رهبر فقید انقلاب، سعدی را قلهی رفیع شعر فارسی و الهامبخش در حوزهی اخلاق و مفاهیم قرآنی معرفی کردند.
ابومحمّد مُشرفالدین مُصلِح بن عبدالله بن مشرّف، معروف به سعدی، یکی از چهرههای برجسته و قلههای رفیع شعر فارسی است.
این شاعر بزرگ، از سوی اهل ادب به عنوان «استاد سخن» و «پادشاه ملک سخن» شناخته میشود.
سعدی، دانشآموختهی نظامیه بغداد بود؛ این مرکز علمی مهم، در سدهی ششم هجری، نقش کلیدی در آموزش و توسعهی دانش در مناطق اسلامی داشت.
سعدی تأثیر عمیقی بر زبان فارسی گذاشت، به طوری که زبان امروزی ما شباهت بسیاری به زبان او دارد. آثار او سالها در مدارس و مکتبخانهها به عنوان منبع آموزش زبان و ادبیات فارسی تدریس میشد و بسیاری از ضربالمثلهای رایج در زبان فارسی، از آثار او گرفته شده است. او با سادهنویسی و ایجاز، شهرت فراوانی کسب کرد. آثار سعدی، در عین سادگی، حاوی نکات ظریف و طنزآمیز است.
بسیاری از شاعران پس از سعدی، تلاش کردند تا با الهام از آثار او، آثاری خلق کنند؛ اما همگی تحتالشعاع نام بلند او قرار گرفتند. گویا او، فصلالخطاب کلام است و دیگر سعدیای ظهور نخواهد کرد؛ چنان که خود فرمود: «من سعدی آخرالزمانم».
همچنین، رهبر فقید انقلاب در بیانات خود، بارها از سعدی به عنوان نمونهی بارز شعر اخلاقی و آیینه ی مفاهیم قرآنی یاد کردهاند.
