پروفسور پل کروگمن، نوبلیست اقتصاد، با اشاره به رویکرد ماجراجویانه و قلدری آمریکا در منطقه، نسبت به خطر رکود جهانی ناشی از بسته شدن تنگه ی هرمز هشدار داد.
گروه تفسیر جنگ، با اشاره به اقدامات ماجراجویانه و جنایتکارانه ی دولت تروریستی آمریکا که منجر به تهدید و احتمال بسته شدن تنگه ی هرمز شده است، از هشدارهای پروفسور پل کروگمن، نوبلیست اقتصاد، پرده برداشت.
کروگمن معتقد است که جهان خطر یک رکود جهانی شدید ناشی از بسته شدن تنگه ی هرمز را دست کم گرفته است.
به گفته ی این اقتصاددان، بسیاری از پیشبینیها، از جمله پیشبینیهای صندوق بینالمللی پول، «به اندازه ی کافی هشداردهنده نیستند»؛ زیرا با قیمت نفت شروع به پیشبینی میکنند که این روش اشتباه است. وی معتقد است باید از محدودیت فیزیکی عرضه شروع کرد؛ به این معنی که با بسته شدن تنگه ی هرمز، ۲۰ درصد از نفت جهان جریان نخواهد داشت. این کاهش عرضه باید با «نابودی تقاضا» جبران شود، یعنی جهان باید به طور قابلتوجهی نفت کمتری مصرف کند.
اما نابودی تقاضا چگونه رخ می دهد؟ از آنجایی که مردم در کوتاهمدت نمیتوانند به راحتی به منابع انرژی دیگر روی بیاورند یا عادات رانندگی خود را تغییر دهند، راه اصلی کاهش تقاضای نفت، ایجاد یک رکود جهانی خواهد بود: مردم کمتر مصرف میکنند و کمتر تولید میکنند.
کروگمن بحران فعلی را با شوک نفتی سال ۱۹۷۳ مقایسه میکند: در آن زمان، کاهش نفت حدود ۱۷.۵ درصد و کاهش رشد اقتصادی حدود ۷.۵ درصد بود. وی هشدار میدهد که کاهش مشابه در حال حاضر به معنای رشد صفر یا منفی جهانی برای دو سال است که بسیار بدتر از پیشبینی ۳ درصدی صندوق بینالمللی پول است.
البته کروگمن سه عامل را برای کاهش شدت بحران محتمل میداند:
* امکان توافق: آمریکا میتواند با «اعلام پیروزی و پذیرش شکست» تنگه را باز کند.
* شدت نفتی کمتر: اقتصاد جهان در حال حاضر به ازای هر دلار تولید ناخالص داخلی، نفت بسیار کمتری نسبت به سال ۱۹۷۳ مصرف میکند.
* جایگزینهای بیشتر: با فرصت یک یا دو سال، جهان راحتتر از دهه ی ۱۹۷۰ میتواند به منابع انرژی دیگر روی بیاورد.
با وجود این عوامل کاهنده، کروگمن نتیجه میگیرد که اگر تنگه ی هرمز سه ماه دیگر هم بسته بماند (که به گفته ی وی «بسیار محتمل» است)، رخداد رکود جهانی محتمل خواهد بود.
