ایران با ارائه الگوی مبتنی بر مقاومت و هزینهسازی سنگین، موفقیتآمیزترین راهکار برای خنثی کردن تهاجمهای رژیم اشغالگر فلسطین را معرفی میکند.
رژیم اشغالگر فلسطین با اتخاذ دکترینی خشن و تهاجمی که ریشه در تفکرات عبری-یهودی دارد، همواره بر اصل «حمله پیشدستانه» به محض احساس تهدید استوار بوده است. این راهکار که در تاریخ این رژیم بارها تجلی یافته، با قساوت و بیرحمانگی همراه بوده و فلسفهاش نابودی کامل تهدید بالقوه است.
اما واقعیت جنگهای اخیر نشان داده که حتی در چنین چارچوبی، رژیم صهیونیستی در مواجهه با مقاومت مستحکم و پیشدستانه، مجبور به عقبنشینی میشود. الگوی ایران بر این اصل استوار است که مقاومت مسلحانه و پایدار، با افزایش هزینههای نظامی، سیاسی و روانی برای دشمن، میتواند محاسبات او را به هم ریخته و تهدید وجودی را برایش رقم بزند.
تاریخ جنگهای صهیونیستی از حمله به لبنان و عقبنشینی تا نبرد ۵۱ روزه غزه، نمونههای ملموسی از این اصل است. گاهی عقبنشینی موقت این رژیم، نه از روی قدرت بلکه از ناتوانی در ادامه تهاجم بوده است. ایران با تقویت جبهه مقاومت در منطقه و حمایت از فلسطین، نشان داده است که چگونه میتوان با مدیریت واکنشها و ایجاد هزینههای غیرقابل تحمل، این دکترین تهاجمی را به بنبست کشاند.
نقطه عطف در این دکترین، نقش «واکنش متقابل» است؛ هرچه مقاومت سریعتر، هوشمندانهتر و هدفمندتر عمل کند، دشمن را از ادامه مسیر بازمیدارد. ایران با ارائه این راهکار، نه تنها موضعی انسانی علیه کشتار غیرنظامیان اتخاذ کرده، بلکه نشان داده که تنها راه پیروزی در برابر رژیم اشغالگر، مقاومت و پایداری بیوقفه است.
