ووشوی ایران در ناگویا؛ نگاهی به فراز و فرود مدال‌آوری

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، نتایج ووشوی ایران در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی باعث شد تا این رشته با وجود تداوم کسب مدال طلا، اما پس از دو دوره حضور در جایگاه دوم رشته‌های مدال‌آور ورزش کشور این بار در رتبه ششم رشته‌های مدال‌آور قرار بگیرد.

از دست رفتن فرصت کسب دو مدال در ساندا و ناکامی شش تالوکار کشورمان در رسیدن به سکو از دلایلی بود که یکی از رشته‌های موفق ورزش کشور در ادوار گذشته این بار از لحاظ مدال‌آوری با افت عملکرد مواجه شد.

نگاهی به نتایج دوره‌های پیشین بازی‌های آسیایی نشان می‌دهد که ووشو در بازی‌های آسیایی همواره یکی از رشته‌های قابل اتکای ورزش ایران برای کسب مدال بوده است.کسب دو مدال طلا، چهار نقره و یک برنز در دوره گذشته در هانگژو و دو مدال طلا و چهار نقره در بازی‌های آسیایی 2018 جاکارتا، ووشو ایران را در دوره‌های اخیر همواره در جمع شاگرد زرنگ‌های ورزش ایران قرار داده بود.

طبیعتاً حضور در میان شش رشته برتر بازی‌های آسیایی نیز دستاورد کمی برای برخی فدراسیون‌ها نیست، اما برای رشته‌ای که به واسطه عملکرد درخشان در ادوار گذشته همواره یکی از گزینه‌های اصلی مدال‌آوری ورزش کشور بوده، این نتیجه نمی‌تواند بهترین عملکرد این رشته باشد.

این موضوع به‌ ویژه از آن جهت اهمیت دارد که ووشو در این دوره با حمایت کمیته ملی المپیک در زمینه اعزام مربیان نیز همراه بود. در ساندا مردان، در کنار چهار ورزشکار کشورمان، سه مربی و در ساندا بانوان نیز در کنار دو ملی‌پوش، دو مربی اعزام شدند تا ووشو با حضور تمامی اعضای کادرفنی خود در ناگویا رقابت کند.

حتی با در نظر گرفتن اینکه کسب مدال و موفقیت در ورزش قهرمانی کار راحتی نیست و عوامل مختلفی در نتایج یک تیم یا رشته ورزشی تأثیرگذار هستند، باید پذیرفت که عملکرد ووشو در رویدادهای اخیر، به‌ویژه در مقایسه با انتظارات و دستاوردهای خود این رشته با افت مدال‌آوری همراه بوده است.

وقتی در بازی‌های آسیایی هانگژو، ووشوی ایران موفق به کسب دو مدال طلا و چهار نقره در ساندا شد، برخی کارشناسان به واسطه چهار شکست نمایندگان کشورمان مقابل حریفان چینی دچار نگرانی‌هایی شده بودند.

روندی که در مسابقات جهانی شهریورماه سال گذشته در برزیل نیز از جنبه‌ای دیگر قابل بررسی بود. تیم مردان کشورمان با کسب دو مدال طلا، دو نقره و یک برنز در شرایطی به کار خود پایان داد که از لحاظ نتیجه‌ در مقایسه با پنج دوره گذشته این رقابت‌ها شاهد کاهش تعداد مدال‌های طلای نمایندگان کشورمان بودیم.

با این حال، در یک سال فاصله مسابقات جهانی تا بازی‌های آسیایی ناگویا، دست‌کم به لحاظ نتیجه مقابل نمایندگان چینی شاهد تغییر محسوسی نبودیم در عملکرد ملی‌پوشان نبودیم. حتی در مسابقات کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای که در فاصله کوتاهی تا بازی‌های آسیایی برگزار شد نیز چهار نماینده ساندا بانوان و مردان ایران در برابر حریفان چینی شکست خوردند.

در اینکه چینی‌ها قدرت بلامنازع ووشوی جهان هستند، شکی نیست، اما ایران در سالیان گذشته نشان داده است که یکی از معدود کشور برای به چالش کشیدن آنها بوده است. سانداکاران ایران تا پیش از ناگویا در 20 رویارویی با چینی‌ها در بازی‌های آسیایی موفق به کسب شش پیروزی شده بودند، اما عدم پیروزی در دو دوره اخیر و هشت شکست نیازمند بررسی از سوی مسئولان فدراسیون ووشو خواهد بود تا این فاصله بیشتر از این نشود.

اینکه به واسطه قدرت چینی‌ها بپذیریم ورزشکاران این کشور شکست ناپذیر هستند، باید از تفکرات مربیان و ورزشکاران ما خارج شود.

از طرفی، در ناگویا شاهد شکست مهدی کرمانی در گام نخست مقابل حریفی از هنگ‌کنگ بودیم. این حذف زودهنگام، یکی از فرصت‌های کسب مدال را از ووشوی ایران گرفت و در افت عملکرد کلی این رشته بی‌تاثیر نبود.

در ساندا بانوان نیز دیانا رحیمی در نخستین دیدار خود با قرعه حریف چینی روبه‌رو شد تا از ادامه مسابقات باز بماند و فرصت کسب مدال را از دست بدهد.

فارغ از نتایج ساندا در بازی‌های آسیایی، تالو ایران نیز در ناگویا عملکرد امیدوارکننده‌ای نداشت. پس از کسب نخستین مدال طلای تاریخ تالو بانوان ایران در مسابقات جهانی برزیل توسط زهرا کیانی و با توجه به سابقه کسب دو مدال نقره او در بازی‌های آسیایی جاکارتا و هانگژو این انتظار وجود داشت که دختر توانمند تالو ایران این بار نیز در ناگویا روی سکو قرار گیرد.

با این حال، او برخلاف دو دوره گذشته که در فرم‌ ترکیبی جین‌شو و چیانگ‌شو به دو مدال نقره رسیده بود، این بار در فرم چانگ‌چوان به میدان رفت و در نهایت پس از نمایندگان هنگ‌کنگ، ماکائو و اندونزی در جایگاه چهارم قرار گرفت.

تغییر فرم رقابتی زهرا کیانی در این دوره از مسابقات، یکی از پرسش‌های مهم است. آیا کسب مدال طلای کیانی در این فرم در مسابقات جهانی، مبنای انتخاب او در این فرم برای بازی‌های آسیایی بوده است یا شرایط رقابت، ترکیب شرکت‌کنندگان از جمله غیبت نماینده چین و شانس بیشتر برای کسب مدال طلا در این تصمیم نقش داشته است؟

پاسخ به این پرسش‌ها می‌تواند به روشن شدن دلایل این انتخاب و ارزیابی تصمیمات فنی کادر تیم ملی کمک کند.

این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که در فرم‌های جین‌شو و چیانگ‌شو، تنها پنج ورزشکار حضور داشتند و به‌ جز نماینده چین که به مقام قهرمانی رسید، تالوکاران ژاپن و ویتنام که مدال‌های نقره و برنز را کسب کردند، در دوره گذشته پایین‌تر از کیانی قرار گرفته بودند و طبعتاً با توجه به توانایی کیانی این احتمال وجود داشت که شانس کسب سومین مدال بازی‌های آسیایی را داشته باشد.

در بخش مردان نیز ابوالفضل قره‌باغی در جایگاه سیزدهم قرار گرفت، شاهین بنی‌طالبی رتبه دهم دوره گذشته خود را به نهم ارتقا داد و حسین قبله‌نما نیز از رتبه ششم هانگژو به جایگاه چهارم رسید. این نتایج باعث شد تا طلسم مدال‌آوری تالو پسران از زمان کسب مدال برنز احسان پیغمبری در بازی‌های آسیایی 2010 گوانگژو همچنان پابرجا بماند.

نتایج تالو در بازی‌های آسیایی ناگویا بار دیگر نشان داد که با عدم تغییر رویکرد در این بخش احتمال تکرار نتایج دوره‌های گذشته در بازی‌های آسیایی دوحه نیز وجود دارد. پیشرفت و موفقیت در تالو پروسه زمان‌بری خواهد بود که با چند مرحله اردو در سال منتهی به بازی‌های آسیایی حاصل نمی‌شود و اگر قرار است نتایج بهتری در دوره آینده کسب شود، باید از همین حالا فدراسیون ووشو برنامه‌ای چهارساله با اهداف فنی مشخص، حضور مستمر ورزشکاران در طول سال در اردوها و کمپ‌های تمرینی با کشورهای صاحب سبک این رشته داشته باشد.

ضمن اینکه با توجه به نتایج اخیر، استفاده از دانش و تجربه مربی خارجی تراز اول در کنار کادر فنی داخلی نیز می‌تواند به‌عنوان یکی از گزینه‌های جدی برای ارتقای سطح تالو مورد بررسی قرار گیرد؛ به‌ویژه اگر ارزیابی فنی نشان دهد که در برخی مؤلفه‌ها به دانش یا روش‌های تمرینی جدید نیاز وجود دارد.

بازی‌های آسیایی ناگویا باید با درس‌های مهمی برای ووشوی ایران همراه باشد. نتایج این دوره نشان داد که تکرار موفقیت‌های گذشته دشوارتر شده است، اما همچنان با توجه به ظرفیت‌های ووشوی ایران می‌توان با آسیب‌شناسی دقیق نقاط ضعف، در مسیر رفع کاستی‌ها و تقویت نقاط قوت گام برداشت.