پیشکسوت یادداشتنویسی حوزه، خلق و کشف را دو رویکرد کلیدی در نگارش یادداشتهای مطبوعاتی دانست و بر لزوم تمرکز، ظرافت و پرهیز از قضاوتهای عجولانه تأکید کرد.
جریانشناس انقلاب اسلامی و نویسنده حوزوی، با اشاره به برگزاری سوگواره یادداشتنویسان حوزه با عنوان «بعثت خون؛ از کربلا تا تهران»، به تحلیل یادداشتهای خوانده شده و ارائه نکاتی درباره فنون یادداشتنویسی پرداخت. حسن ابراهیمزاده، خلق و کشف را دو وظیفه مهم نویسنده، بهویژه در یادداشتنویسی مطبوعاتی برشمرد. خلق به معنای ارائه مطلبی بدیع و نو است که پیش از این به آن پرداخته نشده باشد؛ و کشف به معنای بصیرت نویسنده در یافتن ارتباط میان پدیدهها و خلق مفهومی نو از ترکیب آنهاست. وی افزود: نقطه کانونی یادداشت باید از ابتدا مشخص باشد تا مخاطب بداند نویسنده به دنبال بیان چه مطلبی است.
ابراهیمزاده با تأکید بر خلاقیت در نگارش، برای جذب مخاطب در موضوعاتی چون مکتب عاشورا، پیشنهاد کرد که نویسنده باید از نکتهای جذاب آغاز کند؛ مانند مطلبی از فتحی شقاقی که ماهوارهها را در یافتن ارتباط میان عاشورا و انقلاب اسلامی درمانده میداند. وی همچنین به ضرورت استفاده از رویکردهای مشابه از سایر صاحبنظران چون کلیم صدیقی اشاره کرد که مردم، رهبری و انقلاب ایران را بیهمتا در طول تاریخ توصیف کرده است.
در بخشی از این یادداشت، بر لزوم پرهیز از پراکندگی مطالب در یک یادداشت تأکید شد و ابراهیمزاده خاطرنشان کرد که گاهی مطالبی که ظرفیت سه یادداشت را دارند، در قالب یک یادداشت ارائه میشوند. وی بر اهمیت شجاعت کنار گذاشتن متن و تمرکز بر نصف صفحه به جای دو صفحه نوشتار تأکید کرد.
رواننویسی و پرهیز از مغلقنویسی یکی دیگر از توصیههای کلیدی این استاد یادداشتنویسی بود. همچنین، وی تأکید کرد که در صورت نداشتن حرفی برای گفتن، نباید به زور چیزی نوشت.
ابراهیمزاده همچنین هشدار داد که از قضاوتهای سریع درباره افراد پرهیز شود و به این نکته توجه داشت که مطالب بیان شده بار حقوقی دارد. بنابراین، نویسندگان باید دقت کنند که در قبال اتفاقات و مطالب نوشته شده، خود را در موضع ضعف قرار ندهند و مطالبی بنویسند که نیاز به حذف خود به خودی نداشته باشد.
منبع: 60 ثانیه
