تنگه هرمز همچنان بهعنوان قدرتمندترین اهرم ایران در برابر آمریکا، هیمنه پوشالی غرب را به چالش میکشد.
در حالی که آتشبس شکنندهای میان ایران و آمریکا برقرار است و تنگه هرمز همچنان بسته مانده است، یک تحلیل تاریخی نشان میدهد که آمریکا عملاً توان بازگشایی این تنگه را به زور ندارد و ایران در این نبرد دستبالا را دارد.
جان دبلیو اس کلارک، نویسنده این تحلیل، مینویسد که پاکسازی یک میدان مین در شرایطی که ساحل در دست دشمن است، بدون پذیرش تلفات سنگین تقریباً غیرممکن است، و این چیزی است که ایالات متحده حاضر به پرداخت هزینهاش نیست. بمباران هوایی یک دشمن کمتجهیز یک چیز است، اما درگیر شدن در نبردی واقعی در سطح آب با حریفی که سالهاست برای همین شکل از جنگ نامتقارن برنامهریزی کرده است، چیز دیگری است.
در مارس 1915، بریتانیا و فرانسه تصمیم گرفتند تنگه داردانل را به زور بگشایند. نیروی مهاجم چیزی کم نداشت، اما در عملیات شکست خورد و در کمتر از هفت ساعت، سه ناو جنگی بزرگ غرق شد و یکی از کار افتاده بود. این شکست پایان تلاش برای بازگشایی داردانل از طریق دریا بود و هرگز تکرار نشد.
ایران سالهاست برای دقیقاً همین سناریو آماده شده است؛ میدانهای مین، موشکهای ساحلی، قایقهای تندرو سپاه و جنگ نامتقارن، ترکیبی است که بزرگترین نیروی دریایی جهان را هم به تردید وامیدارد.
تنگه هرمز نه با بمبافکنهای B-2 گشوده میشود و نه با تهدید. این دژ طبیعی که ایران آن را با دقت به سلاح تبدیل کرده است، همچنان محکمترین اهرم فشار تهران در برابر واشنگتن باقی میماند.
