قیمت لحظهایهمه قیمتها
تودیع معارفه فرمانده پرخطای آمریکا برای خرید تسلیحات!
ورود هوش مصنوعی به فرآیند تحلیل داده‌های رزمایش ضدپهپادی پنتاگون، تا چه حد سرعت انتخاب سلاح را بالا می‌برد و ارزیابی داده‌های ناهمگون چه مخاطراتی برای خرید تسلیحاتی آمریکا ایجاد می‌کند؟
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، آمریکا در میدان آزمایش فالکن پیک ۲۶.۲ در آریزونا آزمایش کرد که چگونه می‌توان ده‌ها سامانه مختلف ضدپهپاد را با یک معماری مشترک کنار هم قرار داد و بعد حجم بزرگی از داده‌های به‌دست‌آمده را برای تصمیم خرید تحلیل کرد. رزمایش از ۳۱ اوت تا ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۶ در میدان آزمایش یوما برگزار شد و چهارمین مرحله از مجموعه آزمایش‌های فالکن پیک بود.
در این مرحله، برای نخستین بار شرایط محیطی مشابه مرز جنوبی آمریکا شبیه‌سازی شد و دست‌کم ۲۰ شرکت در سه مسیر آزمایشی شامل شناسایی، درگیری جنبشی و رهگیری پهپاد با پهپاد حضور داشتند. اما اهمیت واقعی خبر اول اکتبر این است که جی‌آی‌ا‌تی‌اف-۴۰۱ اکنون از هوش مصنوعی عامل‌محور برای کاوش این داده‌ها استفاده می‌کند.
ژنرال متیو راس، مدیر این گروه، گفت داده‌های آزمایش‌های مختلف در یک مخزن مرکزی موسوم به «زرادخانه فناوری» جمع شده و هوش مصنوعی عامل‌محور آنها را برای مقایسه عملکرد سامانه‌ها بررسی می‌کند. به گفته او، کاربر می‌تواند با زبان عادی سؤال کند که چه سامانه‌ای مثلاً رادار گروه یک و دو را در فاصله یک تا چهار کیلومتر تشخیص می‌دهد و سقف قیمت آن ۱۵ هزار دلار است و سپس سامانه خروجی را بر اساس عملکرد مرتب کند.
این یعنی هوش مصنوعی فعلاً در این زنجیره، نه فقط به شلیک سلاح که به انتخاب سلاح نیز کمک می‌کند.
فالکن پیک هنوز میدان شلیک خودمختار نیست رزمایش از سه مسیر اصلی تشکیل شده بود: رهگیری پهپاد با پهپاد، انهدام جنبشی با سامانه‌های مبتنی بر سلاح‌های سبک و مسیر تشخیص و ردیابی. ارتش آمریکا تأکید کرده بود هدف، سنجش توانایی‌های ضدپهپادی در شرایط نزدیک به واقعیت و افزایش قابلیت‌های کم‌خطرتر برای محیط‌های دارای جمعیت است.
در مورد خودمختاری نیز نشانه‌های مهمی وجود دارد. فالکن پیک ۲۶.۲ نخستین رویدادی بود که در آن نرم‌افزار «لاتیس» محصول شرکت اندوریل به‌عنوان معماری پایه فرماندهی و کنترل برای ارزیابی سامانه‌های تجاری «حسگر تا تیر» استفاده شد.
داده‌های حسگر، ردگیری راداری و داده‌های هدف‌گیری شرکت‌ها باید مستقیماً وارد این سامانه می‌شدند. با این حال، خود جی‌آی‌ا‌تی‌اف-۴۰۱ در ماه اوت توضیح داده بود که دنبال یک «واکنش کاملاً خودمختار» در تأسیسات نیست.
ژنرال راس گفت سازمان ترجیح می‌دهد به‌جای تعیین هدفی مانند مقابله با یک فوج ۲۰۰ پهپادی، از یک سامانه شروع کند، سپس آن را به دو سامانه و بعد سه سامانه برساند و به‌تدریج رفتارهای هماهنگ و خودمختار ایجاد کند. او این روش تدریجی را جایگزین یک برنامه بلندپروازانه برای خودمختاری کامل معرفی کرد.
حتی در ویدئوی رسمی وزارت جنگ از بول‌فراگ، سامانه‌ای که ارتش آن را ایستگاه سلاح از راه دورِ مجهز به هوش مصنوعی و خودمختار معرفی می‌کند، یک اپراتور شرکت در حال کنترل سامانه دیده می‌شود. بنابراین میان سامانه دارای قابلیت خودمختاری و سامانه‌ای که بدون انسان تصمیم بگیرد و شلیک کند هنوز فاصله مهمی وجود دارد.
ضعف اول از همان داده‌ها شروع می‌شود مهم‌ترین نقطه ضعف برنامه شاید همان چیزی باشد که فرمانده جی‌آی‌ا‌تی‌اف-۴۰۱ خودش به آن اشاره کرده است: هوش مصنوعی فقط به‌اندازه داده‌ای که به آن داده می‌شود قابل اتکاست. روس صراحتاً گفت سامانه «زرادخانه فناوری» تازه شروع به کار کرده و کیفیت نتیجه به داده‌های ورودی وابسته است.
این مسئله در یک برنامه خرید نظامی بسیار حساس است؛ چون داده‌های حاصل از آزمایش‌های متفاوت الزاماً در شرایط کاملاً یکسان تولید نشده‌اند. ممکن است نوع هدف، محیط، اپراتور، فاصله، وضعیت ارتباطی و شرایط جوی در دو آزمون متفاوت باشد و مقایسه مستقیم آنها نتیجه‌ای ظاهراً دقیق اما از نظر عملی نامعتبر ایجاد کند.
