قیمت لحظهایهمه قیمتها
خروج نظامیان آمریکا از عراق در نگاه رسانه‌های ترکیه؛ما جایگزین می‌شویم
جراید نزدیک به آکپارتی با دیدگاهی اغراق‌آمیز و غیرمنطقی می‌گویند، با خروج آمریکا، عراق به ترکیه سپرده شده است.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، همزمان با انتشار اخبار و گزارش‌های متعدد درباره خروج سرافکنده نظامیان آمریکایی از عراق، رسانه‌های ترکیه نیز درباره این موضوع اظهارنظر می‌کنند. نکته جالب توجه اینجاست که رسانه‌ها و روزنامه‌های نزدیک به حزب عدالت و توسعه، با دیدگاهی اغراق‌آمیز و غیرمنطقی می‌گویند، با خروج آمریکا، عراق به ترکیه سپرده شده است!
روزنامه صباح چاپ آنکارا که به عنوان یکی از جراید نزدیک به اتاق فکر آکپارتی شناخته می‌شود، در یادداشتی به قلم برجان توتار، ادعاهایی درباره اهمیت خروج نظامیان آمریکایی از عراق و نقش جدید ترکیه مطرح کرده که از بسیاری جهات، شایان توجه است. این تحلیلگر نزدیک به دولت اردوغان می‌نویسد: «آمریکا پس از تثبیت منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی خود از عراق عقب می‌نشیند، نفوذ ایران محدود شده و حالا ترکیه بازیگر اصلی‌ای است که باید خلأ باقی‌مانده را پر کند».
برجان توتار با طرح ادعای «نقش آفرینی برای ترکیه» و انتخاب عنوانِ «عراقِ جدید، به ترکیه سپرده شده» مسیری را ادامه می‌دهد که بسیاری دیگر از تحلیلگران ترکیه، همان مسیر را درباره لیبی، سوریه و حتی افغانستان، پیموده بودند. این الگوی اغراق‌آمیز الزام نقش آفرینی، بر دو ستون استوار است: نخست، شناسایی خلاءها و فرصت‌ها.
دوم، اشاره اغراق‌آمیز به ظرفیت‌ها و توان ترکیه. توتار به جای اشاره مستقیم به شکست‌های آمریکا و سرافکندگی ارتش این کشور برای تحقق اهدافش در منطقه، چنین استدلال می‌کند که آمریکا از کشورهایی که اشغال کرده، زمانی عقب‌نشینی نظامی می‌کند که منافع اقتصادی و ژئوپلیتیکی خود را تثبیت کرده باشد.
او این الگو را «مدل ونزوئلا» نامیده و می‌گوید: «آمریکا در ونزوئلا با عملیات سیاسی و امنیتی، تغییر در رأس قدرت را رقم زده و سپس به منابع نفتی آن دسترسی پیدا کرده است. در آمریکای لاتین، اوکراین و گرینلند نیز، شکل‌هایی از همین بازآرایی قدرت دنبال شده است.
خروج نظامی آمریکا از عراق، عقب‌نشینی واقعی واشنگتن از این کشور نیست؛ بلکه تغییر ابزار اعمال قدرت است». توتار در حالی چنین ادعا و استدلال سستی را مطرح کرده که نیروهای نظامی و امنیتی آمریکایی، بارها در برابر تحرکات نیروهای مقاومت عراق و مواضع قاطعانه رهبران سیاسی آنها، عملاً دچار عجز و استیصال شده‌اند.
برجان توتار در ادامه، با طرح ایده متوهمانه «مهار ایران» می‌گوید: «نگرانی اصلی آمریکا از عراقِ پس از خروج، تبدیل‌شدن دوباره ین کشور به یک جمهوری موزی تحت نفوذ ایران بوده و واشنگتن برای جلوگیری از این وضعیت، شبکه نفوذ منطقه‌ای ایران را مرحله‌به‌مرحله تضعیف کرده است». توتار سپس مدعی شده که آمریکا از عراق خارج می‌شود، اما اهرم اقتصادی را نگه می‌دارد.
او می‌گوید: «آمریکا پس از 23 سال، در 30 سپتامبر 2026 حضور نظامی خود را پایان داده، اما همچنان بر درآمدهای نفتی عراق و جریان دلارهای حاصل از فروش نفت نظارت دارد. هنوز هم درآمدهای نفتی عراق به حسابی در بانک فدرال رزرو نیویورک واریز می‌شود و سپس به بغداد انتقال می‌یابد.
البته واشنگتن در دوره اخیر جریان نقدی را محدود کرده تا دولت عراق را به خلع سلاح گروه‌های حشد شعبی نزدیک به ایران وادار کند. با توجه به وابستگی حدود 90 درصد درآمدهای عراق به نفت و فشارهای اقتصادی ناشی از بحران هرمز، اهرم مالی آمریکا بسیار مؤثر شده است».
او در ادامه می‌نویسد: «عراقِ جدید، هرچه بیشتر از حوزه نفوذ ایران فاصله می‌گیرد و پس از خروج آمریکا، نگاه‌ها به ترکیه به‌عنوان بازیگر جدید و اثرگذار منطقه معطوف می‌شود. این تصور در همه وجود دارد که فقط ترکیه می‌تواند خلأیی را که خروج نظامی آمریکا ایجاد کرده، پر کند.
