روزنامه‌نگار ترکیه‌ای که با دوچرخه راهی ایران شده است، گفت: مردم ایران در برابر امپریالیسم ایستاده‌اند و ما با هدف اعلام همبستگی با خانواده‌های شهدای حادثه میناب، راهی این شهر شده‌ایم.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، کاروان دوستی ترکیه به رهبری کمال یوجل، روزنامه‌نگار ترک، با هدف رساندن پیام همبستگی مردم ترکیه به خانواده‌های کودکانی که در حمله به مدرسه میناب به شهادت رسیدند، راهی ایران شده است. ویژگی متفاوت این سفر آن است که یوجل تنها به‌عنوان یک روزنامه‌نگار به این رنج نگاه نمی‌کند؛ او خود نیز پدری است که دو فرزندش را از دست داده است.
این سفر از شهر دیاربکر آغاز شده و پس از عبور از شهرهای مختلف ترکیه و ایران، به میناب خواهد رسید. نامه‌ها و هدایایی که این کاروان با خود حمل می‌کند، قرار است به کودکان ایرانی و خانواده‌های شهدای حادثه میناب برسد؛ کودکانی که جنگ و درگیری، سنگین‌ترین هزینه را بر زندگی آنها تحمیل کرده است.
خبرنگار با کمال یوجل، درباره این سفر، اهداف آن و پیام کاروان دوستی ترکیه به مردم و کودکان میناب گفتگو کرده است که در ادامه می‌خوانید:
ابتدا درباره این سفر به ایران و تور دوچرخه‌سواری خود برای ما توضیح دهید. هدف شما از انجام این سفر چیست؟
این سفر برای شما و تیم‌تان چه معنا و اهمیتی دارد؟ همچنین درباره مسیر و جزئیات سفر بگویید.
اکنون کجا هستید؟
این سفر برای ما یک تور معمولی دوچرخه‌سواری نیست. ما رکاب می‌زنیم تا برای کودکان، برای همبستگی و برای جلب توجه به رنجی که جنگ‌ها در زندگی کودکان بر جای می‌گذارند، پیام خود را منتقل کنیم.
به همین دلیل، مهم‌ترین پیام این سفر برای ما این است: به جای جنگ، امید را به کودکان برسانیم.
ما در قالب «کاروان دوچرخه‌سواری میناب» سفری حدود ۳ هزار کیلومتری را آغاز کرده‌ایم. روز ۲ اکتبر از مقابل مسجد جامع دیاربکر حرکت کردیم.
نامه‌ها، نقاشی‌ها، اسباب‌بازی‌ها، کیف‌های مدرسه و اقلام مختلفی را که کودکان ترکیه برای رساندن به کودکان ایران آماده کرده‌اند، همراه خود داریم. ارزش این وسایل برای ما بیشتر از جنبه مادی، به معنایی است که با خود حمل می‌کنند.
نامه‌ای که یک کودک برای کودکی دیگر می‌نویسد، می‌تواند هزاران کیلومتر را پشت سر بگذارد و پیوندی بسیار قدرتمند میان دو جامعه ایجاد کند.
در بخش ترکیه، از دیاربکر حرکت می‌کنیم و از مسیر بیسمیل، باتمان، ویسل‌کارانی و بیتلیس به تاتفان و وان می‌رسیم و سپس از مرز کاپی‌کوی وارد ایران خواهیم شد. پس از ورود به ایران نیز مسیر خوی، تبریز، زنجان، قزوین، تهران، قم، اصفهان، آباده، سیرجان، حاجی‌آباد و بندرعباس را دنبال می‌کنیم تا به میناب برسیم.
اکنون در وان هستیم و مرز ایران پیش روی ماست. البته پیمودن هزاران کیلومتر با دوچرخه آسان نیست.
خسته می‌شویم و گاهی با دشواری‌هایی روبه‌رو می‌شویم، اما پیامی که با خود حمل می‌کنیم به ما قدرت می‌دهد. چون ما فقط کیف‌هایمان را حمل نمی‌کنیم؛ بلکه امید کودکان و سلام‌هایی را که آنها برای یکدیگر فرستاده‌اند نیز با خود می‌بریم.
در واقع، این سفر از چاناک‌قلعه تا میناب را نوعی مسیر برای پیوند دادن دو حافظه متفاوت می‌دانم. چاناک‌قلعه درد جنگ و ارزش صلح را به ما یادآوری می‌کند.
میناب نیز مقصدی است که امروز می‌خواهیم در آن به کودکان برسیم و نشان دهیم که در کنار آنها هستیم.
برای من، این سفر معنای دیگری هم دارد. من به‌عنوان فردی اهل چاناک‌قلعه که در این سفر شرکت کرده‌ام، بسیار خوشحالم که بخشی از این پل همبستگی هستم که از غرب ترکیه تا میناب در جنوب‌شرقی ایران امتداد پیدا می‌کند.
ما نمی‌خواهیم فقط با دوچرخه به میناب برسیم. می‌خواهیم سفری را رقم بزنیم که در آن کودکان یکدیگر را بشناسند، برای هم نامه بنویسند، هدیه بفرستند و به جای جنگ، از دوستی سخن گفته شود.
زیرا برای ما مهم نیست کودکان در کجا متولد شده‌اند، به چه زبانی صحبت می‌کنند یا شهروند کدام کشور هستند. هر کودکی حق دارد زندگی کند، بازی کند، تحصیل کند و در امنیت بزرگ شود.
ما نیز دقیقاً برای همین رکاب می‌زنیم: برای آنکه به جای جنگ، امید را به کودکان برسانیم.
در سال ۱۹۱۵، در چاناک‌قلعه در برابر حملات قدرت‌های امپریالیستی یک خط دفاعی بزرگ شکل گرفت. می‌دانیم که در جریان جنگ‌های چاناک‌قلعه، برخی افراد ایرانی‌تبار که در آن زمان در قلمرو عثمانی زندگی می‌کردند، به دلیل پیوندهای دینی و تاریخی به آناتولی آمدند و به‌صورت داوطلبانه به ارتش پیوستند و در جبهه چاناک‌قلعه جنگیدند و به شهادت رسیدند.
در آن دوره، میان مردم ایران که در برابر حملات امپریالیستی با ترکیه همبستگی داشتند، دوستی‌ای ریشه‌دار در تاریخ شکل گرفت. همان‌گونه که در چاناک‌قلعه در برابر امپریالیسم مبارزه کردیم، امروز نیز مردم ایران در برابر قدرت‌های امپریالیستی مبارزه می‌کنند.
با کاروان دوچرخه‌سواری میناب، در واقع پایه‌های دوستی میان دوچرخه‌سواران ایران و ترکیه را نیز بنا خواهیم گذاشت.
آیا دلیل خاصی برای انتخاب چاناک‌قلعه به‌عنوان نقطه آغاز این سفر داشتید؟ اهمیت تاریخی و معنوی چاناک‌قلعه برای مردم ترکیه چیست؟
مخاطبان ایرانی شناخت کافی از معنای چاناک‌قلعه برای جامعه ترکیه ندارند. به‌عنوان یک روزنامه‌نگار ترک، می‌توانید درباره جایگاه چاناک‌قلعه در حافظه مردم ترکیه و اینکه چرا به‌طور خاص چاناک‌قلعه را برای آغاز این سفر انتخاب کردید، توضیح دهید؟
جنگ‌های چاناک‌قلعه در حافظه مردم ترکیه نماد فداکاری بزرگ، همبستگی و فقدان‌های بسیار است. اما نگاه کردن به چاناک‌قلعه تنها به‌عنوان مکانی که یک جنگ در آن پیروز شد، نگاهی ناقص است.
زیرا وقتی امروز از چاناک‌قلعه سخن می‌گوییم، در کنار جنگ، صلح، برادری و رنج مشترک انسان‌هایی از جغرافیاهای مختلف نیز به ذهن می‌آید.
کسانی که در چاناک‌قلعه جان خود را از دست دادند، فقط از ترکیه نبودند. افرادی از استرالیا، نیوزیلند، بریتانیا، هند و مناطق مختلف جهان به چاناک‌قلعه آمدند.
جوانانی بسیار کم‌سن‌وسال، بدون آنکه یکدیگر را بشناسند و شاید حتی بدون اینکه هیچ دشمنی با یکدیگر داشته باشند، درگیر جنگ شدند و جان باختند.
به همین دلیل، چاناک‌قلعه یک درس بسیار مهم برای ما دارد: هزینه جنگ‌ها را مردم و به‌ویژه جوانان و کودکان با سنگین‌ترین شکل ممکن پرداخت می‌کنند.
میان پیام اصلی کاروان دوچرخه‌سواری میناب و حافظه چاناک‌قلعه نیز چنین پیوندی وجود دارد. ما امروز هزاران کیلومتر رکاب می‌زنیم، نه برای بازگویی دوباره جنگ‌های گذشته، بلکه برای اینکه کودکان آینده بتوانند در جهانی دور از جنگ زندگی کنند.
در واقع، این سفر از چاناک‌قلعه تا میناب را نوعی مسیر برای پیوند دادن دو حافظه متفاوت می‌دانم. چاناک‌قلعه درد جنگ و ارزش صلح را به ما یادآوری می‌کند و میناب نیز مقصدی است که امروز می‌خواهیم در آن به کودکان برسیم و نشان دهیم که در کنار آنها هستیم.
نکته بسیار مهم دیگری هم وجود دارد. تاریخ به ما نشان داده است که فرزندان کسانی که زمانی در جبهه‌های جنگ مقابل یکدیگر قرار داشتند، امروز می‌توانند با یکدیگر دوست باشند.
مردم کشورهایی که زمانی در چاناک‌قلعه مقابل یکدیگر جنگیدند، امروز می‌توانند در همین مکان در کنار هم قرار بگیرند و درد یکدیگر را درک کنند. ما نیز می‌خواهیم همین نگاه را به کودکان ایران منتقل کنیم.
من به‌عنوان فردی اهل چاناک‌قلعه که در این سفر شرکت کرده‌ام، فقط کیف دوچرخه‌ام را با خود حمل نمی‌کنم؛ بلکه حافظه صلح چاناک‌قلعه را نیز با خود می‌برم و می‌خواهم به دوستان ایرانی‌مان بگویم: چاناک‌قلعه را فقط به‌عنوان یک میدان جنگ نبینید. چاناک‌قلعه یکی از مکان‌هایی است که مردم ترکیه با تجربه درد جنگ، ارزش صلح را آموخته‌اند.ما امروز از چاناک‌قلعه به سوی میناب حرکت می‌کنیم و در واقع پیامی را از گذشته به آینده می‌بریم:
بیایید آینده فرزندانمان را با دوستی بسازیم، نه با جنگ. به جای اسلحه، کتاب، اسباب‌بازی، دوچرخه و نامه در دست کودکان بگذاریم.
به باور من، این همان قدرتمندترین پیامی است که چاناک‌قلعه می‌تواند به روح این سفر بدهد.
حمله به یک مدرسه در میناب و کشته شدن شمار زیادی از کودکان در ترکیه چگونه بازتاب یافت؟ واکنش و حساسیت مردم ترکیه نسبت به این حادثه را چگونه مشاهده کردید؟
به‌عنوان یک روزنامه‌نگار، معتقدم افکار عمومی ترکیه جنگ علیه ایران را صرفاً یک درگیری میان دو کشور نمی‌بیند. به‌ویژه حمله به یک مدرسه در میناب و جان باختن کودکان، چهره واقعی و دردناک جنگ را به شکلی بسیار تکان‌دهنده آشکار کرد.
پس از حمله ۲۸ فوریه به دبستان دخترانه شجره‌الطیبه در میناب که در آن ۱۶۸ نفر جان خود را از دست دادند و بخش قابل‌توجهی از قربانیان را کودکان تشکیل می‌دادند، این حادثه در ترکیه نیز به‌طور گسترده‌ای پوشش داده شد.
مردم ترکیه که نسبت به کودکان بسیار حساس هستند و همواره بر ضرورت حفاظت از کودکان در هر زمان و هر مکان تأکید کرده‌اند، نسبت به عاملان این حمله خشمگین شدند. آنها درد والدین کودکانی را که در این حمله جان باختند، از صمیم قلب احساس کردند.
میلیون‌ها نفر برای فرزندانی که هرگز آنها را ندیده و نمی‌شناختند، اشک ریختند؛ زیرا فرزندان خودشان را به یاد آوردند. تصور اینکه فرزندشان در برابر چشمانشان در چنین حمله‌ای جان خود را از دست داده باشد، قلب آنها را به درد آورد.
برای من، مسئله را نمی‌توان به «کودکان ایرانی» یا «کودکان ترک» تقسیم کرد. اینکه کودکی در مدرسه، پشت نیمکت و در کنار معلمش جان خود را از دست بدهد، باید وجدان همه ما را تحت تأثیر قرار دهد.
من به‌عنوان پدری که فرزند شش‌ساله‌اش را بر اثر بیماری و در زمانی زودهنگام از دست داده، این حادثه را بسیار عمیق‌تر احساس کردم. اینکه روزی با عشق و محبت موهای فرزندت را نوازش کرده باشی و بعد خاک مزار او را لمس کنی، درد غیرقابل‌تحملی در قلبت ایجاد می‌کند.
وقتی دیدم خانواده‌های ایرانی نیز چنین دردی را تجربه کرده‌اند، آن را با تمام وجود احساس کردم.
حساسیت مردم ترکیه را فقط در اخبار نمی‌توان دید؛ بلکه در واکنش مردم و شکل‌گیری احساس همبستگی نیز می‌توان آن را مشاهده کرد.
برای مثال، حضور یک نماینده پارلمان ایران در نشست اتحادیه بین‌المجالس در ترکیه با کیف مدرسه‌ای خونین که گفته می‌شد متعلق به یکی از کودکان جان‌باخته در میناب بوده، یکی از تکان‌دهنده‌ترین نمادهایی بود که این فاجعه را به افکار عمومی ترکیه منتقل کرد.
ما سال‌هاست به‌عنوان روزنامه‌نگار اخبار جنگ را دنبال می‌کنیم. اما وقتی جنگ به اعداد تبدیل می‌شود، گاهی انسان‌های پشت این اعداد نامرئی می‌شوند.
در میناب، چهره کودکان، کیف‌های مدرسه، کلاس‌های درس و درد خانواده‌ها به ما نشان داد که جنگ در واقع چه معنایی دارد.
امروز یکی از دلایل اصلی که ما را به این سفر ۳ هزار کیلومتری کشانده، دقیقاً همین است. ما پیام سیاسی خاصی به ایران نمی‌بریم؛ ما نامه‌ها، اسباب‌بازی‌ها، کیف‌های مدرسه و امیدهایی را می‌بریم که کودکان برای یکدیگر فرستاده‌اند.
یک کودک که در مدرسه، پشت نیمکت و در کنار معلمش جان خود را از دست می‌دهد، باید وجدان همه ما را تحت تأثیر قرار دهد. من به‌عنوان پدری که فرزند شش‌ساله‌اش را بر اثر بیماری و در زمانی زودهنگام از دست داده، این حادثه را بسیار عمیق‌تر احساس کردم.
اینکه روزی با عشق و محبت موهای فرزندت را نوازش کرده باشی و بعد خاک مزار او را لمس کنی، درد غیرقابل‌تحملی در قلبت ایجاد می‌کند. وقتی دیدم خانواده‌های ایرانی نیز چنین دردی را تجربه کرده‌اند، آن را با تمام وجود احساس کردم.
حساسیتی که در ترکیه دیدم، یک نکته مهم را به من نشان می‌دهد: مردم ممکن است درباره دلایل جنگ‌ها بحث کنند و درباره سیاست‌های کشورها دیدگاه‌های متفاوتی داشته باشند، اما در یک موضوع، یعنی اینکه کودکان نباید کشته شوند، یک وجدان مشترک وجود دارد.
ما نیز می‌خواهیم صدای همین وجدان مشترک را با رکاب‌هایمان تا میناب ببریم.
به نظر شما آیا در جامعه ترکیه نسبت به جنگ‌ها و مداخلات خارجی علیه مردم کشورهای دیگر حساسیت زیادی وجود دارد؟ رویکرد مردم ترکیه نسبت به جنگ، امپریالیسم و هدف قرار گرفتن غیرنظامیان را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
من در جامعه ترکیه حساسیت زیادی نسبت به جنگ‌ها و به‌ویژه هدف قرار گرفتن غیرنظامیان مشاهده می‌کنم. البته نمی‌توان گفت تمام ۸۵ میلیون نفر در ترکیه یکسان فکر می‌کنند.
در این کشور درباره سیاست خارجی، جنگ‌ها و روابط میان کشورها دیدگاه‌های متفاوتی وجود دارد. اما زمانی که موضوع جان باختن کودکان، زنان و غیرنظامیان باشد، به باور من یک حساسیت انسانی مشترک شکل می‌گیرد که از مرز دیدگاه‌های سیاسی عبور می‌کند.
جامعه ترکیه می‌داند جنگ چیست. در تاریخ ما حافظه‌ای بسیار قدرتمند از جنگ، مهاجرت، فقدان و رنج‌های بزرگ وجود دارد.
به همین دلیل، معتقدم در جامعه ترکیه جریان مهمی وجود دارد که هنگام نگاه کردن به جنگ‌های دیگر نقاط جهان، تلاش می‌کند رنج انسان‌های آن مناطق را درک کند.
از نظر من، مسئله امپریالیسم نیز در همین نقطه اهمیت پیدا می‌کند. اینکه زندگی مردمی که خارج از مرزهای یک کشور زندگی می‌کنند، به بخشی از محاسبات سیاسی یا اقتصادی قدرت‌های بزرگ تبدیل شود، قابل قبول نیست.
اما در عین حال، نباید مردم یک کشور را هدف قرار داد یا یک جامعه را در برابر جامعه‌ای دیگر قرار داد. اعتراض ما به مردم نیست؛ اعتراض ما به خود جنگ، هدف قرار گرفتن غیرنظامیان و کشته شدن کودکان است.
اعتراض ما به سیاستمدارانی است که برای منافع کثیف خود با سخنان تند و تحریک‌آمیز، مردم را در برابر یکدیگر قرار می‌دهند.
ما در مسیر میناب، تا جایی که می‌توانیم اخبار جهان را دنبال می‌کنیم. آنچه در یمن رخ می‌دهد فراتر از اخلاق جنگ است و وضعیتی بسیار وحشیانه ایجاد کرده است.
سخنان سیاستمداران می‌تواند بر سربازان تأثیر بگذارد و زمینه انجام کشتارهای بسیار خشونت‌آمیز را فراهم کند. به همین دلیل است که ما با خود جنگ مخالفت می‌کنیم.
برای من به‌عنوان روزنامه‌نگار، یکی از مهم‌ترین نکات این است که وقتی جنگ‌ها را فقط از زاویه دولت‌ها و ارتش‌ها بررسی می‌کنیم، انسان‌هایی را که هزینه اصلی را می‌پردازند، نامرئی می‌کنیم. وقتی موشکی اصابت می‌کند، در خانه‌ای پدر و مادری فرزند خود را از دست می‌دهند؛ وقتی مدرسه‌ای هدف قرار می‌گیرد، دانش‌آموزان جان خود را از دست می‌دهند و وقتی جنگ آغاز می‌شود، آینده کودکان از آنها گرفته می‌شود.
پیامی که ما در مسیر میناب می‌خواهیم منتقل کنیم، دقیقاً همین است. ما برای تبلیغ مواضع سیاسی یک طرف خاص به راه نیفتاده‌ایم.
ما برای دفاع از حق کودکان، فارغ از کشوری که در آن متولد شده‌اند، برای زندگی، تحصیل، بازی و رشد در امنیت حرکت می‌کنیم.
ما از ترکیه برای کودکان ایران نامه، اسباب‌بازی، کیف مدرسه و پیام‌های همبستگی می‌بریم. در واقع کاری که می‌خواهیم انجام دهیم، بسیار ساده اما قدرتمند است: دیوارهایی را که جنگ میان انسان‌ها ساخته، با همبستگی کودکان روبه‌رو کنیم.
امروز یک دختر ۱۰ ساله با عشق گردنبند و دستبندی را که خودش دوست داشت به ما داد تا آن را به همسالانش در ایران برسانیم. یک کودک، تأثیر منفی جنگ بر زندگی کودکان را احساس کرده و خواسته است بخشی از داشته‌های خودش را هدیه کند تا آنها را خوشحال کند.
این رفتار بسیار عاطفی و تأثیرگذار بود.
دقیقاً به همین دلیل است که فارغ از اینکه کودکان در کدام کشور متولد شده‌اند، از حق آنها برای زندگی، تحصیل، بازی و رشد در امنیت دفاع می‌کنیم. زیرا من به این باور دارم: ممکن است مرزهایی وجود داشته باشد که انسان‌ها را از یکدیگر جدا کند، اما اشک یک کودک ملیت ندارد.
وقتی کودکی جان خود را از دست می‌دهد، تنها خانواده یا کشور او نیست که چیزی را از دست می‌دهد؛ همه ما به‌عنوان انسان، چیزی را از دست داده‌ایم.
به نظر شما آیا چنین سفری می‌تواند به ایجاد پلی برای دوستی و همبستگی میان مردم ایران و ترکیه کمک کند؟ ورزش و به‌ویژه چنین سفر معناداری با دوچرخه چه تأثیری می‌تواند در شناخت بیشتر دو جامعه از یکدیگر داشته باشد؟
قطعاً می‌تواند. حتی معتقدم یکی از مهم‌ترین معناهای این سفر همین است.
زیرا گاهی جوامع یکدیگر را از طریق بیانیه‌های دولت‌ها، مناقشات سیاسی یا درگیری‌هایی که در رسانه‌ها بازتاب پیدا می‌کند، می‌شناسند. در حالی که یکی از قدرتمندترین راه‌های شناخت واقعی مردم از یکدیگر، برقراری ارتباط مستقیم و پیدا کردن نقاط مشترک انسانی است.
ما وقتی با دوچرخه از ترکیه به سمت ایران حرکت می‌کنیم، فقط کیلومتر طی نمی‌کنیم؛ بلکه تلاش می‌کنیم میان کودکان دو کشور ارتباط برقرار کنیم. نامه‌هایی را که کودکان ترکیه نوشته‌اند، نقاشی‌هایی که کشیده‌اند، اسباب‌بازی‌ها و کیف‌های مدرسه‌ای را که فرستاده‌اند، به کودکان ایران می‌رسانیم.
گاهی نامه‌ای که یک کودک برای همسال خود در کشوری دیگر می‌نویسد، می‌تواند پیوندی بسیار قوی‌تر از یک بیانیه دیپلماتیک ایجاد کند. نامه‌های کودکان برای ما حتی از قطعنامه‌ها و بیانیه‌هایی که سازمان ملل منتشر می‌کند، تأثیرگذارتر است.
ما دوچرخه‌سواران، در حالی که نامه‌های کودکان را برای کودکان دیگر حمل می‌کنیم، قدرت وحدت‌بخش دوچرخه را نیز نشان می‌دهیم.
ورزش در اینجا قدرت ویژه‌ای دارد. زبان دوچرخه جهانی است.
وقتی سوار دوچرخه می‌شوید، از خود نمی‌پرسید فرد مقابل چه ملیتی دارد، چه دینی دارد یا چه دیدگاه سیاسی‌ای دارد. شما مسیر را با هم طی می‌کنید، خسته می‌شوید و به یکدیگر کمک می‌کنید.
همین موضوع انسان‌ها را به‌صورت طبیعی به یکدیگر نزدیک می‌کند.
در کاروان دوچرخه‌سواری ما افرادی با دیدگاه‌های سیاسی، دینی و مذهبی متفاوت حضور دارند؛ حتی کسانی که از نظر سیاسی کاملاً در نقطه مقابل یکدیگر قرار دارند. این تفاوت‌ها در بسیاری از گروه‌های دوچرخه‌سواری وجود دارد.
اما وقتی سوار دوچرخه می‌شویم، همه این مسائل را فراموش می‌کنیم. میان کسانی که ورزش دوچرخه‌سواری انجام می‌دهند، دشمنی وجود ندارد.
سفر با دوچرخه همچنین درس مهم دیگری به ما می‌دهد: مسیرهای طولانی یکباره طی نمی‌شوند. هر روز کمی جلوتر می‌روید.
فکر می‌کنم روابط میان مردم ایران و ترکیه نیز چنین است. شناخت یکدیگر، کاهش پیش‌داوری‌ها و ایجاد اعتماد متقابل، فرآیندی زمان‌بر است.
کاری که ما انجام می‌دهیم شاید گام کوچکی باشد، اما می‌خواهیم این گام کوچک در زندگی یک کودک، در حافظه یک خانواده یا در روابط میان دو جامعه، اثر خوبی بر جای بگذارد.
وقتی به میناب برسیم، فقط دوچرخه‌هایمان را کنار نمی‌گذاریم و سفر را تمام نمی‌کنیم. ما سلام، نامه‌ها و احساس همبستگی کودکان ترکیه را نیز به آنجا می‌رسانیم و در مقابل، احساسات کودکان و خانواده‌های ایرانی را با خود به ترکیه خواهیم برد.
به باور من، پل‌های واقعی از بتن و فولاد ساخته نمی‌شوند؛ بلکه از دست‌هایی ساخته می‌شوند که انسان‌ها به سوی یکدیگر دراز می‌کنند. ما نیز در این سفر دوچرخه‌هایمان را ابزاری برای ساختن چنین پلی می‌دانیم.
شاید سال‌ها بعد، کودکی که امروز نامه‌ای را که ما حمل کرده‌ایم می‌خواند، با خود بگوید: «در ترکیه انسان‌هایی هستند که برای من آرزوی خوبی دارند.» و کودکی در ترکیه نیز پیام همسال خود در ایران را بخواند.
برای ما موفقیت واقعی همین خواهد بود: اینکه نشان دهیم آنچه می‌تواند مرزها را پشت سر بگذارد، جنگ نیست؛ دوستی و همبستگی است.
ما می‌توانیم میان دو کشور، مسیرهای دوستی دوچرخه‌سواران را ایجاد کنیم. می‌توانیم زمینه شکل‌گیری تورهای دوچرخه‌سواری با محوریت دوستی و فرهنگ را هم در ایران و هم در ترکیه فراهم کنیم.
این سفر در واقع نخستین رکاب در این مسیر خواهد بود.
در ترکیه دوچرخه‌سواران زیادی هستند که به ادبیات و سینمای ایران علاقه‌مندند. از هر دو کشور نیز گاهی دوچرخه‌سوارانی سفرهای مختلفی انجام می‌دهند.
ما دوستانی از ایران داشته‌ایم که با دوچرخه به ترکیه آمده‌اند و در این مسیر دوستی‌های جدیدی شکل گرفته است.
وقتی به میناب برسید، چه پیامی می‌خواهید به مردم آنجا و به‌ویژه خانواده کودکانی که جان خود را از دست داده‌اند، منتقل کنید؟ این سفر برای شما از نظر نشان دادن اینکه این رنج فراموش نشده، چه معنایی دارد؟
وقتی به میناب برسیم، نخستین پیامی که می‌خواهیم منتقل کنیم، بسیار انسانی و ساده خواهد بود: شما تنها نیستید. در ترکیه نیز انسان‌هایی هستند که در غم شما شریک‌اند.
به‌ویژه به خانواده کودکانی که جان خود را از دست داده‌اند، نمی‌خواهیم ادعا کنیم که می‌توانیم درد آنها را به‌طور کامل درک کنیم. بیرون از این خانواده‌ها نمی‌توان عمق خلأ ناشی از از دست دادن یک فرزند را توصیف کرد.
اما می‌خواهیم بگوییم: ما کودکان شما را فراموش نکرده‌ایم. آنها را فراموش نخواهیم کرد.
آنچه بر آنها گذشت و اینکه زندگی‌شان ناتمام ماند، برای ما فقط یک خبر نبود. ما هنگام آغاز این سفر، تنها دوچرخه‌هایمان را همراه خود نیاوردیم.
نامه‌هایی را که کودکان ترکیه برای کودکان ایران نوشته‌اند، نقاشی‌ها، اسباب‌بازی‌ها، کیف‌های مدرسه و پیام‌های همبستگی آنها را نیز با خود آورده‌ایم.
هر یک از اینها راهی برای گفتن این جمله است: «ما شما را می‌بینیم، رنجی را که متحمل شده‌اید مهم می‌دانیم و در کنار کودکان ایستاده‌ایم.» وقتی به میناب برسیم، می‌خواهم یک وعده به خانواده‌ها بدهم: ما نیامده‌ایم تا آنچه را رخ داده فراموش کنیم؛ آمده‌ایم تا یادآوری کنیم که نباید فراموش شود.
زیرا در جنگ‌ها، انسان‌هایی که جان خود را از دست داده‌اند، ممکن است به‌مرور فقط به اعداد تبدیل شوند. خبری منتشر می‌شود، چند روز درباره آن صحبت می‌شود و سپس موضوع دیگری جای آن را می‌گیرد.
در حالی که هر کودک ازدست‌رفته، فرزند یک خانواده، دانش‌آموز یک کلاس و هم‌بازی دوستانش بوده است. آنها آرزو، نام و خانواده داشته‌اند.
به همین دلیل، برای ما رسیدن به میناب فقط به معنای طی کردن فیزیکی حدود ۳ هزار کیلومتر نیست. این سفر، سفری برای وجدان و همبستگی از ترکیه تا میناب است.
من به‌ویژه معتقدم پیام‌هایی که کودکان برای یکدیگر می‌فرستند، ارزش بسیار زیادی دارد. زیرا کودکان طرف جنگ نیستند.
آنها جنگ را انتخاب نکرده‌اند؛ آنها بازی، دوستی، مدرسه و آینده را انتخاب کرده‌اند.
پیام دیگری که می‌خواهم به کودکان و خانواده‌های میناب بگویم این است: مرزها ممکن است شما را از ما جدا کنند، اما مانع دیدن رنج شما نمی‌شوند. شاید نتوانیم کودکانی را که از دست رفته‌اند به زندگی بازگردانیم.
اما می‌توانیم یاد و خاطره آنها را زنده نگه داریم، به خانواده‌هایشان احساس تنها نبودن بدهیم و برای اینکه کودکان دیگری چنین رنجی را تجربه نکنند، صدای خود را بلند کنیم.
من می‌خواهم برای آنکه کودکان جان‌باخته میناب فراموش نشوند، در کشورم یک پارک کودک، یک جنگل یادبود و حتی یک مدرسه بسازم. می‌خواهم نام این کودکان شهید به شکلی شایسته، در مکان‌هایی زنده بماند که صدای شادی کودکان در آنها شنیده می‌شود.
من این کار را برای فرزند خودم انجام داده‌ام. نام پسرم، علی اوتکو، را در یک مهدکودک، یک جنگل یادبود و یک پارک کودکان زنده نگه داشته‌ام.
می‌خواستم نام فرزندم را در مدرسه‌ای که نتوانست به آن برود و در پارک کودکی که بسیار دوست داشت، زنده نگه دارم. علی اوتکو درختان و گل‌ها را بسیار دوست داشت و به یاد او هزاران درخت کاشته‌ایم.
کودکان شهید میناب نباید فقط با اندوه یاد شوند؛ باید در پارک‌هایی که صدای شادی کودکان در آنها شنیده می‌شود، گرامی داشته شوند. باید در مدرسه‌ای که خودشان نتوانستند در آن تحصیل کنند، یاد شوند و در جنگل یادبودی که هر نهال در آن ریشه می‌دواند و رشد می‌کند، نامشان زنده بماند.
من بسیار دوست دارم پس از پایان تور دوچرخه‌سواری میناب، این کار را انجام دهم. ما به میناب نمی‌رویم تا پیروزی به دست بیاوریم؛ می‌رویم تا امید به جا بگذاریم.
ما برای کودکان رکاب می‌زنیم، زیرا باور دارم آینده کودکان را جنگ‌ها نمی‌سازند؛ آینده آنها را همبستگی و صلح می‌سازد. و وقتی به میناب برسیم، مهم‌ترین جمله‌ای که خواهیم گفت این خواهد بود: «کودکان شما را فراموش نکرده‌ایم.
فراموش نخواهیم کرد.»
