ورزشگاه آزادی قرار بود مرداد به بهره‌برداری برسد اما حالا با گذشت ماه‌ها و عبور از شرایط جنگی، هنوز پایان انتظار مشخص نیست؛ آیا آذرماه، موعد تازه، این بار به وعدهای عملی تبدیل میشود؟
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، ورزشگاه آزادی همچنان در انتظار بازگشت به روزهای میزبانی است؛ مجموعه ای که قرار بود با اجرای عملیات بازسازی و بهسازی، دوباره به خانه فوتبال ایران تبدیل شود اما با گذشت ماه ها از وعده های اعلام شده، هنوز زمان قطعی پایان کار و بازگشت مسابقات به آن در هاله ای از ابهام قرار دارد.
ماه‌ها انتظار و باز هم وعده بهره‌برداری
محمدعلی ثابت قدم مدیرعامل شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی در مقاطع مختلف با حضور در ورزشگاه آزادی از روند اجرای پروژه بازدید کرده و درباره مراحل پیشرفت آن توضیح داده است؛ آخرین سری بازدیدهای ثابت قدم همین روز یکشنبه سوم آبان انجام شد، بازدید هایی که هر بار با ارائه گزارشی از اقدامات انجام شده و اعلام زمان تازه ای برای بهره برداری همراه بوده اما هنوز به بازگشایی کامل این مجموعه منجر نشده است.
این بار و طبق وعده جدید ثابت قدم، اواخر آذرماه یا اوایل دی به عنوان زمان بهره برداری اولیه از ورزشگاه آزادی اعلام شده است؛ وعده ای که در صورت تحقق می‌تواند به ماه ها انتظار برای بازگشت این ورزشگاه پایان دهد. با این حال تجربه تغییر مکرر زمان بندی پروژه، این پرسش را جدی تر از گذشته مطرح می کند که «آیا این موعد نیز سرانجام محقق خواهد شد؟»
بازدیدهای مکرر، اما چرا پایان کار دور است؟
مسئله اصلی، صرفا تاخیر در آماده سازی یک ورزشگاه نیست، پرسش مهم تر چرایی طولانی شدن روند بازسازی و نبود یک زمان بندی روشن و قابل اتکا برای پایان پروژه است به خصوص که ورزشگاه آزادی از مهم ترین زیرساخت های فوتبال ایران به شمار می رود و تعطیلی طولانی‌مدت آن، علاوه بر محروم کردن هواداران از حضور در این مجموعه، مشکلاتی را در برنامه میزبانی تیم های پرطرفدار پایتخت ایجاد کرده است.
در ماه های گذشته، موعدهای متفاوتی برای بازگشایی ورزشگاه مطرح شده است؛ از امیدواری به بهره برداری در تابستان و پاییز تا وعده جدید برای اواخر آذر یا اوایل دی ماه. تغییر این زمان بندی ها، ضرورت ارائه توضیحی شفاف درباره دلایل تاخیر، موانع باقی مانده و میزان انطباق پیشرفت واقعی پروژه با برنامه اعلام شده را دوچندان می‌کند.
۳۵۰۰ میلیارد تومان هزینه؛ سهم مردم از این انتظار چیست؟
به گفته مدیرعامل شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی، هزینه انجام شده برای بازسازی و بهسازی این ورزشگاه آزادی از ۳۵۰۰ میلیارد تومان فراتر رفته است؛ رقمی قابل توجه که انتظار عمومی برای تعیین تکلیف هرچه سریع تر پروژه را افزایش می دهد.
البته در پروژه ای با ابعاد ورزشگاه آزادی، ایمنی سازه، کیفیت تأسیسات و استانداردهای زمین مسابقه نباید قربانی سرعت شوند اما تأکید بر ضرورت رعایت استانداردها نیز نمی‌تواند جایگزین پاسخ روشن به این پرسش شود که «چرا پروژه ای با این میزان هزینه و اهمیت، همچنان با تاخیر و ابهام در زمان بهره برداری روبه رو است؟»
شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی باید به‌صورت دقیق اعلام کند چه بخش هایی از پروژه به پایان رسیده، چه اقداماتی باقی مانده و هر بخش بر اساس چه برنامه ای تکمیل خواهد شد. ارائه جزئیات مستند درباره هزینه ها، پیشرفت فیزیکی و دلایل تغییر زمان بندی ها می‌ت واند به روشن شدن ابعاد این تاخیر کمک کند.
چمن جدید؛ وعده ای که باید با تقویم سنجیده شود
اکنون کاشت چمن جدید نیز به یکی از مراحل تعیین کننده در مسیر بازگشایی ورزشگاه تبدیل شده است. پیمانکار مجموعه ورزشی آزادی در جریان بازدید روز یکشنبه اعلام کرد که چمن ورزشگاه آزادی ۱۲ هفته پس از کاشت، آماده بهره برداری خواهد بود؛ مدتی که ضرورت توجه به زمان دقیق آغاز عملیات و مراحل آماده سازی زمین را برجسته می کند.
از سوی دیگر، مدیرعامل شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی از بهره برداری اولیه در اواخر آذر یا اوایل دی ماه خبر داده است. کنار هم قرار دادن این دو زمانبندی، ضرورت ارائه توضیحی روشن درباره برنامه نهایی آماده سازی چمن و امکان هماهنگی آن با موعد اعلامشده را نشان می دهد.
آیا همه مراحل لازم برای میزبانی مسابقات در این بازه زمانی به پایان می رسد یا باز هم باید منتظر اعلام تاریخ تازه ای بود؟
آزادی چه زمانی از وعده ها عبور می کند؟
ورزشگاه آزادی به عنوان یکی از مهم ترین سرمایه های ورزشی کشور، بیش از بازدید های دوره ای و گزارش های تکراری به نتیجه ای ملموس نیاز دارد. هر بازدید مدیریتی زمانی ارزش خود را نشان می دهد که به رفع موانع، تسریع امور و تحقق برنامه ای مشخص منجر شود.
اکنون که بهره برداری اولیه برای اواخر آذر یا اوایل دی ماه هدف گذاری شده، انتظار می رود شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی علاوه بر اعلام این موعد، برنامه اجرایی دقیق و تعهدات باقیمانده را نیز به‌صورت شفاف منتشر کند.
اگر همه مراحل طبق برنامه پیش برود، شاید در خوش بینانهترین حالت تا حدود دو ماه دیگر شاهد بازگشت آزادی باشیم اما پرسش همچنان پابرجاست: «چرا باید بازسازی یکی از مهم ترین ورزشگاه های کشور تا این اندازه طولانی شود و چرا پس از صرف چنین هزینه ای، هنوز نمی توان با اطمینان از زمان بازگشت آن صحبت کرد؟»
به هر حال باید در نظر داشت که آزادی فقط یک ورزشگاه نیست؛ نماد خاطرات فوتبال ایران و سرمایه ای متعلق به مردم است. اکنون زمان آن رسیده که به جای تکرار وعده ها، یک تاریخ قابل اتکا و گزارشی روشن از مسیر باقی مانده تا بهره برداری ارائه شود.
جنگ ۴۰روزه؛ توضیح تأخیر یا پایان پرسش ها؟ البته که نمی توان شرایط جنگی و تأثیر آن بر اجرای پروژه های عمرانی را نادیده گرفت.
ثابت قدم هم نیز در فروردین ماه امسال وطی یکی از چند بازدیدی که از ورزشگاه آزادی داشت اعلام کرد که دوره ۴۰روزه جنگ باید به زمان بندی قبلی بازسازی ورزشگاه آزادی اضافه شود. بر همین اساس، پایان کار برای اواخر مرداد ماه هدفگذاری شده بود؛ موعدی که محقق نشد.
با این حال، پرسش اینجاست که آیا تمام تاخیر های ایجاد شده را می توان به شرایط جنگی نسبت داد؟ حتی با پذیر فتن تاثیر این شرایط بر روند اجرا، انتظار می رفت پس از بازنگری در برنامه زمان بندی، جدول مشخصی برای تکمیل بخش های باقی مانده ارائه شود؛ جدولی که امکان ارزیابی میزان پیشرفت و پایبندی به وعده های جدید را فراهم کند.
آنچه مسلم است جنگ ۴۰روزه می تواند یکی از عوامل مؤثر در تاخیر پروژه باشد اما تبدیل شدن آن به توضیحی کلی برای هر بار جا به جایی زمان بهره برداری، پرسش های اصلی را بیپاسخ می گذارد بهخصوص که بازسازی ورزشگاه آزادی پیش از این نیز با محدودیت های اجرایی و تغییر در برنامه زمان بندی روبهرو بوده است.
حالا که موعد تازه ای برای بهره برداری اولیه در اواخر آذر یا اوایل دیماه اعلام شده، شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی باید روشن کند چه میزان از تاخیر به شرایط جنگی مربوط بوده، چه عواملی پیش از آن بر روند کار اثر گذاشته و چه تضمینی وجود دارد که وعده جدید نیز به سرنوشت موعد های قبلی دچار نشود. مسئله، نادیده گرفتن شرایط دشوار اجرای پروژه نیست؛ مسئله این است که پس از گذشت این مدت و صرف هزینه ای بیش از ۳۵۰۰ میلیارد تومان، افکار عمومی همچنان برای دانستن زمان بازگشت یکی از مهم ترین ورزشگاههای کشور باید منتظر وعده بعدی بماند.
