اظهارات جنجالی مهمانان «شیوه» و بازپخش آن، این پرسش را مطرح کرد که چرا شبکه چهار تریبون روایت دشمن شد؟
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، برنامه شیوه جزو برنامه‌های محترم شبکه 4 سیما و مجری آن آقای عطاءالله بیگدلی هم جزو مجری‌های باسواد و خوب و قابل احترام صداوسیماست که برنامه‌های مناسبی را تاکنون روی آنتن برده است. لذا مسئله این متن، زیر سوال بردن زحمات فراوان شیوه و مجری آن نیست و اصلِ مسئله پرداختن به اشتباهات بزرگ میهمانان و موضوع نظارت کلان و برخی بی‌تدبیری‌ها در سیاست‌های کلان در صداوسیماست.
اتفاقی که به واسطه اظهارات عجیب میهمانان این برنامه، یعنی آقایان صادق کوشکی، حمزه صفوی و روح‌الامین سعیدی رخ داد، یک تراژدی تمام عیار بود؛ آنقدر عجیب و غریب که اگر کسی اطلاع نداشت تصور می‌کرد که با یک «کمدی» مواجه است، نه یک قسمت از یک برنامه اندیشه‌ای جدّی!
در صداوسیمای جمهوری اسلامی متاسفانه طی ماه‌های اخیر علیرغم زحمات زیادی که رسانه ملی در اطلاع رسانی اخبار و بعضاً تفسیر و تحلیل موضوعات و حوادث دفاع مقدس کشیده، در برخی برنامه‌ها شاهد محتوا و رویکردهایی از سوی برخی کارشناسان و مجریان بوده‌ایم که بعضاً ظلم به کشور و نیروهای مسلح و دلیرمردان پاسدار ایران و اسلام محسوب می‌شود.
اما در این برنامه مشکل اصلی کجا بود؟
اوّل: محاکمه‌ی میهن و القای دروغین پیروزی دشمن
برنامه‌ای که ظاهراً بنا بود به استدلال‌ها درباره ضرورت تغییر دکترین نظامی و هسته‌ای ایران بپردازد و فضا را بر دشمن تنگ‌تر کند، با معجونی از اطلاعات آمیخته به غلط‌ها و ادعاهای ناصحیح میهمانان، به برنامه‌ای برای القای شکست مفتضحانه میهن در مقابل دشمن تبدیل شد؛ سیاست‌های جمهوری اسلامی که قرار بود توصیه شود گامی به پیش برداشته شود، به عبرت‌ها و گاف‌های تاریخی تعبیر شد و...؛ به نحوی که مخاطب اگر اطلاعات دیگری نداشت تصور می‌کرد که ایران در جنگ کاملاً باخته، بد هم باخته!
هرکدام از ادعاهای میهمانان، پاسخ‌های روشنی دارد که پرداختن به آن مجال موسع دیگری می‌طلبد اما مسئله اینجاست که حقیقتاً اگر کسی شبکه‌های اصلی مرتبط با نتانیاهو و ترامپ، یعنی شبکه 14 رژیم صهیونی و شبکه فاکس‌نیوز در آمریکا را بررسی کند بعید است که حتی توسط میهمانان آنها نیز معادله جنگ را تا این میزان به طور کامل و یکطرفه به سود آمریکا و اسرائیل و علیه ایران تفسیر کرده باشند! این سوای از موضوع افکارسنجی‌ها در اسرائیل و آمریکاست!
احتمالاً نظرسنجی‌های متعدد در آمریکا و اسرائیل، که توسط موسسات اصلی خود این رژیم‌ها انجام شده را دیده‌اید که در تمام آنها تصور پیروزی آمریکا و اسرائیل بسیار پایین‌تر از 50 درصد است و اکثریت مطلق مردم در آمریکا و سرزمین‌های اشغالی، ایران را بازنده این جنگ نمی‌دانند.
دوّم: میهمانان بی‌اطلاع شبکه چهار علیه دبیر شورای عالی امنیت ملی و پخش همزمان شبکه خبر!
از وجوه طنزآلود و البته تاسف‌برانگیز ماجرا این بود که این گفته‌های میهمانان، تقریباً نزدیک به همان ساعتی پخش می‌شد که در یک شبکه دیگر همین تلویزیون، آقای محسن رضایی دبیر شورای عالی امنیت ملی با بیانات منسجم، دقیق و صحیح، در حال تحقیر دشمن و ترسیم واقعیت‌های میدانی بود. یعنی تلویزیون در یک شبکه صحبت‌های یک مقام عالی نظام را پخش می‌کرد و همزمان در شبکه دیگر، کارشناسان و میهمانان زیرآب کامل این بیانات را می‌زدند و عکس آن را تبلیغ می‌کردند!
سوّم: چه کسی میهمان‌ها را بررسی می‌کند؟
اگر کسی یک اطلاع نسبی از مواضع گذشته‌ی میهمان‌های این برنامه داشته باشد متوجه می‌شود که دعوت از همه یا برخی از آنها، آنهم برای یک برنامه زنده و آن نیز درباره چنین موضوع حساس و ظریفی، کار صحیحی نیست و جدای از منافع ملی در بحبوحه جنگ لااقل به اعتبار برنامه خوب شیوه هم ضربه جدّی می‌زند؛ به جای آنها می‌شد از میهمان‌هایی که مواضع منطقی‌تر و اصولی‌تر و درست‌تری اتخاذ می‌کنند و اطلاعات دقیق‌تری دارند استفاده کرد.
چهارم: پخش از دست دررفت؟ بازپخش چرا کردی؟
نکته مهمتر اینجاست: مشخص نیست چرا چنین قسمت حساسی از شیوه ضرورت داشته زنده پخش شود! امّا فرض کنیم که به دلیل ماهیت زنده برنامه، امکان مدیریت کامل بر اظهارات میهمانان در پخش اولیه وجود نداشته و یا فرضاً قطع برنامه به هنگام صحبت‌های غلط برخی میهمانان هم ممکن یا به صلاح نبوده است؛ امّا به هرحال بازپخش برنامه توسط مدیران شبکه، آنهم علیرغم اینکه واکنش‌های منفی عقلا نسبت به آن از همان دقایق ابتدایی برنامه شروع شده بود و بهره‌گیری رسانه‌های معاند را در پی داشت، چه نسبتی با عقلانیت دارد؟
پنجم: برخی برنامه‌های جنگی صداوسیما چگونه اداره می‌شود؟
صداوسیما برنامه‌های بسیار خوب در حوزه جنگ هم دارد که قابل تقدیر است، اما اگر همه‌ی آنها را کنار هم بگذاریم، برخی از آنها قابل دفاع خواهد بود؟ آیا صداوسیما به صورت کلان در همه‌ی برنامه‌های جنگش واقعیت غرورآفرین میدان و ضرورت انسجام سیاسی و اجتماعی را منعکس کرده و یا اشتباهات و خطاهای بعضاً روندی هم در برخی برنامه‌هایش داشته است؟
آیا نباید از آقای جبّلی انتظار داشت که نظارت بیشتر و تدبیر دقیق تری درباره برنامه‌های جنگی صداوسیما اعمال شود؟
