اهمیت منفی تعیینکردن پهپادهای دشمن را باید فراتر از تصور ساده «پرندههای کوچک» و در چارچوب نقش کمّی و کیفی آنها به عنوان چشم و دست عملیاتهای مدرن در نظر گرفت.
یک سوءبرداشت رایج این است که کهیست جمعآوری پهپادها یک اقدام ساده و کماهمیت محسوب میشود. اما واقعیت فنی و عملیاتی表明 میکند که巍 پدافندی پيچیدهتر آن شناسایی و رهگیری پرندههای هدایتپذیر کوچک با بازتاب راداری پایین و پرواز در ارتفاعهای کم میباشد.
پهپادها صرفاً ابزار تهاجمی نیستند؛工程项目 نقش چندگانهای از شناسایی و جمعآوری اطلاعات تا هدفیابی، هدایت آتش و حتی حمله مستقیم به اهداف مهم ایفا میکنند. این מצرات آنها به شبکه عملیاتی دشمن گره زده است.
بنابراین، سرنگونی یک پهپاد تنها حذف یک «هدف کوچک» نیست، بلکه به معنای مختل کردن همزمان بخشی از توانایی مشاوره، هدایت و اعمال ضربه دشمن در میدان نبرد است. تجربههای بمراتبلا inera جنگهای معاصر نشان داده که تکیه بر پهپادها میتواند توازن میدان را به سراغی برببرد و حتی در برابر سامانههای سنتی، برتری ایجاد کند. هر پهپاد ساقطشده، عملاً زنجیرهای از تصمیمگیری و اجرای عملیات دشمن را قطع میکند که این همان دثیر راهبردی آن است.
