عملیات شهادت‌طلبانه الخلیل، پاسخی به جنایات 80ساله صهیونیست‌ها بود که روحی تازه در کالبد مقاومت دمید.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، فاطمه مرادزاده| نکبت دست از سرشان برنداشته؛ از سال 1948 تا همین حالا... از زمانی که یهودی‌های صهیونیستِ وارداتی، تاسیس کشور جعلی اسرائیل را اعلام کردند، تا همین حالا که کرانه‌باختری لقمه لقمه و سرزمینِ ابراهیم خلیل الله، جولانگاه غاصبان و غارتگرانی شده که هر روز تکه‌ای از آن را با زور اسلحه جدا کرده و به نقشه اسرائیل جعلی اضافه می‌کنند؛ تا همین حالا که در جای جای استان الخلیل، خونِ خشک و لخته‌شده‌ی زن و مرد و پیر و خردسال فلسطینی رد انداخته و وجب به وجب، جای خالیِ خانه‌های تخریب‌شده‌ی فلسطینیان، شهرک یهودی نشسته و زندگیِ همسایگان بومی ابراهیم نبی، کامیون کامیون به ناکجاآباد آوارگی و دربه‌دری رفته است...
سرزمین دیگری نیست
یووال آبراهام و باسل عدرا دو دوست هستند؛ یکی خبرنگار اسرائیلی و دیگری فلسطینیِ ساکن منطقه «مسافر‌یطا» در استان الخلیل. آنها در طول سال‌ها از ویران کردن خانه‌های منطقه، خشکاندن چاه‌های آب و نابودی مدارس به دست نظامیان اسرائیلی و ایستادگی مردم منطقه در برابر اشغالگران فیلم گرفتند و تصاویرشان در قالب مستندی در سال 1403 برنده جوایز متعددی از جمله اسکار بهترین مستند شد.
فیلم «سرزمین دیگری نیست»، روایت پردرد و رنج فلسطینیان در منطقه «مسافر یطا»؛ ناحیه‌ای شامل 20 دهکده است که رژیم جعلی اسرائیل از طریق تخریب منازل و مزارع و چاه‌های آب و زیرساخت‌های زندگی، قصد تصاحب، شهرک‌سازی و ملحق کردن آن به سرزمین‌های اشغالی را دارد.
در بخشی از فیلم و در اضطرابِ هجوم بولدوزرهای اسرائیلی، دختری گریه می‌کند و مادرش می‌گوید: «ما سرزمین دیگری برای رفتن نداریم».
باسل با دوربینش در کرانه‌باختری و بولدوزر اسرائیلی پشت سرش
«مسافر یطا» و 20 روستایی که غلفتی سرقت شد
مناقشه بر سر اراضیِ «مسافر یطا» در استان الخلیل از دهه 1980 آغاز شد. آن زمان رژیم صهیونی «مسافر یطا» را «منطقه بسته نظامی» و سکونت در آن را ممنوع اعلام کرد.
یک سال بعد، آریل شارون؛ وزیر کشاورزی وقتِ «اسرائیل»، زمین‌های منطقه را به عنوان مناطقی برای آموزش نظامی به ارتش پیشنهاد داد تا از «گسترش روستاهای عرب‌نشین از تپه‌ها به سوی صحرا» جلوگیری شود.
رژیم اسرائیل ادعا کرده بود که این اراضی متعلق به فلسطینیان نیست، زیرا پیش از آن به‌طور دائم در آن زندگی نمی‌کردند. اما فلسطینی‌ها با مراجعه به دادگاه عالی اسرائیل می‌گفتند که نسل‌هاست در آن منطقه سکونت دارند و نقشه‌ای از سال 1945 ارائه می‌دادند که وجود برخی از روستاها را نشان می‌داد.
درنهایت دادگاه عالی «اسرائیل» در سال 2022 به نفع رژیم صهیونی رای داد و مجوز تخریب خانه‌ها و اخراج بیش از 1000 روستانشینِ عربِ فلسطینی را صادر کرد.
یووال هنگام دریافت جایزه اسکار مستندش در سخنانی گفت: «این مسئله که دولت کشور من در مسیری خلاف صلح در حال حرکت است و جهان برای مدتی طولانی به آنها اجازه داده به اقدامات خود ادامه دهند، خشمگینم می‌کند.»
یووال درست فهمیده بود، تداوم اشغالگری و تجاوزات رژیم اسرائیل ممکن نبود اگر جهان در قبال آن جنایات سکوت نمی‌کرد و واکنش نشان می‌داد. سکوت جهان باعث شد تجاوز و تخریب خانه‌ها و باغات و کسب‌وکار فلسطینی‌ها و آواره کردن آنها در سراسر کرانه باختری از جمله استان الخلیل و منطقه «مسافر یطا» تا همین امروز ادامه یابد.
تصاویری از منطقه «مسافر یطا» که اشغالگران آن را غصب کردند
59سال شهرک‌سازی روی خاک فلسطینیان در کرانه‌باختری
پس از شکست اعراب در جنگ 6روزه در سال 1967، «اسرائیل» کرانه باختری را اشغال و شروع به شهرک‌سازی در آن کرد. ساخت این شهرک‌ها در 59 سال گذشته به‌شدت گسترش پیدا کرده و به کانون اصلی درگیری‌ها بین شهرک‌نشینان و نظامیان اشغالگر از یک‌سو و فلسطینی‌ها از دیگرسو تبدیل شده است.
درگیری‌ها همیشه از سوی شهرک‌نشینان با همراهی نظامیان اشغالگر و با آزار و اذیت فلسطینی‌ها آغاز شده و به قطع و سوزاندن درختان زیتون و سرقت محصول و دام و آتش زدن خودرو و تخریب خانه‌های فلسطینی منجر می‌شود.
این درگیری‌ها تاکنون به آوارگی و شهادت و بازداشت هزاران فلسطینی منجر شده است. فقط در سال 2024 و طبق گزارش سازمان ملل متحد، حدود 1420 مورد خشونت شهرک‌نشینان اسرائیلی علیه فلسطینی‌ها ثبت شده، که این بالاترین رقم از سال 2006 تا 2024 است که این موارد ثبت می‌شود.
همه این حمله‌ها نیز به خسارت‌های جانی و مالی منجر شده‌اند.
شرایط کرانه باختری و حملات به فلسطینی‌ها از زمان بازگشت ترامپ به ریاست‌جمهوری آمریکا بسیار وخیم‌تر شد و ترامپ تحریم‌هایی که علیه برخی از شهرک‌نشینان وضع شده بود را لغو کرد. مایک هاکبی؛ سفیر آمریکا در سرزمین‌های اشغالی حتی پا را فراتر گذاشته و گفته بود که «اسرائیل» صاحب «سند مالکیت» کرانه باختری است و چیزی به نام «اشغال یا شهرک‌سازی» مفهومی ندارد.
اشغالگران طی 59 سال دهها شهرک در کرانه‌باختری احداث کردند
«الخلیل»؛ سرزمین پاک و باستانی پیامبران
پس از پیروزی رژیم صهیونی در جنگ 1967 و اشغال کرانه باختری، استان الخلیل هم به اشغال کامل صهیونیست‌ها درآمد؛ الخلیلی که یهودیان صهیونی به آن «هبرون» می‌گویند. اما «الخلیل» نامی واقعا برازنده آن سرزمین است؛ سرزمین باستانیِ 7 هزارساله در جنوب کرانه باختری که طبق اسناد قدیمی، زندگی اعراب کنعانی از سپیده‌دم تاریخ به آن پیوند خورده؛ سرزمین دوستان و پیامبران خدا؛ محل زندگی و مدفن ابراهیم خلیل الله و فرزندانش اسحاق، یعقوب و یوسف، پایتخت داوود بن سلیمان.
شهری مقدس برای پیروان هر سه مذهب اسلام و مسیحیت و یهودیت، که با یک راه اصلی در مسیر شمال، به شهر مقدس بیت‌لحم می‌رسد و بیت‌المقدس هم در فاصله 30 کیلومتری آن (5 کیلومتر پس از بیت‌لحم) قرار دارد. «بیت‌لحم»؛ زادگاه عیسای نبی؛ مقدس‌ترین شهر جهان برای مسیحیان است و بیت‌المقدس؛ سومین شهر مقدس مسلمانان جهان.
«الخلیل» اما برای هر سه دین آسمانی، به‌ویژه مسلمانان محترم است و عزیز. نامش را هم از نام پیامبر خدا؛ ابراهیمِ خلیل الله گرفته که حدود 3800 سال پیش در آنجا ساکن شده بود.
«الخلیل» سرزمینی پر آب و حاصلخیز است و اعرابِ فلسطینی از هزاره‌های دور در آن به کشاورزی و باغداری و دامداری مشغول بوده‌اند و بیشترین مناطق کشاورزی کرانه‌باختری را در خود جای داده است.
استان الخلیل از نظر مساحت و جمعیت، بزرگترین استان کرانه‌باختری است که 16درصد از اراضی کرانه را به خود اختصاص داده و شامل 100 شهر و روستا می‌شود که مهمترین آنها شهر الخلیل (هبرون)، دورا، یطا، بنی‌نعیم، الظاهریه، حلحول و اردوگاه‌های پناهندگان «الفوار» و «العروب» است.
این استان پیش از نکبت (1948)، حدود 2076 کیلومترمربع مساحت داشت که یهودیان بومی تقریبا 6 کیلومترمربع از اراضی آن را در کنترل داشتند، اما با تشکیل کشور جعلی اسرائیل در سال 1948 بیش از نیمی از وسعت استان یعنی 6 شهر از 13 شهر الخلیل (حاصلخیزترین مناطق) در داخل مرزهای «اسرائیل» قرار گرفت؛ شهرهای اجور، اداویمه، بیت جبرین، ذکرین، تل الصافی و برقوسیه که اشغال و ویران شدند و ساکنان آنها به سایر شهرهای استان الخلیل کوچانده شدند. شهر (ادنه) بخش بزرگی از زمین‌هایش را از دست داد و درنهایت شهرهای الخلیل، یطا، دورا، حلحول، الساموع، الظاهریه و بنی‌نعیم که در آن ایام به‌عنوان بخشی از کرانه‌باختری برای فلسطینیان باقی ماند.
نمایی از بافت قدیمی شهر الخلیل
نفوذ به دل «الخلیل» با یهودی‌سازی بافت قدیمی شهر
شکست اعراب از رژیم صهیونی در جنگ 1967 و اشغال کرانه‌باختری توسط «اسرائیل» اما راه تجاوز به استان الخلیل (یعنی شهرهای باقیمانده از اشغال 1948) را هم به روی اشغالگران گشود. در وهله اول با تصرف ساختمان‌های بافت قدیمی شهر الخلیل و تبدیل آنها به محله‌ای مسکونی و اسکان دادن 73 شهرک‌نشین اسرائیلی در آن محله.
پس از آن «اسرائیل» شروع کرد به ساخت جاده و حفر تونل تا محله‌های یهودیِ شهر الخلیل را به شهرک «کریات‌اربع» متصل کند که این کار عملا همراه بود با تصرف املاک و اراضی بیشتر از فلسطینیان.
این روند ادامه داشت تا دی‌ماه 1375 (15ژانویه 1997) که پروتکل هبرون میان «اسرائیل» و «سازمان آزادی بخش فلسطین» امضا شد و بر اساس آن شهر الخلیل؛ مرکز استان الخلیل، به 2 منطقه H1 و H2 تقسیم شد؛ منطقه H1 شامل 80درصد از مساحت شهر الخلیل تحت مدیریت امنیتی و اداری فلسطین و H2 شامل 20درصد باقیمانده در بافت قدیمی شهر و در قلب الخلیل، تحت مدیریت امنیتی «اسرائیل». مهمترین شرط پیمان هبرون متعهدشدن هر دو طرف به وحدت و یکپارچگی شهر الخلیل باوجود تقسیم میان فلسطینی‌ها و اسرائیلی‌ها بود، که «اسرائیل» کم کم از انجام آن سرباز زد.
نقشه استان الخلیل با جزئیات شهرک‌سازی و ساخت دیوار حائل در آن
ساخت دهها شهرک یهودی‌نشین روی اراضی استان الخلیل
برگ‌های تاریخ تند تند ورق می‌خورد و اشغالگران صهیونی با ساخت شهرک‌های جدید، وجب به وجب، جا پای خود را در استان الخلیل محکم‌تر می‌کردند. آنقدر که 21 شهرک تا سال 2022، با اشغال 8560 دونم (8.56کیلومترمربع) در زمین‌های استان الخلیل احداث شد و جمعیتی معادل 22338 نفر در آن شهرک‌ها اسکان داده شدند.
شهرک‌های یهودی‌نشین استان الخلیل اما به 21 شهرک محدود نماند و از ابتدای سال 2023 تا مارس 2026 مقامات اشغالگر 16 شهرک دیگر را تایید، قانونی یا تبدیل به شهرک‌های مستقل کردند.
ساخت این شهرک‌ها که برخی با انشعاب از شهرک‌های قبلی شکل گرفته بود، با هدف کنترل فضاهای بین جوامع و محدود کردن گسترش شهرهای فلسطینی و مناطق چِرای دام و اجرای سیاست جابه‌جایی بلندمدت (کوچاندن) طراحی شده است.
طبق گزارش مرکز حقوق بشر فلسطین (PCHR)، مقامات اشغالگر در سال 2024 بخشی دیگر از اراضی الخلیل (385 دونم) را برای گسترش جاده فرعی60 تصرف کردند؛ جاده‌ای که تردد شهرک‌نشینان را به شهرهای الخلیل و بیت‌لحم تسهیل می‌کند. این جاده با تخریب باغات انگور فلسطینیان احداث شد که منبع اصلی درآمد آنها بود.
به‌جز زمین‌هایی که به ساخت دهها شهرک و جاده فرعی60 اختصاص یافت، اراضی دیگری برای ساخت 47 پایگاه مرزی و نظامی و چندین منطقه صنعتی و دامداری برای شهرک‌نشینان، از فلسطینیان غصب و سرقت شد.
اراضی استان الخلیل بازهم تصرف خواهد شد، آنهم برای ساخت دیوار حائل (آپارتاید)، که در سرتاسر کرانه باختری و بین مناطق فلسطینی‌نشین و شهرک‌نشینان در حال احداث است و تمام کرانه باختری را لقمه لقمه خواهد کرد. با تکمیل دیوار حائل در استان الخلیل، 111 کیلومترمربعِ دیگر از اراضی استان جدا خواهد شد.
اما فقط اینها نیست، مناطق پیرامونی اراضی اشغال‌شده و زمین‌های پشت و اطراف شهرک‌ها (حریم شهرک‌ها) نیز جزو مناطق ممنوعه برای فلسطینیان است و آنها حتی برای برداشت محصول باغات خود که در این اراضی واقع شده، با موانع و مشکلات زیادی روبه‌رو هستند. این اراضی و حرائم با عنوان «مناطق نظامی بسته» یا «مناطق امنیتی» شامل هزاران دونم است.
بیش از 30هزار یهودیِ وارداتی در الخلیل اسکان داده شدند
شهرک‌ها چگونه شکل می‌گیرند؟
چگونگی شکل‌گیری شهرک‌ها توسط صهیونیست‌ها نیز در خور تامل است! شهرک‌نشینان ابتدا با برپا کردن چادر، سازه‌های پیش‌ساخته یا آغل دام، روی تپه‌ها و زمین‌های به‌ظاهر بی‌مالک یا باغات و مزارع فلسطینیان، بخشی از آن را تصرف می‌کنند.
بعد، این سازه‌ها را آرام آرام گسترش داده و با حسِ قدرت پوشالی ناشی از مالکیت! به فلسطینی‌ها و خانه‌ها و باغات و اموال آنها حمله می‌کنند.
در مرحله آخر، به دنبال مشروعیت بخشیدن به این شهرک‌ها از طریق دولت اسرائیل برآمده و درنهایت برخی از آنها به شهرک‌های رسمی تبدیل می‌شود.
تصرف اراضی و تپه‌های مجاور خانه‌های فلسطینی، در بیشتر موارد، زندگی و حیات مردم را تهدید می‌کند، زیرا اوباش شهرک‌نشین، در بسیاری از موارد چاه‌های آب فلسطینی‌ها را نیز با ریختن خاک و آهک خشک کرده و پمپ روی چاه را سرقت می‌کنند؛ درحالی که فلسطینی‌ها از آب چاه برای کشاورزی و باغداری، آبیاری گوسفندان و مصارف شرب و خانگی استفاده می‌کنند و نابودی آن به معنای نابودی زندگی است.
تصرف اراضی فلسطینی توسط شهرک‌نشینان
کوچک‌شدن جوامع فلسطینی و افزایش جمعیت شهرک‌نشینان
طبق گزارش دفتر مرکزی آمار فلسطین، جمعیت استان الخلیل تا سال 2024 تقریبا 842000 نفر برآورد شد و تعداد شهرک‌نشینان 23326 نفر، که افزایش هزارنفری شهرک‌نشینان را نسبت به سال 2022 نشان می‌داد.
جمعیت شهرک‌نشیان رابطه معکوسی با جمعیت فلسطینی‌ها دارد؛ به این معنا که افزایش تعداد شهرک‌نشینان مترادف با کاهش جمعیت فلسطینیان خواهد بود؛ کمااینکه طبق گزارش دفتر مرکزی آمار فلسطین، شهرک‌نشینان از طریق حملات خود، 450 فلسطینی را فقط در سال 2024 از 10 منطقه در استان الخلیل به زور آواره و زمین‌های آنها را تصرف کرده و تعدادی را به شهادت رساندند.
وضعیت در مرکز شهر الخلیل نیز به همین اندازه وخیم است و شهرک‌نشینان در قلب شهر قدیمی حضور دارند و این خود بهانه دیگری برای صهیونیست‌ها شده که به‌منظور تامین امنیت این افراد، فلسطینی‌های منطقه را به اجبار از منازل‌شان بیرون کنند.
استان الخلیل در صدر استان‌های با تخریب بالا
گزارش جدید کمیسیون مقاومت در برابر دیوارها و شهرک‌های فلسطین، درخصوص تجاوزات اشغالگران در سال جاری (2026) هم آمار تکان‌دهنده‌ای دارد. بر اساس این گزارش فقط در شهریور امسال (سپتامبر2026)، 272 حمله در استان الخلیل ثبت شده که 122 مورد آن توسط شهرک‌نشینان صورت گرفته است.
19 عملیات تخریب نیز ثبت شده که 91 سازه را تحت تأثیر قرار داده و صدماتی تا 100درصد به آنها وارد کرده است. استان الخلیل از نظر تعداد سازه‌های تخریب‌شده در شهریور، در صدر استان‌های کرانه باختری قرار گرفت.
این استان توسط بلوک‌های شهرک‌نشینی و کمربندی شامل کریات‌اربع، هاگای، تلم، آدورا و کارمی‌تزور احاطه شده و وجود 220 ایست‌بازرسی و مانع نظامی (149 مانع خاکی و سنگی و 52 ایست‌بازرسی بسته) به ارتش اشغالگر این امکان را می‌دهد که جوامع فلسطینیِ الخلیل را تکه تکه کرده و تردد شهرک‌نشینان را تسهیل کند.
طراحی برای اشغالگری گسترده‌تر
بر اساس گزارش کمیسیون مقاومت در برابر دیوارها و شهرک‌های فلسطین، 13خرداد جاری (3ژوئن2026)، طرحی برای ساخت 234 واحد مسکونی جدید در شمال کریات‌اربع، نزدیک بیت‌عینون، در زمینی به مساحت 70دونم، تصویب نهایی شد. همزمان اقداماتی مثل تصرف خانه‌ها در جبل جلیس، برپایی خانه‌های سیارِ شهرک‌نشینان در تل رومیدا و...
صورت گرفت. این اقدامات همزمان با تشدید سیاست آوارگی اجباری در بخش جنوبی استان در «مسافر یطا»، و از طریق تخریب شبکه‌های آب و برق و تخریب سازه‌های کشاورزی به بهانه «منطقه تیراندازی» صورت گرفته است.
تخریب خانه‌های الخلیل توسط اشغالگران همچنان ادامه دارد
عملیات الخلیل؛ پاسخ طبیعی به جنایات صهیونیست‌ها
بی‌شک ساخت هزاران خانه و دهها شهرک در اراضی غصبی دیگران بدون نزاع و درگیری که نمی‌شود. اشغالگران برای ساخت شهرک‌های یهودی‌نشین باید ابتدا خانه‌های فلسطینیان را خراب و مزارع و باغات‌شان را ویران کنند و روی آن ویرانه‌ها برای یهودی‌های وارادتی ساختمان و شهرک بنا کنند، که همین می‌شود نقطه آغاز درگیریِ اشغالگران صهیونی با فلسطینیان.
نقطه آغاز درگیری که در استان الخلیل از سال 1968 یعنی 59 سال پیش شروع شده و بی‌وقفه تا به امروز ادامه یافته؛ درگیری‌هایی که فضایی از تنش مستمر ایجاد کرده و هر روز بیش از گذشته آتش نفرت از صهیونیست‌ها را در وجود فلسطینیان شعله‌ور کرده و هیزم آتش درگیری و خون‌ریزی را فراهم می‌کند.
مثل عملیاتی که صبح جمعه؛ اول آبان جاری در استان الخلیل رقم خورد. در عملیات شهادت‌طلبانه مذکور دو فلسطینی به نام‌های «حموده الجعبه» و «فراس الجعبه» با حمله به یک برج نظامی در نزدیکی شهرک «تیلم» و سپس یک ایست‌بازرسیِ نظامی در «فرش‌الهوی» در ورودیِ شمالی شهر الخلیل، وارد درگیری مسلحانه با نیروهای اشغالگر شدند و در نتیجه‌ی این عملیات که 20دقیقه به طول انجامید، دو نظامی صهیونیست کشته و 4 نفر زخمی شدند.
دو مجری فلسطینیِ عملیات هم که دو برادر 27 ساله؛ از یک خانواده، متاهل، دارای دو فرزند و ساکن الخلیل بودند، درنهایت به شهادت رسیدند.
حموده الجعبه و فراس الجعبه؛ دو برادری که در عملیات الخلیل به شهادت رسیدند
عملیات قهرمانانه الخلیل اگرچه موجی از پیام‌ها و تبریکات از سوی گروه‌های سیاسی و مبارزاتی جبهه مقاومت را به دنبال داشت و این گروه‌ها عملیات اول آبان را پاسخی طبیعی و مشروع به جنایات رژیم صهیونی و خشونت شهرک‌نشینان علیه فلسطینیان در کرانه باختری و جنگ غزه دانستند، اما بهانه‌ای شد تا اشغالگران صهیونیست بیش از پیش به الخلیل و ساکنان فلسطینیِ آن فشار و هجمه وارد کنند.
طلوع هفت اکتبر دیگری از کرانه باختری
صهیونیست‌ها ابتدا به شهر الخلیل و منازل خانواده الجعبه یورش بردند و همزمان مسجد ابراهیمی را بستند و کارکنان و خادمان وابسته به وزارت اوقاف فلسطین را از آن اخراج کردند.
ایتمار بن‌گویر؛ وزیر امنیت داخلی همان‌زمان با حضور در محل عملیات، علاوه بر اینکه خواستار منحل شدن و خلع سلاح تشکیلات خودگردان فلسطین شد، گفت که باید ایست‌های بازرسی بیشتری ایجاد شود و اجازه رفت‌وآمد آزادانه به فلسطینیان داده نشود. البته پیازداغ سخنانش را هم زیاد کرد و گفت: نباید منتظر وقوع هفت اکتبر دیگری از کرانه‌باختری باشیم؛ رویارویی بعدی از آنجا آغاز خواهد شد و باید پیش از آنکه دیر شود، اقدام کنیم!
یسرائیل کاتس؛ وزیر جنگ رژیم اشغالگر نیز تهدید کرد محله‌ای که عاملان عملیات الخلیل از آن خارج شده‌اند را تخلیه و تمام زیرساخت‌هایش را تخریب خواهد کرد.
بنیامین نتانیاهو؛ نخست‌وزیر رژیم هم دستور محاصره کاملِ کرانه باختری را صادر کرد که البته رئیس ستاد کل ارتش صهیونی با اعمال محاصره امنیتی کامل استان الخلیل موافقت کرد. درنهایت شهر و روستاهای اطراف الخلیل به محاصره امنیتی و نظامی کامل درآمد و طوق امنیتی تا پایان انتخابات کنست بر کرانه باختری اعمال شد و نیروهای نظامی بیشتری به کرانه اعزام و جاده‌ها بسته شد و محدودیت‌های شدید تردد برای فلسطینیان صورت گرفت.
بعد، عملیات جست‌و‌جو در الخلیل تشدید شد و 4 نفر از بستگان مجریان عملیات، در جریان یورش اشغالگران به شهر دورا در جنوب الخلیل بازداشت شدند.
ایست‌بازرسی‌های بی‌شمار، استان الخلیل را به مرز خفگی رسانده
تداوم محاصره الخلیل و آوارگی 3 تا 4 هزار فلسطینی
کمیسیون مقاومت در برابر دیوارها و شهرک‌های فلسطین، سه روز پس از اجرای عملیات؛ یکشنبه 3 آبان، از تخریب ساختمانی حاوی سه آپارتمان در منطقه فرش‌الهوی توسط اشغالگران و حمله به مراکز تجاری و مغازه‌ها و تسطیح هفت دونم از زمین‌های منطقه با بولدوزر خبر داد و اعلام کرد این اقدامات همزمان با اخراج اجباری خانواده‌ها از خانه‌هایشان در مناطق الجلده و عین دیرباه، بسته شدن کامل ورودی‌های استان، مصادره املاک و استقرار نیروهای نظامی، دخالت جدی در کنترل فضای فلسطینیان و جلوگیری از دسترسی به بازارها و معیشت آنها صورت گرفته است.
تنبیه فلسطینی‌ها توسط اشغالگران در الخلیل به موارد بالا محدود نشد و به مجازاتی جمعی و آوارگی اجباری تبدیل شد که همچنان تا به امروز ادامه یافته است. شهردار الخلیل شنبه 9 آبان درخصوص ابعاد این تجاوز و مجازات جمعی به الجزیره گفت: «شهر همچنان محاصره است و ورود و خروج به آن ممکن نیست و رژیم اشغالگر تاکنون حدود 3300 فلسطینی را از خانه‌هایشان آواره کرده و حدود 1500 نفر دیگر را در محاصره نگه داشته است.
همچنین هزاران کارگرِ ساکنِ الخلیل نمی‌توانند به محل کار خود برسند و بیش از 80 هزار نفر از ساکنان شهر از حق آموزش محروم شده‌اند و پس از تعطیلی دانشگاه‌های استان، هزاران دانشجوی دانشگاهی نیز از تحصیل بازمانده‌اند.»
در گزارش دیگری شمار آوارگان 4969 نفر در قالب 780 خانواده و تعداد بازداشتی‌ها نیز 110 نفر عنوان شده بود.
حدود 4 هزار شهروند الخلیلی طی 10 روز گذشته آواره شدند
فلسطینیان به پا خیزند
جنایاتی که در سکوتِ مجامع جهانی در استان الخلیل در حال رخ دادن است، بخشی از تلاش اشغالگران برای درهم شکستن اراده ملت فلسطین و صرف‌نظر کردن آنها از حقوق، سرزمین و مقدسات‌شان است، اما عملیات «فرش‌الهوی» که مجریانش دو جوان 27 ساله بودند، نشان داد که مقاومت و پایداری در خون فلسطینیان جاری است و نسل به نسل به فرزندان فلسطین منتقل می‌شود. آن عملیات شهادت‌طلبانه نشان داد که جوانان الخلیل ابراهیم‌وار تبر به دست گرفته‌اند تا بُت صهیونیستِ اشغالگر را درهم شکسته و وجود شیطانی و نحسش را که اختاپوس‌وار بر سرتاسر فلسطین چنگ انداخته، نابود کنند.
بت‌شکنیِ جوانان الخلیل با وجود مرگ سرخ‌شان، خون تازه‌ای هم در کالبد فلسطین و گروه‌های مقاومت فلسطینی دمید؛ آنچنان که به ارسال دهها پیام از سمت گروه‌های مقاومت و درخواست آنها از جوانان فلسطینی برای به پا خواستن و مبارزه با جنایتکاران صهیونی تا اخراج کامل از فلسطین منجر شد. حماس دراین خصوص گفت: «شهر الخلیل که در دوره‌های مختلف یکی از مراکز مهم انتفاضه بوده، همچنان در صف مقدم مقابله با طرح‌های رژیم برای یهودی‌سازی شهر است و جنایات نظامیان و شهرک‌نشینان برای رژیم اشغالگر امنیت به همراه نخواهد آورد، بلکه به تداوم و افزایش عملیات‌های مقاومتی از سوی فلسطینیان منجر خواهد شد.»
این جملات مقدمه‌ای بود تا حماس از جوانان فلسطینی درخواست کند که با مقابله مسلحانه به جنایات و حملات نظامیان و شهرک‌نشینان پاسخ داده و این روند را تا توقف تجاوز، پایان اشغالگری و پاک‌سازی مسجدالاقصی از حضور شهرک‌نشینان غاصب ادامه دهند.
تا فوران آتشفشان در کرانه باختری چیزی نمانده
عملیات الخلیل نشان داد که راه ماندن در فلسطین و از دست ندادن سرزمین آباواجدادی، مقاومت و مبارزه است، نه تسلیم و تن دادن به زیادی‌خواهی‌های صهیون‌های سیری‌ناپذیر.
این پیام ضمنی را می‌شد در بیانیه جنبش جهاد اسلامی فلسطین هم مشاهده کرد، آنجا که یادآور شد عملیات الخلیل نشان داد پاسخ به جنایات رژیم اشغالگر و شهرک‌نشینان همچنان در میدان ادامه خواهد داشت و فراخوان‌ها برای کوچاندن فلسطینیان و یهودی‌سازی مقدسات بدون پاسخ نخواهد ماند.
بدون پاسخ نماندن جنایات اشغالگران یعنی به پا خاستن فلسطینی‌ها؛ چیزی که ابوعبیده؛ سخنگوی حماس به آن اشاره کرد و از فلسطینیان خواست برای دفاع از مسجدالاقصی و اسرای فلسطینی و مقابله با تجاوزات رژیم در یورش به کرانه باختری و یاری مردم غزه، در برابر اشغالگران به پا خیزند.
«آتشِ زیر خاکستر خاموش نخواهد شد» هم تعبیری بود که باسم نعیم؛ عضو جنبش حماس درباره عملیات شهادت‌طلبانه جوانان الخلیلی به کار برد و گفت که آتش زیر خاکستر در کرانه باختری اشغالی، هر چقدر که رژیم‌صهیونی و متحدانش تلاش کنند، خاموش نخواهد شد. عملیات قهرمانانه در الخلیل، پیامی جدید به همه طرف‌هاست، اینکه روی سکوت طوفان شرط‌بندی نکنید و مطمئن باشید تا فوران آتشفشان در کرانه باختری چیزی نمانده و مسیر آزادی که از غزه در عملیات طوفان‌الاقصی آغاز شده است در کرانه باختری ادامه خواهد یافت.
عملیات شهادت‌طلبانه الخلیل روحی تازه در کالبد مقاومت دمید
پایان/
