احمد بن حمد الخلیلی، مفتی عمان، با تأکید بر ضرورت بازگشت امت اسلامی به مسیر وحدت و اصلاح، خواستار مقابله با اختلاف و تفرقه و توجه به مسئولیت امت اسلامی در برابر دیگر ملتها شد.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، احمد بن حمد الخلیلی، مفتی عمان، از تفرقه و چند دستگی در جهان اسلام به شدت انتقاد کرد و خواستار بازگشت امت اسلامی به جایگاه واقعی خود شد. در روزهای گذشته مفتی عمان، به دلیل مواضع علنی خود در قبال رژیم صهیونیستی و حمایت از آرمان فلسطین، هدف کارزار تحریکآمیز رژیم صهیونیستی قرار گرفته است. ( بیشتر بخوانید ) الخلیلی در بیانیهای گفت: «ای کاش میدانستم امت اسلام چه زمانی از هواهای نفسانی خود دست میکشد و برای کوتاهیهای خود در ادای امانت الهی و حق دینش به حسابرسی از خود میپردازد و با عوامل نزاع و تفرقه مقابله میکند.»
وی افزود که امت اسلامی باید جایگاه خود را که پیشینیان آن در میان ملتها به عنوان «رهبری حکیمانه و پیشگامی امین» به دست آورده بودند، دوباره به دست آورد. مفتی عمان با اشاره به دوره صدر اسلام گفت که در آن دوره، پیامبر اسلام(ص) و پس از ایشان مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی از آنان پیروی کردند، مسئولیت رهبری امت را بر عهده داشتند و نتیجه آن، بهرهمندی بشریت از آرامش، ثبات، عدالت و شناخت ارزش زندگی بود.
الخلیلی تأکید کرد: «این امر بدون پیمودن راه درست و فراهم کردن اسباب آن ممکن نیست. هر کس در مسیر درست حرکت کند، به مقصد میرسد.
کسی که راه شرق را انتخاب کند، به مقصدی در غرب نخواهد رسید.» وی ادامه داد: «عزت و سیادت تنها نصیب امتی میشود که با یکدیگر الفت داشته باشند و اختلاف نکنند، متحد شوند و پراکنده نشوند، یکدیگر را یاری کنند و سستی نورزند، در مسیر صلح حرکت کنند و به جنگ روی نیاورند و به جای کینهورزی، با یکدیگر دوستی کنند.»
الخلیلی در بخشی از بیایه خود این پرسش را مطرح کرد: «آیا ممکن است امت این مسئولیت را در میان ملتها بر دوش گیرد، در حالی که خود را رها کرده و از عیوب خویش چشم پوشیده است؟» وی در ادامه با استناد به آیه ۴۴ سوره بقره افزود: «کسی که خود را اصلاح نکند، نمیتواند دیگران را اصلاح کند.»
مفتی عمان در پایان، اختلاف و درگیری داخلی را از مهمترین آسیبهای امت اسلامی دانست و نسبت به پیامدهای آن هشدار داد. وی گفت: «چه عیبی برای امت رسواتر و چه دردی کشندهتر از این درگیریها و شتاب به سوی فتنه است؛ فتنهای که دشمنی را در دلها شعلهور میکند و کینه و رنجش را در سینهها انباشته و معیارهای عدالت و انصاف را از میان میبرد.»