در روزهایی که ایرانِ عزیز نیازمندِ آرامش است، نامِ مبارکِ امام رضا (ع) همچون نگینی درخشان، آرامشبخشِ دلهای بیقرار است.
در روزهایی که دلِ مردم برای ایران و عزیزانشان بیش از همیشه میتپد، نامِ امام رضا (ع) آرامشی عمیق به جانها میریزد.
چهارشنبهای دیگر فرا رسیده است؛ روزی که یادآور میشود این سرزمین پناهی مطمئن دارد؛ پناهی که کشتیِ ایران را از میان طوفانها به سلامت عبور داده و دلهای بیقرار را به امید گره زده است.
در روزهایی که دلِ مردمِ این سرزمین برای ایران میتپد، نامِ مبارکِ امام رضا (ع) آرامشی عجیب به جانها میریزد. انگار در میانِ همهٔ التهابها، نگرانیها و خستگیها، هنوز یک پناهِ مطمئن هست؛ پناهی که میتوان بیهیچ تردیدی به آن تکیه کرد.
ایران، کشورِ امام رضاست؛ این فقط یک جمله نیست، بلکه یک حقیقتِ آرامشبخش است. حقیقتی که سالهاست مردمِ این سرزمین در روزهایِ سخت به آن دل بستهاند. هر وقت غبارِ غم و اضطراب روی دلها نشسته، نگاهها به سمتِ گنبدِ طلاییِ مشهد برگشته است؛ همان گنبدی که برای خیلیها نشانهٔ امید، امنیت و پناه است.
در این روزهای پُـرالتهاب، دلمان برای کشورمان، برای مردممان و برای عزیزانمان میلرزد. اما در همین نگرانیها، یادمان نمیرود که ما تنها نیستیم. ما امامِ رضایی داریم که حواسش به تکتکِ این مردم هست؛ امامی رئوف که دستهای خالی را رد نمیکند و دلهای شکسته را بیپاسخ نمیگذارد. چه بسیار طوفانها که این سرزمین از سر گذرانده و چه بسیار روزهای سخت که با لطفِ خدا و عنایتِ اهلبیت (ع) به آرامش رسیده است. ایران، بارها از دلِ حادثه عبور کرده و باز ایستاده است؛ چون این خاک، متوسل به امامی است که پناهِ دلهای بیقرار است.
چهارشنبههای امامرضایی، فقط یک مناسبت نیست؛ یک قرارِ عاشقانه است برای تازه کردن امید. برای اینکه یادمان نرود هرچقدر هم روزگار سخت باشد، هنوز میشود به پنجرهٔ فولاد دل بست، هنوز میشود از دور سلام داد، هنوز میشود اشک ریخت و آرام شد. هنوز میشود باور داشت که این کشتی، با دعایِ ولیّ خدا، از طوفانها عبور خواهد کرد.
امروز بیش از هر زمان دیگری به این باور محتاجیم که ایرانِ ما، ایرانِ امام رضاست. سرزمینی که دلِ میلیونها عاشق به نامِ او گره خورده و با یادِ او آرام میشود. اگر دلها نگران است، اگر چشمها اشکبار است، اگر دعاها بیشتر از همیشه به آسمان میرود، همهٔ اینها نشانهٔ یک امیدِ زنده است؛ امیدی که از حرم نور میگیرد و در جانِ مردم جاری میشود.
و چه دلنشین است که در این روز، دوباره زیر لب زمزمه کنیم:
**گنبدِ زرینِ تو تا حشر، مصباحُالهُدی است**
**خشتخشتِ بارگاهت را به عالم این نداست**
**شهریارِ عالم است آنکس که بر این در گداست**
سلام بر امامِ رئوف؛ سلام بر پناهِ بیپناهان؛ سلام بر آقایی که در روزهای سخت، دلِ یک ملت به او قرص است. باشد که زیرِ سایهٔ لطفش، ایرانِ عزیزمان در امان بماند و دلِ مردمش آرام بگیرد.
