استفاده از عبارت «در پناه خدا و امام زمان» نه تنها شرک نیست، بلکه نشاندهنده اعتقاد به واسطهگری ائمه اطهار برای رسیدن به رحمت الهی است.
گاهی در گفتار خود از عباراتی نظیر «در پناه خدا و امام زمان باشید» استفاده میکنیم. این عبارات، ریشه در اعتقادات عمیق مذهبی ما دارد و به هیچ وجه به معنای شرک نیست.
اگر کسی این عبارت را به معنای استقلال امام زمان (عج) در قدرت و توانایی بداند، این برداشت نادرست است. چرا که در باور ما، قدرت مطلق از آنِ خداوند است. اما اگر منظور، توسل به امام زمان (عج) به عنوان واسطهای برای رسیدن به رحمت و حفاظت الهی باشد، نهتنها اشکالی ندارد، بلکه عینِ اعتقادِ صحیح است.
در منابع دینی ما، نمونههای فراوانی از توسل به اهلبیت (ع) وجود دارد. در زیارت جامعه کبیره میخوانیم که ائمه (ع)، پناهگاه بندگان هستند و ما نیز به ایشان پناه میبریم.
این تعابیر نشان میدهد که پناه بردن به اهلبیت (ع) به معنای کنار گذاشتن خداوند نیست، بلکه به معنای قرار دادن ایشان به عنوان وسیلهای برای رسیدن به رحمت الهی است.
امام صادق (ع) نیز میفرمایند: هر دردمندی به حرم امیرالمؤمنین (ع) پناه ببرد، خداوند او را شفا میدهد. این روایت نیز مؤید این است که پناه بردن به ائمه (ع)، در واقع، درخواست از خداوند است، اما از طریق واسطههایی که خودِ او قرار داده است.
همچنین در برخی دعاها، پناه بردن به پیامبر (ص) در کنار پناه بردن به خداوند آمده است. این امر نشان میدهد که اصل توسل به اولیای الهی، با اعتقاد صحیح، مورد پذیرش دین است. ملاک اصلی در صحت یا عدم صحت این عبارات، نیت و اعتقاد گوینده است. اگر منظور از پناه بردن به امام زمان (عج)، قائل شدن به استقلال ایشان در قدرت باشد، این با توحید در تضاد است. اما اگر منظور، توسل به ایشان به عنوان وسیلهای برای حفاظت و پناه یافتن به اذن الهی باشد، این عین توحید است.
