آموزه‌های صوفیانه که منجر به بیتفاوتی نسبت به شریعت و اباحه‌گری می‌شوند، در قالب اردوهای معنوی جا باز کردند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، سید رضا موسوی کارشناس نقد تصوف فرقه‌ای طی یادداشتی با عنوان « ترویج صوفیگری در قالب تورهای گردشگری؛ تهدیدی پنهان در لباس معنویت! » نوشت:
در حالی که گردشگری در کشور ما می‌تواند بستری برای معرفی فرهنگ اصیل اسلامی و ایرانی باشد، گزارش‌ها و شواهد میدانی حاکی از آن است که برخی از مؤسسات به اصطلاح فرهنگی و هنری که به ترویج نوعی صوفی گری و اسلام منهای سیاست می پردازند در قالب تورهای گردشگری و سفر به مقبره و یا یادمان های صوفیان و عارفانی کهن اقدام می‌کنند. این تورها که با عنوان فریبنده «اردوهای معنوی» یا «سفر فرهنگی» برگزار می‌شوند، در عمل به محلی برای ترویج آموزه‌های صوفیانه تبدیل شده‌اند که با مبانی اصیل اسلامی فاصله دارد.
آنچه در ظاهر یک برنامه تفریحی یا معنوی دیده می‌شود، در باطن پروژه‌ای تدریجی برای تغییر نگرش دینی و فرهنگی است.
آسیب‌های محوری در تورهای صوفیانه
روشن است که اینگونه مؤسسات با برگزاری چنین اردوهایی، آسیب‌های جدی به جامعه وارد می‌کنند و نوعی اسلام صوفیانه را ترویج می‌دهند؛ در ادامه به دو مورد از آن اشاره می‌شود.
اول: تفکیک عمدی معنویت از سیاست: یعنی حال خوش معنوی، بدون هیچ دغدغه‌ای نسبت به سرنوشت جامعه و نظام اسلامی؛ اینکه انسان نسبت به مسائل جامعه اسلامی بی‌تفاوت باشد و تنها در کنج انزوا و در حلقه‌ی خود بنشیند و به حال خوش معنوی بیندیشد. این رویکرد در حقیقت همان الگوی مورد نظر جریان‌های انحرافی است که می‌خواهند مسلمانان را از صحنه‌ی اجتماع و مسئولیت‌پذیری دور نگه دارند.
دقیقاً همان هدفی است که دشمنان انقلاب اسلامی در جنگ نرم دنبال می‌کنند. آنها جدا کردن مردم از آرمان‌های انقلابی و مسئولیت‌های اجتماعی را به شدت دنبال می‌کنند.
دوم: بی‌توجهی به شریعت: در این اردوها هیچ تأکیدی بر رعایت احکام شرعی نمی‌شود؛ به‌گونه‌ای که زنان با حجاب نامناسب و گاها بدون حجاب در این برنامه‌ها حاضر می‌شوند و ظاهراً احدی از مسئولان دوره به آنان تذکر نمی‌دهد و هیچ دغدغه‌ای در این زمینه وجود ندارد! بی شک حضور برخی از زنان بی حجاب در این دوره‌های به اصطلاح معنوی و عرفانی، نشان‌دهنده نوعی بی‌توجهی به شریعت اسلامی است.
همچنین متأسفانه در این تورها، به جای تأکید بر نماز و سایر احکام الهی، بر «حال خوش معنوی» و «تجربه شخصی» تأکید می‌شود که نتیجه آن، تضعیف پایبندی به شریعت در میان شرکت‌کنندگان است.
این بی‌توجهی به شریعت، دقیقاً همان الگویی است که در نقد تصوف مطرح می‌شود: «شریعت را در جای کمرنگ قرار داده، به سراغ طریقت می‌روند؛ لذا در بسیاری موارد، چارچوب‌های فقهی را می‌شکنند». در حالی که عرفان اصیل اسلامی همواره «شریعت‌محور» بوده و سلوک بدون پایبندی به احکام شرع، گمراه‌کننده است.
پیامدهای پنهان این فرآیند، به‌ویژه برای جوانان و نسل نو، خطرناک‌تر است؛ چراکه در قالب برنامه‌های جذاب گردشگری، امکان انحراف اعتقادی بدون ایجاد حساسیت فراهم می‌شود. تجربه تاریخی نشان داده است که جریان‌های صوفیگری همواره از پوشش‌های فرهنگی و تفریحی برای نفوذ در بدنه جامعه استفاده کرده‌اند.
نمونه‌های زیادی در بستر تایخ قابل مشاهده است.
لزوم هوشیاری دستگاه‌های نظارتی باید نسبت به اینگونه فعالیت‌ها هوشیار باشند و از تبدیل تورهای گردشگری به ابزاری برای ترویج فرقه‌گرایی و انحراف اعتقادی جلوگیری کنند. نظارت بر محتوای اردوها، بررسی سخنرانان و تذکر به برگزارکنندگان در صورت مشاهده تخلفات شرعی، از جمله اقدامات ضروری است.
همچنین خانواده‌ها باید نسبت به ماهیت برخی از این تورهای «معنوی» آگاه باشند و مراقب باشند که «معنویت» در لباس «گردشگری»، به وسیله‌‌ای برای ترویج آموزه‌های انحرافی تبدیل نشود. بی‌شک، صیانت از اعتقادات نسل جوان و حفظ مرزهای شریعت، وظیفه‌ای همگانی است که نیازمند هوشیاری نهادهای مسئول و آگاهی‌بخشی عمومی است.
