انصارالله ترامپ را کیش و مات کرد

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، نشریه آمریکایی پولیتیکو در گزارشی با بررسی رویکرد دولت دونالد ترامپ در قبال انصارالله، تصویری از یک جنبش نظامی ارائه می‌کند که طی سال‌های اخیر از یک گروه مسلح محلی به نیرویی تبدیل شده است که حتی ورود دوباره ارتش آمریکا به جنگ یمن نیز لزوماً به معنای توانایی واشنگتن برای مهار آن نیست. گزارش پولیتیکو از نقطه‌ای آغاز می‌شود که شاید مهم‌ترین نشانه برای سنجش قدرت انصارالله باشد: ترامپ، با وجود حمایت آمریکا از عربستان سعودی، تاکنون حاضر نشده آتش‌بس خود با انصارالله را بشکند و بار دیگر حملات هوایی علیه این جنبش را آغاز کند.

این رویکرد از نگاه پولیتیکو قابل‌توجه است؛ چراکه ترامپ در سال جاری در چندین پرونده با پذیرش ریسک‌های نظامی و سیاسی بزرگ وارد عمل شده است. با این حال، در قبال انصارالله فعلاً رویکردی محتاطانه در پیش گرفته است.

به نوشته این نشریه، این احتیاط می‌تواند نشانه آن باشد که ترامپ از میدان‌های نبرد قبلی درس‌هایی گرفته و می‌داند باز کردن یک جبهه جدید علیه انصارالله الزاماً به معنای دستیابی به یک پیروزی سریع و کم‌هزینه نیست. ناکامی در حمله قبلی آمریکا سال گذشته عملیات هوایی موسوم به «راف رایدر» (سوارکار خشن) را علیه انصارالله اجرا کرد؛ عملیاتی که ترامپ در پایان آن مدعی شد این جنبش «تسلیم شده است».

اما پولیتیکو تصریح می‌کند که این کارزار هوایی تأثیر محدودی داشت. رسانه آمریکایی نوشته این موضوع اهمیت زیادی دارد زیرا حتی کارزار هوایی مستقیم آمریکا نیز نتوانست توان انصارالله را به‌طور تعیین‌کننده از بین ببرد.

اکنون، به نوشته پولیتیکو، شرایط برای واشنگتن حتی پیچیده‌تر شده است. جنگ آمریکا با ایران به کمبود مهمات آمریکایی منجر شده و این مسئله باید در محاسبات مربوط به ورود دوباره به جنگ یمن نیز در نظر گرفته شود.

در نتیجه، آمریکا با گروهی مواجه است که تجربه یک کارزار گسترده هوایی را پشت سر گذاشته، اما همچنان توانایی ادامه فعالیت نظامی خود را حفظ کرده است. از یک گروه مسلح به یک نیروی نظامی پیچیده پولیتیکو برای توضیح چرایی دشواری مقابله با انصارالله، به تحول نظامی این جنبش در سال‌های اخیر اشاره می‌کند.

این نشریه می‌نویسد انصارالله به «یک نیروی نظامی هراس‌انگیز» تبدیل شده است. این گروه نه‌تنها در حال تولید بخش بیشتری از تسلیحات مورد نیاز خود است، بلکه تسلیحاتی را که دریافت می‌کند نیز ارتقا می‌دهد.

اما بخش مهم‌تر گزارش به توانایی انصارالله در توسعه و به‌روزرسانی تسلیحات مربوط می‌شود. یک مقام غربی که از نزدیک جنگ یمن را دنبال کرده، به پولیتیکو گفته است که نیروهای انصارالله در استفاده از تسلیحات متعارف پیشرفته مهارت زیادی پیدا کرده‌اند؛ از جمله اینکه موشک‌ها را تغییر داده‌اند تا وزن آنها کاهش یابد و بردشان افزایش پیدا کند و همچنین سامانه‌های هدایت آنها را از طریق آزمون و خطا بهبود داده‌اند.

متحد نه نیروی نیابتی پولیتیکو در گزارش خود این دیدگاه مرسوم در میان مقام‌ها و رسانه‌های غربی مبنی بر اینکه انصاارالله «نیروی نیابتی» ایران است را رد کرده و به نقل از مقام‌های فعلی و پیشین آمریکا و دیگر کشورها می‌نویسد انصارالله بیشتر شریک ایران است تا نیرویی که صرفاً از تهران دستور بگیرد.

یکی از مقام‌های انصارالله نیز در گفت‌وگو با پولیتیکو موضع این گروه را چنین توضیح داده است: «ما صرفاً از خودمان و کشورمان دفاع می‌کنیم.» جغرافیایی که به اهرم قدرت تبدیل شده است یکی دیگر از عناصر قدرت انصارالله، موقعیت جغرافیایی آن است.

پولیتیکو می‌نویسد ایران در شرایط فشار خارجی به دنبال کنترل تنگه هرمز است و انصارالله نیز بر تنگه باب‌المندب نظارت دارد. به این ترتیب، توانایی انصارالله صرفاً در میدان نبرد یمن تعریف نمی‌شود.

حضور این جنبش در نزدیکی یکی از مهم‌ترین مسیرهای دریایی جهان باعث شده است تحولات نظامی یمن مستقیماً با نفت، کشتیرانی و تجارت جهانی پیوند بخورد. همین مسئله است که باعث شده حملات انصارالله به موضوعی فراتر از یک درگیری داخلی یمن تبدیل شود و هرگونه تصمیم آمریکا برای ورود دوباره به جنگ را با پیامدهای منطقه‌ای و اقتصادی گسترده‌تری مواجه کند.

حتی نیروی زمینی هم کافی نیست برخی مقام‌های آمریکایی و کارشناسان آشنا با منطقه معتقدند واشنگتن می‌تواند با حملات هوایی به عربستان کمک کند و ظرفیت نظامی انصارالله را کاهش دهد. اما گروه دیگری هشدار می‌دهند که حتی اعزام نیروهای زمینی آمریکا نیز ممکن است برای متوقف کردن این جنبش کافی نباشد.

انصارالله در سال‌های گذشته در جنگ‌های متعدد تجربه کسب کرده و به گفته آوریل الی، مقام پیشین سازمان ملل که با این جنبش دیدار داشته، بخش مهمی از رهبران آن جوان هستند و در جریان همین جنگ‌ها رشد کرده‌اند. او به پولیتیکو گفته است که رهبران انصارالله بارها دیده‌اند که چگونه از موقعیت‌های بسیار دشوار خارج شده و در نهایت دست بالا را پیدا کرده‌اند؛ تجربه‌ای که به گفته او، جاه‌طلبی‌های این جنبش را در سال‌های آینده افزایش خواهد داد.

در مجموع، تصویری که پولیتیکو از انصارالله ترسیم می‌کند، تصویر جنبشی است که پس از سال‌ها جنگ، نه‌تنها از میان نرفته، بلکه به یک بازیگر نظامی پیچیده‌تر تبدیل شده است؛ بازیگری که تسلیحات خود را توسعه می‌دهد، از موقعیت جغرافیایی راهبردی خود استفاده می‌کند، دستورکار مستقلی دارد، تجربه جنگی انباشته‌ای به دست آورده و حتی گزینه‌های نظامی سنگین‌تر آمریکا نیز لزوماً برای مهار آن تضمین‌کننده نیست. شاید به همین دلیل است که در روایت پولیتیکو، مسئله اصلی برای ترامپ صرفاً این نیست که آیا می‌تواند به انصارالله حمله کند؛ مسئله این است که پس از آغاز حمله، آیا می‌تواند مطمئن باشد که جنگ را در همان جایی که آغاز کرده، به پایان خواهد رساند؟