قیمت لحظهایهمه قیمتها
این بالگرد آنقدر افتضاح است که حتی مجانی هم قبولش نمی‌کنند!
به دلیل دردسرهای فراوان تعمیر و نگهداری و هزینه های بالای بالگرد اروپایی تایگر، اوکراین پیشنهاد تحویل رایگان استرالیا را رد کرد.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، اما ظاهراً این قاعده در مهندسی نظامی کارایی ندارد؛ به‌ویژه زمانی که پای بالگردهای تهاجمی یوروکوپتر تایگر استرالیا در میان باشد. چندی پیش، استرالیا با سخاوتمندی تمام تصمیم گرفت ناوگان پرنده‌های بازنشسته تایگر خود را به شکل رایگان و کادوپیچ‌شده تقدیم ارتش اوکراین کند.
پاسخی که اوکراین داد اما در زبان دیپلماتیک «نه ممنون» و در ترجمه فنی یک کلمه بود: «فرار!».
اینکه کشوری در میانه یک جنگ فرسایشی شدید، یک ناوگان کامل بالگرد جنگی مدرن را حتی به قیمت صفر دلار رد می‌کند گواهی قاطع بر عمق فاجعه مهندسی پرنده‌ای به نام تایگر است. ببر پردردسری که شبیه ماشین های کیلومتر بالای از دور خارج، صاحب اول و آخر آن فقط مالک اولیه است و به این سادگی ها نمی‌شود از شر آن خلاص شد.
رویای جاه‌طلبانه پاریس و برلین؛ ببر اروپایی که موش زایید
در سال‌های پایانی جنگ سرد، طراحان فرانسوی و آلمانی در کنسرسیوم یوروکوپتر (ایرباس هلیکوپترز فعلی) دور یک میز نشستند تا رقیبی اروپایی برای بالگردهای آپاچی آمریکا خلق کنند. ایده اولیه جذاب و نویدبخش بود: بالگردی باریک‌اندام، به شدت چابک و با رادارگریزی نسبی.
تایگر حاصل این بلندپروازی بود؛ سازه‌ای که نزدیک به 80 درصد بدنه آن از کامپوزیت‌های فیبر کربن و کولار ساخته شد تا تلاشی برای سبک‌سازی وزن و پنهان‌کاری در برابر امواج راداری باشد.
استرالیا در آغاز هزاره سوم میلادی، با این تصور که وارد باشگاه پیشرفته‌ترین هوانیروزهای دنیا می‌شود، نسخه شناسایی مسلح تایگر موسوم به ARH را سفارش داد. روی کاتالوگ‌های تبلیغاتی، تایگر شاهکار بود: دو پیشرانه توربوشفت MTR390، سامانه هدف‌گیری سقف‌سوار پیشرفته، و تیربار چرخشی 30 میلی‌متری در دماغه که با چرخش سر خلبان هدف می‌گرفت.
اما بین انیمیشن‌های تبلیغاتی پرزرق‌وبرق و قوانین خشن فیزیک و مکانیک، دره‌ای عمیق از چالش های عجیب و غریب نگهداری و عملیاتی کردن وجود داشت.
سیستم اویونیک و الکترونیک، بعد از 30 سال همچنان درگیر ایرادات فتی
یکی از برجسته‌ترین شاهکارهای مهندسی معیوب تایگر، معماری اویونیک آن است. استرالیایی‌ها اصرار داشتند سامانه‌های تسلیحاتی آمریکایی مانند موشک‌های هل‌فایر را با سامانه‌های ارتباطی و کامپیوترهای مأموریت اروپایی جفت‌وجور کنند.
نتیجه، معجونی از خطاهای نرم‌افزاری شد که متخصصان کامپیوتر را به مرز جنون می‌رساند. کلاه‌های هوشمند خلبان با نمایشگرهای دید در شب و نشانه‌گیری هدف هماهنگ نمی‌شدند و اغلب با تأخیر ثانیه‌ای تصاویر را پردازش می‌کردند.
در نبردهای ارتفاع پست، جایی که یک ثانیه تاخیر مرز میان پیروزی و برخورد مستقیم با درختان است، خلبانان عملاً ترجیح می‌دادند به چشم غیرمسلح خود اعتماد کنند. سنسورهای هشدار نقص فنی موتور و گیربکس چنان رفتار هیستریکی داشتند که سیستم پیوسته آلارم‌های اشتباه صادر می‌کرد؛ وضعیتی که شبیه به سیستم دزدگیر خودرویی بود که با عبور یک گربه در نیمه‌شب آژیر می‌کشد و هیچ‌کس نمی‌دانست کدام اخطار واقعی است.
آمادگی پروازی پایین؛ مقیم دائم آشیانه تعمیرات
تایگر در عمل پرنده‌ای نبود که پرواز کند و بیشتر به مجسمه‌ای گران‌قیمت برای تزئین آشیانه‌ها تشبیه می‌شد. در حالی که بالگردهای استاندارد رزمی معمولاً نرخ آمادگی بالای 70 درصد ارائه می‌دهند، گزارش‌های ارتش استرالیا فاش کرد که در بسیاری از بازه‌ها، آمادگی ناوگان تایگر حتی به زیر 40 درصد سقوط می‌کرد.
