قیمت لحظهایهمه قیمتها
کلید دوستیابی کودک در دست شماست!
«برو یه دوست پیدا کن!» جمله‌ای که در پارک، مهمانی، مسجد، مهدکودک و... بارهاوبارها از زبان والدین می‌شنویم. اما کودک نمی‌داند چطور شروع کند و پیش از آنکه اعتماد به نفسش پایین بیاید باید این مهارت را به او یاد بدهیم.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، در نتیجه اصرار بی‌وقفه پدر و مادرها برای پیداکردن دوست توسط کودکی که نمی‌داند چطور شروع کند، نه‌تنها دوستی شکل نمی‌گیرد بلکه فاصله فرزندشان با جمع بیشتر و بیشتر می‌شود. «زهرا مجیدی»، کارشناس ارشد روان‌شناسی بالینی و درمانگر کودک از مهارت دوستیابی در کودکان می‌گوید.
دوستیابی دستور نیست، یک مهارت است وقتی پدر و مادرها با فرزند کوچکشان به جاهای شلوغی مثل پارک، میهمانی، مهدکودک و مدرسه، اماکن مذهبی و زیارتی و... می‌روند، گفتگوها و توصیه‌هایی آشنا دارند؛ معمولاً می‌گویند: «برو یه دوست پیدا کن!»، «چرا نشستی؟
با یکی دوست شو!»، «خوب یه کاری بکن دیگه!»... اما آیا ما پدر و مادرها راه دوستیابی را به فرزندانمان یاد می‌دهیم؟
کودک نمی‌داند از کجا شروع کند، احساس ناتوانی می‌کند، اعتماد به نفسش پایین می‌آید و اصرار والدین، این احساس را شدیدتر می‌کند.
مشکل بچه‌های با مهارت اجتماعی پایین‌تر بچه‌هایی که روابط اجتماعی‌شان پایین‌تر است، نمی‌توانند به‌سادگی جلو بروند و مثلاً بگویند: «سلام، اسمت چیه؟»، بعد هم به‌راحتی بنشینند و دوستی، صحبت و یا بازی را با کودک دیگر آغاز کنند. صرفاً به‌کاربردن جملاتی مثل «یه کاری بکن!»
برای تحریک و هل‌دادن کودکان در جهت برقراری ارتباط و آغاز دوستی کمکی به آن‌ها نمی‌کند.
راهکار؛ استفاده از وسیله‌ای با قابلیت اشتراک‌گذاری یکی از راهکارها این است که وسیله‌ای همراه خود ببرند که قابلیت اشتراک‌گذاری داشته باشد. برای مثال، عروسک در این مورد مناسب نیست و به درد این کار نمی‌خورد؛ چرا که کودک آن را بغل می‌گیرد و نمی‌تواند با دیگران تبادل کند.
اما وسیله‌ای مثل توپ یا ماشین که بتوان آن را ردوبدل کرد، زمینه‌ساز تعامل است.
نقش والدین به عنوان شروع‌کننده دوستی گاهی ما به‌عنوان والد می‌توانیم کمک‌کننده باشیم و استارت دوستی را بزنیم. یعنی زمان کوتاهی کنارشان بنشینیم، ماشین را هول بدهیم و بعد کم‌کم فاصله بگیریم.
در این صورت هم دوستی‌های بهتری شکل می‌گیرد و هم بچه‌ها سریع‌تر می‌توانند ارتباط برقرار کنند. وقتی راه تبادل را برقرار کنیم و به‌جای دستوردادن، همراهی کنیم، کودک فرصت می‌کند مهارت دوستیابی را یاد بگیرد و در محیط‌های شلوغ کمتر احساس تنهایی و ناتوانی کند.
این مهارت یک سرمایه گذاری است دوستیابی فقط یک سرگرمی دوران کودکی نیست؛ یک سرمایه‌گذاری رشدی است. پژوهش‌های روان‌شناسی نشان می‌دهد کودکانی که مهارت‌های اجتماعی بهتری داشته باشند، در آینده تحصیلی موفق‌تر خواهند بود و روابط عاطفی سالم‌تری را می‌سازند، همچنین از سلامت روانی بهتری نیز برخوردارند.
یعنی همان دوستیابی ساده دوران بچگی، پایه‌ای است برای مهارت‌هایی که در بزرگسالی به کار می‌آید؛ مثل توانایی گفتگو، حل اختلاف، همدلی و ساختن رابطه‌های پایدار.
