بازتاب شکست ترامپ در رسانه‌های ترکیه؛ بدنبال تهران بود در تگزاس گیرکرد

گرگوری میکس، که در ماه ژوئن با فروش موتورهای KAAN به ترکیه مخالفت کرده بود، اکنون ریاست کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان را بر عهده دارد.

همچنین کریس پاپاس یونانی‌الاصل که سال‌هاست می‌گوید حتی یک پیچ هم نباید به ترکیه فروخته شود، با رای بالا وارد سنا شده است.

علاوه بر این، سناتورهای دموکرات می‌خواهند قرارداد هالک‌بانک را بررسی کنند تا مشخص شود که آیا فشار سیاسی وجود داشته است یا خیر.

کل نقشه آنکارا بر اساس یک ترامپ قدرتمند بود که در واشنگتن نفوذ داشت. با آن که ده‌ها هواپیمای بوئینگ و گاز ال.ان.جی خریدیم، حالا در موقعیتی هستیم که فقط امضای ترامپ به درد ما نمی‌خورد و باید رضایت کنگره را به دست بیاوریم.

اگر سیاست خارجی را به زندگی سیاسی یک مرد گره بزنید، وقتی آن مرد در صندوق رأی گیر کند، هزینه آن را خواهید پرداخت.»

یک کندیِ جدید ظهور کرد؟

ممدوح بایراکتار اوغلو از تحلیلگران روزنامه نفس چاپ آنکارا معتقد است که حالا این فقط شکست ترامپ و جمهوریخواهان نیست که اهمیت دارد و ورود برخی چهره‌های جدید به سنا، به مراتب مهمتر است.

او می‌گوید: «ترجیح می‌دهم به جای ترامپ، درباره جان آساف سناتور 39 ساله جورجیا صحبت کنم. پیروزی مجدد او در جورجیا سیگنال مهمی در مورد آینده سیاست آمریکا داد».

ممدوح بایراکتار اوغلو به واقعه تاریخی ظهور کندی در سیاست آمریکا نقب زده و می‌گوید: «کندی در سال 1960 در سن 43 سالگی به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. این فقط به خاطر جوانی، ظاهر خوب و فن بیان او نبود، دلیل اصلی، توانایی او در متقاعد کردن آمریکایی‌ها برای رسیدن به آینده‌ای بهتر بود.

حالا به وضوح می‌توان دید که آساف، تقریباً تمام این ویژگی‌های کندی را دارد. آیا او می‌تواند رئیس بعدی باشد؟

آساف قبل از ورود به سیاست، به عنوان روزنامه‌نگار تحقیقی کار می‌کرد؛ او در حال تحقیق در مورد فساد، جرایم سازمان‌یافته و نقض حقوق بشر بود. به عبارت دیگر، او نه با استفاده از قدرت دولت، بلکه با زیر سوال بردن کسانی که از قدرت دولت استفاده می‌کردند، وارد سیاست شد.

وقتی سناتور شد، از ممنوعیت معاملات سهام انفرادی توسط اعضای کنگره حمایت کرد. او ما را یاد فساد مالی اخیر ترکیه می‌اندازد.

همین دو روز پیش، بلنت آرنچ از موسسین حزب عدالت و توسعه گفت: سیاست، نباید تبدیل به شغلی برای ثروت اندوزی شود.

آساف نیز همین حرف را زد و مردم از او حمایت کردند. آساف، فقط به انتقاد از ترامپ اکتفا نمی‌کند.

از هزینه‌های زندگی، هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی، مشکلات کارگران و منافع شخصی در سیاست، حرف می‌زند.

او نه تنها به رأی‌دهندگان می‌گوید که با چه کسی مخالف است، بلکه به آنچه می‌خواهد تغییر دهد نیز اشاره می‌کند. این یکی از درس‌های مهمی است که مخالفان ترکیه باید بیاموزند».

شوک بزرگ

خانم فیگن چالی کوشو می‌گوید: «حزب حاکم بر کاخ سفید معمولاً در طول انتخابات میان‌دوره‌ای، که اغلب به عنوان همه‌پرسی در مورد رئیس‌جمهور ایالات متحده تلقی می‌شود، در کنگره جایگاه خود را از دست می‌دهد. اما صادقانه بگویم، این شکست سنگین، غیرمنتظره بود.

عملاً یک سونامی رخ داد.

کن پکستون نامزد جمهوری‌خواه سنا دو روز قبل گفته بود: وقتی می‌گویم اگر تگزاس را از دست بدهیم، آمریکا را از دست می‌دهیم، اغراق نمی‌کنم. دیدیم که پیش‌بینی او درست از آب درآمد.

آنها هم تگزاس و هم آمریکا را از دست دادند».

چالی کوشو در ادامه می‌گوید: «اهمیت این انتخابات، هم برای جهان و هم برای ترکیه، غیرقابل انکار است. رژیم‌هایی که جهان را خفه و خشمگین کرده‌اند، به آرامی در حال سقوط هستند...

این روند با مجارستان آغاز شد و با صربستان ادامه یافت.

اکنون، رئیس جمهور کشوری که به آن رژیم‌ها قدرت بخشیده و از آنها حمایت کرده، به یک اردک لنگ تبدیل شده است. کسانی که با گرفتن قدرت و تشویق از او، مهار خود را از دست داده‌اند، باید در موضع خود تجدید نظر کنند.

آنها یا به حاکمیت قانون، دموکراسی، حقوق اساسی و آزادی‌ها بازخواهند گشت، یا توسط مردمشان به اسلاف خود ملحق خواهند شد».

ترکیه عبرت بگیرد

عثمان سرت از تحلیلگران مشهور ترکیه، در ارزیابی دلایل شکست ترامپ، این موضوع را پیش کشیده که تیم اردوغان نیز باید از برخی خطاها و تصمیمات غلط ترامپ، درس عبرت بگیرد.

سرت می‌گوید: «برای اولین بار در تاریخ ایالات متحده، برخی از کرسی‌ها توسط افرادی با هویت‌های متنوع پر شده‌اند. عبدال سید اولین مسلمان منتخب سنا، کریس پاپاس، پگی فلانگان اولین زن بومی آمریکایی منتخب سنا، دب هالند اولین فرماندار زن بومی آمریکایی و کیشا لنس باتم اولین فرماندار زن سیاه‌پوست.

فقط اعضای کنگره نیستند که در حال تغییر هستند؛ چهره، زبان و اولویت‌های سیاست آمریکا در حال تغییر است. اسرائیل شکست بی‌سابقه‌ای را در آمریکا متحمل شده است.

حمایت اسرائیل و آیپک به جای یک اهرم، به یک مانع تبدیل شده است. قدرت صندوق رأی، خشم مردم، تغییر قدرت از طریق ابزارهای دموکراتیک - وجود چنین امکانی بسیار ارزشمند است و از همه اینها فراتر می‌رود».

عثمان سرت در ادامه می‌گوید: «انتخابات میان‌دوره‌ای فرصت عظیمی را که مهاجرت، درونی‌سازی تنوع و نوسازی اجتماعی ارائه می‌دهد، آشکار کرد. نخبگان سفیدپوست برتری‌طلب، که تا همین اواخر اقلیت‌ها را صرفاً برای تکمیل تشریفات تحمل می‌کردند، در برابر ظهور این گروه‌ها در حال از دست دادن میدان هستند.

نه تنها جمهوری‌خواهان، بلکه نخبگان دموکرات نیز در میان بازندگان هستند.

این وضعیت در مورد اروپا و ترکیه نیز صادق است. اما حفظ همان خوش‌بینی دشوارتر است.

یک جریان سیاسی وجود دارد که به جای اجازه دادن به فرزندان مهاجر برای رسیدن به بالاترین مناصب، هر کسی را که متفاوت از جامعه خود فکر می‌کند، خائن اعلام می‌کند.

ما در مورد کشوری صحبت می‌کنیم که حتی یک سلام ساده به دلیل اینکه به زبان ترکی نیست، توهین تلقی می‌شود و یک تابلوی کُردی منجر به بحث و تنش می‌شود. فرهنگی که نمی‌تواند اختلافات داخلی خود را تحمل کند، بعید است که مهاجران را بپذیرد.

نتایج انتخابات در آمریکا در واقع نشان داد که استراتژی تسلط رسانه‌ای که دولت ترکیه برای نجات خود به آن متوسل شده بود، بی‌اثر بوده است. اگر حرف جدیدی برای گفتن دارید، رأی‌دهندگان حرف شما را می‌شنوند.

در ترکیه، دولت نمی‌تواند با بستن وب‌سایت‌ها و تصرف ایستگاه‌های تلویزیونی از خود محافظت کند».