فردوس کاویانی و مهرانه مهین‌ترابی چگونه ماندگارترین زوج هنری تلویزیون شدند؟

وقتی خسرو شکیبایی نقش فردوس کاویانی را رد کرد او ادامه داد: پس از اینکه سرکارخانم مهین‌ترابی و فردوس کاویانی در مجموعه همسران هم به صورت مداوم هر هفته حضور یافتند، اکثر مردم فکر می‌کردند این دو واقعاً زوج هستند. این استارت در واقع در کار «شتر در خواب...»

خورد و در «همسران» هم بسیار نمود پیدا کرد و دنبال شد. خیلی جالب بود که در «شتر در خواب...»

قرار بود زنده‌یاد شکیبایی ابتدا نقش آقای کاویانی را بازی کند. آقای شکیبایی به من گفت که به تیپ من نمی‌آید چون آن موقع کار «هامون» را بازی کرده بود و گریم آن کار را داشت که خیلی هم جای خودش را تو دل مردم باز کرده بود، به من گفت بیا این «مش رجب» را تبدیل به شخصیتی بنام مجید کن که چون از بانک اخراج شده است به شغل پنبه‌زنی پدرش رجوع کرده.

بعد دیدیم شورای طرح و برنامه شبکه نمی‌تواند سریع متن جدید را تصویب کند و تهیه سناریو هم طول می‌کشد؛ با پیشنهاد دوست و همکار ارجمند و عزیزم جناب داریوش مودبیان، از آقای کاویانی دعوت کردیم و بسیار در این نقش به همراهی بازیگر ورزیده و توانای ایران سرکار خانم مهین‌ترابی هر دو درخشیدند. کاویانی و شکیبایی دو بازیگری که نقش را شبیه خود می‌کردند حسین فردرو درباره ادامه این مسیر و زوج هنری مهین‌ترابی و فردوس کاویانی یادآور شد که بعدا دست‌اندرکاران «همسران» آقای بیژن بیرنگ و مسعود رسام تصمیم گرفتند مجموعه «خانه سبز» را بسازند و این بار به جای آقای کاویانی، آقای خسرو شکیبایی نقش همسر خانم مهین‌ترابی را بازی کردند.

آن هم واقعاً خیلی جذاب بود. آقای کاویانی هم بسیار هنرمند بودند اما خسرو شکیبایی به خاطر صدا و نوع برخوردهای اجتماعی و حضورش در اجتماع، خیلی پررنگ‌تر بود با این حال جنس بازیگری این دو هنرمند بسیار به هم نزدیک بود.

یعنی هر دو نفر توانایی خاصی شبیه یکدیگر را داشتند، نقش را شبیه خودشان می‌کردند در صورتی‌که بازیگران معمولا خودشان را شبیه نقش می‌کنند. کمتر می‌بینیم که بازیگر نقش را شبیه خودش کند و موفق هم باشد.

ولی کاویانی و شکیبایی استاد این کار بودند. اجازه بدهید مثالی بزنم: در نمایش «مدرس» ما شاهد هستیم که آیت‌الله مدرس شبیه شکیبایی شده و بسیار هم دلپذیر و شیرین شده است.

در اینجا باید از جدیت و زحمات این دو بزرگوار یاد کنیم در نمایش مدرس، خسرو شکیبایی یک مونولوگ ۳۰ دقیقه‌ای را حفظ کرده و بدون تپق پیوسته آن را اجرا کرده. فردوس هم همین‌طور بود، زمانی که من کارگردانی تلویزیونی ضبط هفت نمایش کوتاه اسماعیل خلج در فرهنگسرای ارسباران را به عهده داشتم، فردوس کاویانی یکپارچه با قدرت تمام نقش‌های خودش را بدون قطع در حضور تماشاگران یکپارچه به زیبایی اجرا می‌کرد و تحسین همه را برمی‌انگیخت.

برای همین هست که رفتن این دوستان ما را نگران آینده تئاتر کلاسیک می‌کند. الان از دست‌اندرکاران محله برو و بیا و بهداشت که همگی بهترین‌های سینما و تلویزیون و تئاتر شدند، چند نفرشان زنده مانده است.

جوانان باهوش و مبتکر ما که اتفاقا بسیار در این حرفه مستعد هستند، چه راهی باید بروند یا دیگر چکار باید کنند تا بخت آن‌را پیدا کنند که مانند هنرمندان سابق مورد احترام، توجه و مجذوب ماندگار ملت شوند؟ به گزارش، فردوس کاویانی، هنرمند مطرح کشورمان شامگاه یکشنبه، ۹ مهر ماه ۱۴۰۲ در سن ۸۲ سالگی از دنیا رفت.

در این سال‌ها در مجموعه‌های تلویزیونی زیادی هنرنمایی کرد اما یکی از صادقانه‌ترین و شیرین‌ترین بازی‌هایش متعلق به «آقا کمال» سریال «همسران» است که از این کاراکتر یک نوستالوژی ساخت که تا مدت‌ها از خاطره‌ها فراموش شد. این بازیگر پیشکسوت عرصه سینما، تئاتر و تلویزیون مهرماه سال ۱۳۲۰ در شهر کرمان به دنیا آمد.

او بازیگری را ابتدا با تئاتر از سال ۱۳۴۰ آغاز کرد و سپس در سال ۱۳۴۹ اولین فیلم سینمایی‌اش را بازی کرد. اگرچه از فردوس کاویانی به عنوان بازیگر تئاتر یاد می‌شود و اولین حضورش در بازیگری با تئاتر رخ داد اما بیشتر به‌واسطه حضورش در سریال خاطره‌انگیز «همسران» بیژن بیرنگ در نقش آقا کمال بود که شناخته شد.