ملی‌پوش پرافتخار پارادوومیدانی ایران، از روزهای سخت تمرین تارسیدن به طلای پاراآسیایی و فتح قله افتخار میگوید.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، سامان پاکباز، ملی‌پوش پرافتخار پارادوومیدانی ایران و از چهره‌های شاخص ورزش استان کهگیلویه و بویراحمد با کسب مدال‌های ارزشمند در رقابت‌های پارالمپیک، بازی‌های پاراآسیایی و مسابقات قهرمانی جهان، جایگاه ویژه‌ای در ورزش معلولان کشور به دست آورده است؛ این ورزشکار کهگیلویه و بویراحمدی در تازه‌ترین افتخار بین‌المللی خود در بازی‌های پاراآسیایی 2026 آیچی ـ ناگویا ژاپن به مدال طلای پرتاب وزنه دست یافت.
سامان پاکباز ورزشکار کهگیلویه و بویراحمدی که در رقابت‌های مختلف پارآسیایی و پارالمپیکی در سال گذشته مدال‌های رنگارنگ و مقام‌های باارزش زیادی برای ورزش معلولان کشور کسب کرده بود در پنجمین دوره بازی‌های پاراآسیایی آیچی ـ ناگویا 2026 که در ورزشگاه میزوهو پارک برگزار شد در رشته پرتاب وزنه کلاس F12 با ثبت رکورد 13٫52 متر و انجام پنج پرتاب صحیح بالاتر از نمایندگان اندونزی و ازبکستان ایستاد و مدال طلای این ماده را از آن خود کرد و افتخار دیگری برای ورزش استان کهگیلویه و بویراحمد و کاروان ورزشی ایران در رقابت‌های قاره‌ای رقم زد.
در همین زمینه سامان پاکباز، ملی‌پوش پرافتخار پارادوومیدانی ایران پس از بازگشت از رقابت‌های پاراآسیایی در گفت‌وگویی تفصیلی با خبرنگار ضمن تشریح موفقیت‌ها و عناوین ورزشی خود به تبیین چگونگی آغاز دوران ورزشی، خاطره‌انگیزترین مدال، چگونگی تأمین هزینه‌های ورزشی، میزان پاداش‌های دریافتی و حمایت‌های مسئولان، انتظارات از مسئولان و وعده‌های داده شده و بخشی از مشکلات و چالش‌های پیش‌روی ورزش قهرمانی در استان کهگیلویه و بویراحمد پرداخته است.
مشروح این گفتوگو را در ادامه می‌خوانید: برای شروع لطفاً بگویید متولد چه سالی هستید، اهل کدام شهر یا منطقه از استان کهگیلویه و بویراحمد هستید و دوران کودکی و نوجوانی شما چگونه گذشت؟
سامان پاکباز متولد سال 1374 و اهل شهر سی‌سخت هستم، دوران کودکی و نوجوانی‌ام مانند بسیاری از هم‌سن‌وسالانم با درس و مدرسه، شرکت در کلاس‌های ورزشی و فوق‌برنامه درسی در اوقات فراغت تابستان و تفریحات معمول آن دوران سپری شد.: چطور به رشته پرتاب وزنه علاقه‌مند شدید؟ از چه سالی ورزش را به‌صورت حرفه‌ای آغاز کردید و چه کسی یا چه اتفاقی در ورود شما به این رشته نقش اصلی داشت؟
ورزش را از سن 12 سالگی و در سال اول دوره راهنمایی آغاز کردم؛ البته پیش از ورود به رشته دوومیدانی چند ماهی تکواندو کار می‌کردم؛ در دوران ابتدایی مثل بسیاری از هم‌سن‌وسالانم به ورزش‌های توپی به‌ویژه فوتبال و هندبال علاقه داشتم اما از 12 سالگی و اواخر سال اول راهنمایی به‌صورت جدی وارد رشته دوومیدانی شدم و از حدود 17 تا 18 سالگی نیز ورزش به اولویت اصلی زندگی‌ام تبدیل شد و تمام وقت و انرژی و تمرکزم را صرف آن کردم.: در ابتدای مسیر ورزشی با چه موانع و محدودیت‌هایی مواجه بودید و خانواده شما در رسیدن به جایگاه امروزی‌تان چه نقشی داشتند؟
یکی از مهم‌ترین موانع و محدودیت‌هایی که در مسیر ورزشی با آن مواجه بودیم کمبود امکانات بود؛ اگر بخواهم به حدود 19 سال پیش برگردم امکانات ورزشی در آن دوران بسیار محدود و ضعیف بود به‌طوری‌که گاهی برخی تمرینات بدنسازی را به‌جای وزنه، دمبل و هالتر با استفاده از سنگ انجام می‌دادیم و امکانات ما در آن زمان واقعاً در همین حد بود؛ در کنار این محدودیت‌ها خانواده نقش بسیار مهمی در مسیر موفقیت من داشت و به اعتقاد من هر فردی که در ورزش، تحصیل یا هر زمینه دیگری به موفقیتی دست پیدا می‌کند قطعاً از حمایت و انگیزه‌بخشی خانواده تأثیر می‌گیرد و خانواده من نیز از این قاعده مستثنی نبود و حمایت‌های آن‌ها نقش تعیین‌کننده‌ای در ادامه مسیر و رسیدن من به موفقیت‌های ورزشی داشت.: آیا همان زمان تصور می‌کردید روزی به مدال‌های معتبر بین‌المللی و جایگاه قهرمانی پارالمپیک برسید و مهم‌ترین نقطه عطف زندگی ورزشی شما چه زمانی بود؟
از همان ابتدا هدف و رؤیای من رسیدن به بالاترین سطح ورزش و کسب افتخار در عرصه‌های بین‌المللی بود؛ به‌عقیده من ورزشکارانی که به مدال‌های ارزشمند و جایگاه‌های بالای ورزشی دست پیدا می‌کنند از ابتدا چنین رؤیایی در سر دارند؛ اینکه روزی قهرمان پارالمپیک شوند یا رکورد جهانی را به نام خود ثبت کنند من هم با همین هدف و انگیزه مسیر ورزشی‌ام را ادامه دادم.
مهم‌ترین نقطه عطف زندگی ورزشی من کسب مدال نقره بازی‌های پارالمپیک 2016 در شهر ریو دو ژانیرو برزیل بود افتخاری که جایگاه ویژه‌ای در زندگی ورزشی من دارد.: تاکنون چند مدال و عنوان در رقابت‌های پاراآسیایی، پارالمپیکی، جهانی و مسابقات ملی کسب کرده‌اید؟ لطفاً تعداد مدال‌های طلا، نقره و برنز را به تفکیک مسابقات و سال برگزاری اعلام کنید.
افتخار کسب مدال نقره بازی‌های پارالمپیک ریو در سال 2016 را دارم، همچنین در سال 2015 در مسابقات جهانی کره جنوبی و در سال 2016 در مسابقات جهانی دوحه قطر موفق به کسب مدال طلا شدم؛ در سال 2017 مدال طلای پرتاب وزنه مسابقات جهانی لندن در انگلیس را به دست آوردم؛ سال 2018 نیز مدال طلای بازی‌های آسیایی جاکارتا در اندونزی را کسب کردم؛ در سال 2023 مدال طلای بازی‌های آسیایی هانگژو چین را به دست آوردم و در سال 2024 نیز موفق به کسب مدال برنز مسابقات جهانی کوبه ژاپن شدم و به‌تازگی در سال 2026 در بازی‌های آسیایی ناگویا ژاپن نیز مدال طلا کسب کردم.
علاوه بر این افتخارات حدود 10 مدال طلا و نقره در رقابت‌های بین‌المللی دیگر و تعداد بی‌شماری مدال رنگارنگ در مسابقات کشوری به دست آورده‌ام که تعداد دقیق آن‌ها را دیگر به خاطر ندارم.: در رقابت‌های اخیر پاراآسیایی در ناگویای ژاپن، با ثبت رکورد 13 متر و 52 سانتی‌متر به مدال طلا رسیدید. سطح این رقابت‌ها چگونه بود و چه عواملی در کسب این مدال طلا نقش داشت؟
سطح رقابت‌های پاراآسیایی به‌طور کلی بسیار بالا است زیرا رقابت میان کشورها نزدیک و فشرده است، همچنین این بازی‌ها هر چهار سال یک‌بار برگزار می‌شوند و برای کشورها هم از نظر ورزشی و هم از نظر سیاسی اهمیت زیادی دارند به همین دلیل ورزشکاران با انگیزه و آمادگی بالایی در این رقابت‌ها حضور پیدا می‌کنند.
عوامل متعددی در کسب این مدال نقش داشتند؛ از تلاش‌ها و راهنمایی‌های مربیان گرفته تا حمایت خانواده، همراهی مسئولانی که در این مسیر نقش‌آفرینی کردند و البته تلاش و پشتکار خود ورزشکار؛ بدون تردید اراده و زحمات ورزشکار نقش بسیار مهمی در رسیدن به این موفقیت دارد، در کنار این موارد عوامل متعدد دیگری نیز دست‌به‌دست هم می‌دهند تا در نهایت یک ورزشکار بتواند به مدال و افتخارآفرینی در عرصه بین‌المللی دست پیدا کند.: پیش از این رقابت‌ها چه رکوردی در اختیار داشتید و آیا رکورد 13 متر و 52 سانتی‌متر برای شما رکورد شخصی، رکورد فصل یا رکورد رقابت‌ها محسوب می‌شود؟ هدف بعدی شما برای ارتقای رکوردتان چیست؟
پیش از ثبت این رکورد جدید رکورد 16 متر و 15 سانتی‌متر را در بازی‌های پاراآسیایی هانگژو در اختیار داشتم البته این رکورد به‌عنوان رکورد فصل محسوب نمی‌شود چراکه حدود سه ماه پیش در مسابقات انتخابی همین بازی‌های آسیایی در تهران رکورد 14 متر و 50 سانتی‌متر را ثبت کرده بودم؛ هدف بعدی من از نظر رکوردی ثبت رکورد 15 متر و 30 سانتی‌متر است که باید در فروردین‌ماه به آن دست پیدا کنیم تا بتوانیم ورودی مسابقات جهانی ازبکستان را کسب کنیم.: در طول دوران ورزشی خود، کدام مسابقه یا مدال برایتان ارزش و خاطره بیشتری داشته است؟ آیا تاکنون با شکست یا نتیجه‌ای روبه‌رو شده‌اید که باعث شود در شیوه تمرین یا نگاهتان به ورزش تجدیدنظر کنید؟
باارزش‌ترین و خاطره‌انگیزترین مدالی که تاکنون کسب کرده‌ام مدال نقره بازی‌های پارالمپیک ریو در سال 2016 بوده است.
در مورد نتایجی هم که ممکن است باعث تغییر نگاهم شوند باید بگویم که ورزش فراز و نشیب‌های خودش را دارد، معمولاً مسابقاتی که در آن‌ها نتایج مطلوبی کسب نمی‌کنیم فرصتی برای بازنگری در برخی مسائل از جمله شیوه تمرین، تکنیک و برنامه‌های تمرینی فراهم می‌کنند و پس از بازگشت از این مسابقات این موارد را بررسی می‌کنیم و در صورت نیاز تغییرات لازم را در برنامه‌های خود اعمال می‌کنیم تا بتوانیم در رقابت‌های بعدی عملکرد بهتری داشته باشیم.: برنامه تمرینی روزانه و هفتگی شما چگونه است؟ معمولاً چند ساعت در روز تمرین می‌کنید و چه بخشی از تمرین‌ها به قدرت بدنی، تکنیک پرتاب، آمادگی ذهنی و ریکاوری اختصاص دارد؟
برنامه تمرینی ما شامل هفت جلسه تمرین در هفته است؛ دو روز در هفته هم در نوبت صبح و هم در نوبت عصر تمرین می‌کنیم و سه روز دیگر نیز فقط در نوبت عصر تمرین داریم و هر جلسه تمرینی هم به‌طور میانگین حدود چهار ساعت زمان می‌برد.
از نظر نوع تمرینات سه جلسه در هفته به تمرینات تکنیکی و پرتاب اختصاص دارد و چهار جلسه دیگر مربوط به تمرینات قدرتی، آمادگی جسمانی و سایر بخش‌های آمادگی بدنی از جمله تمرینات سرعتی، مانع، جهش و انعطاف‌پذیری است؛ دو روز استراحت هفتگی نیز به ریکاوری بدن و بازیابی توان جسمی و آمادگی ذهنی اختصاص دارد تا بتوانیم با شرایط مناسب‌تری تمرینات را ادامه دهیم.: در رشته پرتاب وزنه کلاس F12 مهم‌ترین عوامل فنی و جسمانی مؤثر بر ثبت یک رکورد خوب چیست؟ تفاوت‌های اصلی این کلاس با کلاس‌های دیگر پرتاب وزنه را چگونه توضیح می‌دهید؟
در رشته‌های پرتابی به‌ویژه پرتاب وزنه عوامل فنی و جسمانی مختلفی در عملکرد ورزشکار تأثیرگذار هستند؛ در این زمینه تکنیک، قدرت، سرعت انفجاری و انعطاف‌پذیری بدن از مهم‌ترین عوامل به شمار می‌روند و نقش تعیین‌کننده‌ای در موفقیت ورزشکار دارند.
به همین دلیل بخش عمده برنامه تمرینی یک ورزشکار در این رشته به تقویت همین مؤلفه‌ها اختصاص دارد؛ یعنی تمرینات قدرتی، انفجاری و سرعتی در کنار تمرینات تکنیکی که در اولویت اصلی قرار دارند.: بزرگ‌ترین چالش‌های یک ورزشکار پارالمپیکی در مسیر قهرمانی چیست؟ کمبود امکانات تخصصی، تجهیزات، مربی، حامی مالی، اردوهای آماده‌سازی یا مسائل دیگر و کدام‌یک بیشتر بر عملکرد ورزشکاران تأثیر می‌گذارد؟
بزرگ‌ترین چالش‌های یک ورزشکار چه در سطح پارالمپیک و چه در سطح المپیک همان مواردی است که اشاره کردید؛ از امکانات تخصصی و عمومی گرفته تا تجهیزات موردنیاز، مربی و حمایت مالی و در این زمینه مربی و حمایت مالی از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند و نقش تعیین‌کننده‌ای در مسیر پیشرفت ورزشکار دارند.
اردوهای آماده‌سازی نیز اهمیت خودشان را دارند اما اگر امکانات موردنیاز ورزشکار در شهر محل زندگی‌اش فراهم باشد و شرایط تمرینی مطلوبی داشته باشد لزوماً نیازی به حضور در اردو نیست؛ دوومیدانی رشته‌ای انفرادی است و هر ورزشکار در ماده تخصصی خودش و با مربی اختصاصی‌اش تمرین می‌کند برخلاف رشته‌های تیمی که گروهی از ورزشکاران زیر نظر یک مربی فعالیت می‌کنند بنابراین در کنار فراهم بودن امکانات و تجهیزات مناسب، مربی متخصص و حمایت مالی از مهم‌ترین عوامل مؤثر بر پیشرفت و موفقیت یک ورزشکار هستند.: با توجه به اینکه اهل استان کهگیلویه و بویراحمد هستید وضعیت زیرساخت‌ها و امکانات ورزشی این استان را برای ورزشکاران دارای معلولیت چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا در محل زندگی و تمرین خود به امکانات استاندارد و تخصصی دسترسی دارید؟
درباره امکانات ورزشی استان کهگیلویه و بویراحمد من از شرایط شهر سی‌سخت و یاسوج اطلاع دارم اما فرصت نکرده‌ام از نزدیک امکانات سایر شهرستان‌های استان را بررسی کنم.
در شهر سی‌سخت حدود 90 درصد امکانات موردنیازمان را با هزینه شخصی فراهم کرده‌ایم و تا جایی هم که اطلاع دارم شرایط در یاسوج نیز تا حدودی به همین شکل است، با این حال سالن تمرین ورزشکاران در مرکز استان وضعیت مطلوبی ندارد البته درباره شرایط اختصاصی تمرینات پرتاب باید از خود ورزشکاران یاسوج سؤال کنید چراکه بخش عمده تمرینات من در شهر سی‌سخت انجام می‌شود.
محوطه‌ای که در شهر سی‌سخت برای تمرینات پرتاب از آن استفاده می‌کنیم شرایط مناسبی ندارد، پیش از اعزام به بازی‌های آسیایی ناگویا پارسایی مدیرکل ورزش و جوانان استان شخصاً به این محل آمده و از نزدیک وضعیت را بررسی کرده و شرایط محوطه را تا حدودی تأسف‌بار توصیف کردند البته قول دادند که ان‌شاءالله این فضا تغییر کند بهسازی شود و به شرایط مطلوب‌تری برسد شرایطی که در شأن یک ورزشکار پارالمپیکی و ورزش پرافتخار استان ما باشد.
به‌نظر من استان کهگیلویه و بویراحمد از نظر امکانات و فضاهای ورزشی همچنان جای کار زیادی دارد و امیدوارم با همت و پیگیری مسئولان کمبودها و کاستی‌های موجود برطرف شود و زیرساخت‌های ورزشی استان به سطحی برسد که شایسته ورزشکاران و افتخارات آن باشد.: ورزش حرفه‌ای بخش مهمی از زمان و انرژی شما را می‌گیرد. در کنار ورزش چه شغلی دارید و از چه راه‌هایی هزینه‌های زندگی و تمرین خود را تأمین می‌کنید؟
آیا درآمد حاصل از ورزش و حمایت‌های ورزشی برای تأمین مخارج زندگی کافی است؟
غالب ورزشکاران حرفه‌ای تمام وقت و انرژی خود را به ورزش اختصاص می‌دهند تا بتوانند به سطح بالایی از آمادگی و حرفه‌ای‌گری برسند؛ من در کنار ورزش شغل دیگری ندارم چراکه به نظر من اشتغال در کنار ورزش حرفه‌ای بسیار دشوار است و عملاً امکان تمرکز کامل بر ورزش را از ورزشکار می‌گیرد و در چنین شرایطی ورزشکار نمی‌تواند آن‌طور که باید به فعالیت حرفه‌ای خود بپردازد.
درآمد من نیز صرفاً از طریق ورزش تأمین می‌شود اما متأسفانه این درآمد برای تأمین هزینه‌های زندگی و مخارج مرتبط با ورزش کافی نیست.: حمایت‌های مالی و غیرمالی از قهرمانان پارالمپیکی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا پاداش مدال‌ها، حقوق یا مستمری، بیمه، تسهیلات و حمایت‌های اسپانسری متناسب با هزینه‌ها و زحمات ورزشکاران است؟
ورزشکارانی که در پارالمپیک مدال کسب می‌کنند از سوی وزارت ورزش مورد حمایت مالی قرار می‌گیرند اما دنیای ورزش بسیار گسترده است و مسابقات متنوعی از جمله رقابت‌های آسیایی، بین‌المللی، جهانی و پارالمپیک برگزار می‌شود و ورزشکاران برای حضور در این رقابت‌ها به حمایت مالی مستمر نیاز دارند؛ پاداش‌هایی که ورزشکاران دریافت می‌کنند معمولاً صرف هزینه‌های آماده‌سازی و تمرین برای مسابقات آینده می‌شود و عملاً بخش زیادی از آن دوباره به چرخه ورزش بازمی‌گردد.
حقوقی هم که به مدال‌آوران پارالمپیک پرداخت می‌شود مادام‌العمر است اما مبلغ آن بسیار ناچیز است برای مثال من که مدال نقره پارالمپیک دارم این مبلغ را حتی در حد هزینه یک وعده غذا در یک رستوران می‌دانم؛ از سوی دیگر حمایت اسپانسرها نیز به‌اندازه کافی وجود ندارد و در مجموع میزان حمایت‌های مالی با زحمات، زمان و انرژی‌ای که ورزشکار برای رسیدن به موفقیت صرف می‌کند تناسبی ندارد؛ ورزشکار بخش بزرگی از زندگی خود را وقف ورزش می‌کند اما متأسفانه حمایت‌های موجود پاسخگوی این میزان از تلاش و فداکاری نیست.: آیا تاکنون برای ادامه مسیر حرفه‌ای خود با مشکلات مالی یا نگرانی درباره آینده شغلی مواجه شده‌اید؟ به نظر شما چه سازوکاری می‌تواند امنیت شغلی و معیشتی قهرمانان را پس از دوران قهرمانی تضمین کند؟
برای ادامه مسیر ورزش حرفه‌ای بارها با مشکلات شدید مالی مواجه شده‌ایم؛ در طول این 12 سالی که ورزش کرده‌ام شرایط به‌گونه‌ای بوده که حتی مجبور شدم زمینی را که سهم خانواده‌ام بود بفروشم، چندین بار وام بگیرم و از دوستان و ورزشکاران پول قرض کنم تا بتوانم هزینه‌های ورزش و آماده‌سازی برای مسابقات را تأمین کنم.
نگرانی درباره آینده شغلی نیز همواره یکی از دغدغه‌های اصلی ورزشکاران حرفه‌ای است؛ چراکه بسیاری از آن‌ها شغل دیگری ندارند و تمام وقت و انرژی خود را صرف ورزش می‌کنند در واقع تخصص اصلی آن‌ها ورزش و کسب مدال است و پس از پایان دوران قهرمانی ممکن است برای ورود به بازار کار با مشکلات جدی مواجه شوند.
به نظر من یکی از راهکارهای اساسی برای تأمین امنیت شغلی و معیشت قهرمانان پس از دوران قهرمانی این است که مسئولان استانی زمینه اشتغال آن‌ها را در مشاغل مناسب با درآمد قابل‌قبول فراهم کنند این اقدام می‌تواند ضمن ایجاد امنیت شغلی برای ورزشکاران بخشی از دغدغه‌های مالی آن‌ها را برطرف کند و دست‌کم اطمینان داشته باشند که برای تأمین هزینه‌های زندگی و ادامه تمرینات خود با مشکلات کمتری مواجه خواهند شد.: از نظر شما مسئولان استان کهگیلویه و بویراحمد، اداره‌کل ورزش و جوانان، فدراسیون مربوطه و بخش خصوصی چه اقداماتی باید انجام دهند تا ورزشکاران مستعد استان بتوانند بدون دغدغه معیشتی بر تمرین و کسب افتخار تمرکز کنند؟
خدا را شکر مسئولان استان کهگیلویه و بویراحمد در این مدت به ما لطف داشته‌اند و وعده‌هایی نیز در زمینه پرداخت پاداش کسب مدال و حمایت مالی برای آماده‌سازی جهت حضور در مسابقات جهانی ازبکستان داده‌اند و امیدوارم این وعده‌ها در روزهای آینده عملی شود تا بتوانیم بخشی از هزینه‌های تمرینات و آماده‌سازی خود را تأمین کنیم.
اما نکته مهم این است که حمایت از ورزشکاران حرفه‌ای نباید صرفاً به پرداخت پاداش یا حمایت‌های مقطعی محدود شود بلکه لازم است این حمایت‌ها به‌صورت مستمر و در قالب حقوق ماهیانه باشد تا ورزشکار بتواند هزینه‌های تغذیه، مکمل‌های ورزشی، لباس‌های تخصصی و سایر امکانات موردنیاز خود را تأمین کند.
همان‌طور که قبلا هم گفتم در سال‌های گذشته حدود 90 درصد امکانات موردنیازمان را با هزینه شخصی و از جیب خودمان تأمین کرده‌ایم موضوعی که فشار مالی بسیار زیادی به ما وارد کرده است؛ اگر حمایت‌ها به‌صورت منظم و ماهیانه انجام شود ورزشکار با دغدغه مالی کمتری مواجه می‌شود و می‌تواند با تمرکز بیشتری به تمرینات و کسب موفقیت در مسابقات بپردازد.: ورزش قهرمانی چه تأثیری بر زندگی شخصی و روابط خانوادگی شما گذاشته است؟ در روزهایی که تمرین‌های سنگین یا مسابقات طولانی دارید، چگونه میان زندگی شخصی و تعهدات ورزشی تعادل برقرار می‌کنید؟
ورزش قهرمانی تمام ابعاد زندگی شخصی ورزشکار را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث محدود شدن بسیاری از ارتباطات اجتماعی او حتی محدودیت ارتباط با اعضای خانواده نیز می‌شود و دلیل آن تمرکز بالایی است که ورزشکار برای رسیدن به نتیجه مطلوب و کسب موفقیت در مسابقات به آن نیاز دارد.
در اردوهای ورزشی، روزهای پرفشار تمرین و همچنین در جریان مسابقات طولانی‌مدت ارتباط ورزشکار با خانواده به حداقل می‌رسد و در برخی مواقع حتی ممکن است این ارتباط به‌طور موقت قطع شود برای مثال من شخصاً به‌گونه‌ای هستم که از حدود دو هفته پیش از مسابقه و در طول اعزام ارتباطم با دیگران تقریباً به صفر می‌رسد حتی ارتباطم با اعضای خانواده‌ام نیز بسیار محدود می‌شود.
برقراری تعادل میان ورزش حرفه‌ای و زندگی شخصی یکی از چالش‌های جدی من در این 12 سال بوده است و با وجود تلاش‌هایی که تاکنون داشته‌ام نتوانستم تعادل مناسبی میان این دو بخش از زندگی‌ام برقرار کنم و در بیشتر مواقع ارتباطات شخصی و خانوادگی‌ام به حداقل ممکن رسیده است.: آیا متأهل هستید یا مجرد؟ اگر تمایل دارید درباره این موضوع صحبت کنید، خانواده و نزدیکانتان چه نقشی در موفقیت‌های شما دارند و در روزهای سخت یا پس از ناکامی‌های ورزشی چگونه از شما حمایت می‌کنند؟
من مجرد هستم و خانواده‌ام به‌ویژه مادرم و برادر بزرگم محسن پاکباز که مربی من هم هستند نقش بسیار مهم و تعیین‌کننده‌ای در موفقیت‌هایم داشته‌اند و اگر حمایت‌های خانواده‌ام نبود قطعاً در طول این 12 سال نمی‌توانستم بسیاری از موفقیت‌هایی که تاکنون به دست آورده‌ام را کسب کنم.
تمام مدال‌ها و افتخاراتی که برای شهر و دیارم و کشور عزیزمان کسب کرده‌ام حاصل تلاش خودم در کنار حمایت همه‌جانبه، صبوری و همراهی خانواده‌ام بوده است و بدون این پشتوانه خانوادگی قطعاً دستیابی به چنین موفقیت‌هایی برایم بسیار دشوار بود و شاید هیچ‌کدام از این افتخارات رقم نمی‌خورد.: مهم‌ترین هدف ورزشی شما در آینده چیست؟ برای حضور در رقابت‌های بین‌المللی بعدی، ارتقای رکورد و کسب مدال‌های بیشتر چه برنامه‌ای دارید و برای رسیدن به این اهداف به چه امکانات و حمایت‌هایی نیازمندید؟
مهم‌ترین هدف ورزشی من در حال حاضر کسب ورودی مسابقات جهانی است، این رقابت‌ها قرار است خردادماه سال آینده در شهر تاشکند کشور ازبکستان برگزار شود و باید فروردین‌ماه در مسابقات انتخابی تهران شرکت کنیم و رکورد موردنظر را به دست بیاوریم تا ان‌شاءالله بتوانیم جواز حضور در مسابقات جهانی را کسب کنیم و پس از آن نیز تمام تلاشمان را به کار می‌گیریم تا در رقابت‌های جهانی به مدال دست پیدا کنیم.
در ادامه این مسیر یکی از مهم‌ترین اهداف ما حضور در بازی‌های پارالمپیک 2028 لس‌آنجلس است، المپیک و پارالمپیک صرف‌نظر از محل برگزاری و کشور میزبان بالاترین سطح رقابت‌های ورزشی در جهان به شمار می‌روند و حضور در چنین آوردگاهی هدف بزرگی برای هر ورزشکار حرفه‌ای است و طبیعتاً رسیدن به این جایگاه تمرین مستمر، برنامه‌ریزی دقیق، امکانات مناسب و حمایت‌های مالی لازم را می‌طلبد.
در این مسیر بخش مهمی از حمایت‌های موردنیاز می‌تواند از سوی اداره‌کل ورزش و جوانان استان و سایر دستگاه‌ها و نهادهای مسئول تأمین شود، در ماه‌های گذشته استاندار محترم جناب دکتر رحمانی حمایت‌های خوبی داشته‌اند، همچنین جناب پارسایی که در زمینه ورزش قهرمانی تخصص و تجربه دارند از جمله افرادی بوده‌اند که برای حمایت از ما وعده‌هایی داده‌اند و امیدوارم این وعده‌ها در روزهای آینده عملی شوند تا بتوانیم با آرامش و تمرکز بیشتری مسیر دشوار پیش رو را ادامه دهیم؛ ابتدا به ورودی مسابقات جهانی ازبکستان برسیم و سپس برای کسب سهمیه پارالمپیک لس‌آنجلس تلاش کنیم.
یکی از نیازهای ضروری ما بهسازی و استانداردسازی محوطه پرتاب است که در حال حاضر وضعیت بسیار نامطلوبی دارد، در کنار آن حمایت مالی مستمر و ماهیانه نیز اهمیت زیادی دارد همان‌طور که پیش‌تر اشاره کردم ورزشکار حرفه‌ای که مدال و افتخار برای استان و کشورش کسب می‌کند و شغل دیگری هم ندارد باید بتواند هزینه‌های تمرین و آماده‌سازی خود را تأمین کند.
هدف این نیست که ورزشکار هیچ دغدغه‌ای نداشته باشد بلکه دست‌کم باید شرایطی فراهم شود که فشارهای مالی او کاهش پیدا کند و بتواند با تمرکز بیشتری به ورزش ادامه دهد، نباید شرایط به‌گونه‌ای باشد که ورزشکار در نقطه‌ای از مسیر به دلیل مشکلات معیشتی و ناتوانی در تأمین هزینه‌های زندگی مجبور شود ورزش قهرمانی را کنار بگذارد و به دنبال شغلی برود که صرفاً بتواند با درآمد آن زندگی خود را اداره کند؛ حیف است ورزشکاری که سال‌ها برای رسیدن به قله‌های افتخار زحمت کشیده به دلیل نبود حمایت کافی از ادامه مسیر بازبماند.: به‌عنوان ورزشکاری که از استان کهگیلویه و بویراحمد به افتخارات بین‌المللی رسیده‌اید چه پیامی برای نوجوانان و جوانان دارای معلولیت دارید که به ورزش علاقه‌مندند اما به دلیل محدودیت امکانات، مشکلات خانوادگی یا شرایط اقتصادی از ورود به ورزش حرفه‌ای منصرف می‌شوند؟ همچنین مهم‌ترین مطالبه شما از مسئولان استان چیست؟
پیام من به نوجوانان و جوانان دارای معلولیت در استان کهگیلویه و بویراحمد این است که هیچ‌وقت ناامید نشوند و به توانایی‌های خودشان ایمان داشته باشند، ما در سطوح بالای ورزش از جمله مسابقات پارالمپیک، آسیایی و جهانی ورزشکارانی را داریم که از روستاهای دورافتاده و خانواده‌های کم‌برخوردار با امکانات بسیار محدود و از نقطه صفر شروع کرده‌اند اما به‌تدریج مسیر پیشرفت را طی کرده‌اند، به مسابقات کشوری و سپس رقابت‌های بین‌المللی و آسیایی راه یافته‌اند و امروز به اسطوره‌هایی تبدیل شده‌اند که نه‌تنها در ایران بلکه در سطح جهان شناخته‌شده هستند.
این موضوع را از این جهت مطرح می‌کنم که هیچ‌کس نباید شرایط فعلی زندگی یا محدودیت‌های موجود را مانعی برای رسیدن به اهدافش بداند، در این مسیر بیش از هر چیز به امید به آینده، استمرار در تمرین، پشتکار و اراده نیاز است، اگر فردی هدف مشخصی داشته باشد و با وجود مشکلات به تلاش خود ادامه دهد قطعاً می‌تواند به موفقیت‌های بزرگی دست پیدا کند.
مهم‌ترین مطالبه من از مسئولان استان این است که حمایت جدی از ورزشکاران حرفه‌ای را از همین امروز آغاز کنند نه اینکه آن را به چهار ماه دیگر، سال آینده یا یک ماه مانده به مسابقات موکول کنند.
من همین دو سه روز پیش از مسابقات بازگشته‌ام و پس از دو روز استراحت به دلیل بیماری نتوانستم تمرین کنم اما از امروز تمرینات پرفشار خود را از سر گرفته‌ام و برای مسابقات پیش رو آماده می‌شوم بنابراین دقیقاً در همین مقطع است که به حمایت مسئولان نیاز دارم، زمانی که تمرینات جدی آغاز شده و فرصت کافی برای آماده‌سازی وجود دارد.
حمایتی که در روزهای نزدیک به مسابقه انجام شود ممکن است دیگر تأثیر چندانی در روند آماده‌سازی ورزشکار نداشته باشد، مسئولان باید از همین حالا پای کار باشند تا نتیجه این حمایت‌ها در ماه‌های آینده به شکل مدال در مسابقات جهانی و در کمتر از دو سال آینده به شکل موفقیت در بازی‌های پارالمپیک 2028 لس‌آنجلس نمایان شود.
انتظار من این است که حمایت از ورزشکاران قهرمانی به‌جای وعده‌های مقطعی و دیرهنگام به اقدامی مستمر، به‌موقع و هدفمند تبدیل شود چراکه حمایت امروز می‌تواند زمینه‌ساز افتخارآفرینی فردا برای استان و کشورمان باشد.: چه صحبت پایانی دارید؟
صحبت پایانی من آرزوی سلامتی، پیروزی و سربلندی برای یکایک هم‌وطنان عزیزمان در هر جای جهان است و امیدوارم کشور عزیزمان ایران همواره سربلند و پرافتخار باشد.
از شما نیز بابت حمایت‌ها، وقتی که برای این گفتوگو گذاشتید و پیگیری‌هایی که انجام دادید صمیمانه تشکر می‌کنم، امیدوارم صحبت‌های من بتواند انگیزه‌ای برای حتی یک نفر از نوجوانان و جوانان به‌ویژه افراد دارای معلولیت باشد چراکه اگر همین صحبت‌ها بتواند به یک نفر انگیزه بدهد و او را به ادامه مسیر امیدوار کند قطعاً ارزشمند است شاید همان یک نفر روزی به بالاترین سطح ورزش جهان برسد و افتخارات بزرگی برای کشورمان رقم بزند.
از شما سپاسگزارم و امیدوارم در سال‌های آینده شاهد موفقیت‌ها و افتخارآفرینی‌های بیشتر ورزشکاران کشورمان در میادین بین‌المللی و جهانی باشیم و به امید روزهایی پرافتخارتر برای ایران عزیزمان.
گفتوگو از: سید مصطفی گنجی
بازی‌های پاراآسیایی جدا از عملکرد فنی، صحنه لحظه‌هایی بود که ورزشکاران ایران فراتر از شمار مدال‌ها، با ثبت رکوردها و خلق رقابت هایی به‌یادماندنی، خاطره‌هایی ماندگار برای ورزش کشور رقم زدند.
شاهین ایزدیار پس از کسب 28 مدال در ادوار مختلف بازی‌های پاراآسیایی، از این رشته خداحافظی کرد.
کاروان ورزش ایران در حالی به کار خود در بازی‌های پاراآسیایی پایان داد که پس از دومی در هانگژو، چهار پله سقوط کرد؛ افتی که با کاهش ۱۸ طلا همراه بود و پایان تلخی برای روند صعودی ایران رقم زد.
نتایج بازی‌های آسیایی ناگویا باعث شد تا نفس تازهای به کالبد کاراته ایران دمیده شود.
کاروان ایران در بازی‌های پاراآسیایی 2026 ناگویا، با کسب 102 مدال و ایستادن در رتبه ششم به کار خود پایان داد.
جایگاه کاروان ایران در پایان روز پنجم بازی‌های پاراآسیایی 2026 ناگویا، نسبت به روز چهارم تغییر نکرد.
کاروان ورزش ایران با درخشش در روز پنجم بازی‌های پاراآسیایی شمار مدالهایش را به ۱۰۲ رساند تا در فاصله یک روز مانده به پایان این رقابت‌ها، جایگاه ششمی خود را در جدول توزیع مدال‌ها تثبیت کند.
کاروان ایران در رده ششم بازی‌های پاراآسیایی 2026 ناگویا قرار گرفت.
کاروان ورزش ایران در حالی به کار خود در پنجمین روز بازی‌های پاراآسیایی پایان داد که با کسب ۲۲ مدال شامل ۷ طلا و ۷ نقره یکی از موفق ترین روزهای خود را در این دوره بازی‌ها داشت.
کاروان ایران موفق به کسب 7 طلا، 7 نقره و 8 برنز در روز پنجم بازی‌های پاراآسیایی 2026 ناگویا شد.
کاروان ایران در پایان چهارمین روز از بازی‌های پاراآسیایی 2026 ناگویا در رده ششم جدول توزیع مدال‌ها قرار گرفت.
در پایان چهارمین روز بازی های آسیایی، کاروان ایران با یک پله صعود نسبت به روز قبل در رده ششم جدول توزیع مدال‌ها قرار گرفت.
چهارمین روز بازی های پاراآسیایی در حالی برای کاروان ایران به پایان رسید که ورزشکاران کشورمان با «تسخیر» و «رکورد»، مدال های ارزشمندی به سبد مدالی ایران اضافه کردند.
حاصل تلاش ورزشکاران ایران در روز چهارم بازی‌های پاراآسیایی 2026 ناگویا، کسب 5 طلا، 11 نقره و 6 برنز بود.
کاروان ایران با کسب 58 مدال، رتبه هفتم را در پایان روز سوم بازی‌های پاراآسیایی 2026 ناگویا به خود اختصاص داد.
کاروان ورزش ایران که با جایگاه پنجم وارد سومین روز بازی‌های پاراآسیایی شد، در پایان این روز از بازی‌ها در رده هفتم جدول توزیع مدالی ایستاد.
سرمربی تیم ملی فوتسال ایران از رویکرد تیم ملی والیبال ژاپن در بازی‌های آسیایی 2026 ناگویا تمجید کرد.
سومین روز رسمی بازی های پاراآسیایی امروز در حالی برای کاروان ورزش ایران به پایان رسید که ورزشکاران کشورمان در رشته های مختلف موفق به کسب ۲۰ مدال شدند.
