جرم «فلسطین» در بریتانیا؛ محاکمه نویسنده سرشناس فقط برای یک پلاکارد!

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، به‌گزارش خبرنگار فرهنگی، کریس هاتون، نویسنده و تصویرگر سرشناس ایرلندی، یکی از چهار هزار نفری است که در بریتانیا به‌دلیل حمایت از گروه اقدام برای فلسطین و اظهار نظر درباره کشتار اسرائیل در غزه در انتظار محاکمه به‌سر می‌برد. او پیش‌تر نیز یک‌بار به‌دلیل در دست داشتن پلاکاردی که در آن نوشته بود از گروه اقدام برای فلسطین حمایت می‌کند، دستگیر شده بود.

به‌گزارش The Irish Times، تاکنون بیش از چهار مورد بازداشت ثبت شده است و هزاران نفر در انتظار دادگاه و احکام احتمالی حبس هستند. این آمار با توجه به تداوم تجمعات اعتراضی که به بازداشت‌های گسترده به‌دلیل در دست داشتن پلاکارد ختم می‌شود، مدام در حال افزایش است؛ از جمله بازداشت 300 نفر دیگر در برابر سفارت آمریکا در آخر هفته گذشته.

با بازداشت 3,630 نفر در اولین سال پس از ثبت «اقدام برای فلسطین» ذیل قوانین ضدتروریسم بریتانیا، آمار بازداشت‌های تروریستی این کشور از تمام سال‌های دوران درگیری‌های ایرلند شمالی فراتر رفته است.

طبق آمارهای ثبت‌شده بین سال‌های 1974 تا 1998 توسط سازمان آمار و تحقیقات ایرلند شمالی (CAIN)، بالاترین رقم بازداشت سالانه برای تمامی گروه‌های ممنوعه در ایرلند شمالی در سال 1992 برابر با 1,795 نفر بوده است، حتی اگر آمار حبس‌های بدون محاکمه (internment) در دهه 1970 را هم در نظر بگیریم، ارقام بازداشتی‌های اخیر حامیان فلسطین بیشتر است.

هاتون اما تنها نویسنده و هنرمندی نیست که با محدودیت از سوی دولت بریتانیا مواجه شده است، در سه سال گذشته، پس از آغاز کشتار بی‌رحمانه فلسطینیان در نوار غزه و هم‌صدایی هزاران تن از هنرمندان در سراسر جهان در محکومیت نسل‌کشی اسرائیل در نوار غزه، گزارش‌های متعددی مبنی بر محدودیت، بایکوت و سانسور آثار و افرادی منتشر شده است که در حمایت از فلسطین اظهار نظر کرده و یا احیاناً اثری منتشر کرده‌اند،

در همین راستا، سالی رونی، نویسنده نام‌آشنای ایرلندی، از جمله این نویسندگان است که به‌دلیل حمایت از گروه اقدام برای فلسطین فروش و توزیع آثارش در بریتانیا ممنوع اعلام شد. هاتون یکی از نویسندگانی است که در اعتراض به این اقدام بریتانیا، حق‌التألیف آثارش را در اعلام همبستگی با رونی به او اهدا کرد.

او درباره این تصمیم گفته بود: به‌عنوان نویسنده، ما باید بر آزادی بیان متمرکز باشیم؛ این تمامِ هویت و دغدغه ماست، این اقدام صرفاً نشان‌دهنده همبستگی با نویسنده‌ای است که شجاعانه صدای خود را بلند کرده است، کل این ماجرا یک مضحکه تمام‌عیار است، ارسال پول برای سالی رونی، بُعد دیگری از پوچی به این وضعیتِ پوچ می‌افزاید؛ این کار در واقع به‌سخره گرفتن قانون است.

هاتون که او را "ملک‌الشعرای ادبیات کودک ایرلند" می‌دانند، تاکنون برگزیده جوایز معتبری چون جایزه کتاب مصور سال 2012 هلند، جایزه پرمیو اندرسن ایتالیا و جایزه AOI را برای بهترین کتاب کودک در سال 2014 دریافت کرد. کتاب «کمی گم‌شده» (2010) به 23 زبان ترجمه شده و در هشت کشور 10 جایزه را از آن خود کرده است.

هاتون یکی از هزاران نویسنده‌ای است که در سال‌های گذشته به حمایت از مردم غزه پرداخته است. او با اشاره به کشتار بی‌رحمانه کودکان در غزه گفته بود: به‌عنوان یک نویسنده کودک، این روزها نوشتن کتاب برای کودکان برایم بسیار دشوار است، تا کنون بیش از 20 هزار کودک بی‌گناه کشته شده‌اند، از آنچه می‌بینم حالم به هم می‌خورد.

او که ساکن لندن است، اقدامات اسرائیل در غزه را "نسل‌کشی" توصیف و اضافه کرد: اقدام برای فلسطین تنها یا مؤثرترین سازمانی در بریتانیاست که توانسته است تا حدی مانع ارسال سلاح برای یک نسل‌کشی شود، من کاملاً مطمئنم که در سمت درست تاریخ ایستاده‌ام.

او در مصاحبه‌ای با هشدار نسبت به این موضوع که ساکت کردن نویسندگان درباره غزه، آزادی بیان را تهدید می‌کند، یادآور شد: ما از دولت بریتانیا خواستیم آنچه را در غزه رخ می‌دهد به‌عنوان یک نسل‌کشی اعلام کند.

هاتون در یادداشتی که به شرح ماوقع و چگونگی بازداشتش می‌پردازد، ضمن تأکید بر این نکته که "از آنچه در غزه رخ می‌دهد احساس اندوه و خشم شدیدی دارم"، افزود: دولت بریتانیا درگیر نسل‌کشی است. قوانین بین‌المللی که بریتانیا نیز آن را امضا کرده است، این کشور را از نظر قانونی ملزم می‌کند که فروش تسلیحات و همکاری‌های نظامی با دولتی را که مرتکب نسل‌کشی می‌شود متوقف کند، اکثریت قاطع مردم کشور نیز همین را می‌خواهند، با این حال، دولت بریتانیا دقیقاً عکس این عمل کرده است.

آنها به‌جای متوقف کردن فروش تسلیحات، در حال آزار و پیگرد گروهی هستند که تلاش کرده‌اند مانع کار سازندگان تسلیحات اسرائیلی شوند.

این نویسنده، "فساد" را علت رویکرد و سیاست اصلی دولت بریتانیا در قبال غزه عنوان و تأکید کرد: همه این‌ها سبب می‌شود این پرسش را مطرح کنیم؛ چرا دولت بریتانیا چنین کاری می‌کند؟ چرا آن‌ها این قانون مضحک و استبدادی را وضع کرده‌اند و برای اجرای آن به چنین اقداماتی دست می‌زنند، در حالی که می‌توانند به‌سادگی به تعهدات حقوقی بین‌المللی خود پایبند باشند و فروش سلاح را متوقف کنند؟

این کار هیچ منطقی ندارد. تنها چیزی که می‌تواند تا حدی این وضعیت را توجیه کند، همان‌طور که قبلاً هم گفته‌ام، «فساد» است، و به‌نظر می‌رسد دقیقاً مسئله همین باشد.

ما از قبل می‌دانیم که برخی از افراد مسئول در ممنوعیت گروه «اقدام برای فلسطین»، حقوق‌بگیر کارخانه‌های تسلیحاتی هستند که هدف اعتراض قرار گرفته‌اند، معنای این حرف این است که دولت بریتانیا دارد از پول مالیات ما برای اجرای قوانین مضحک و استبدادی استفاده می‌کند که هیچ‌کس آن‌ها را نمی‌خواهد؛ و همه‌ٔ این‌ها صرفاً برای این است که کارخانه‌های تسلیحاتی بتوانند همچنان از یک نسل‌کشی سود ببرند.

هاتون یکی از تنظیم‌کنندگان بیانیه مطبوعاتی نویسندگان کودک برای کودکان فلسطینی است که به امضای نویسندگان نامداری از بریتانیا، ایتالیا و ایرلند رسیده است.

او درباره این اقدام خود نیز گفته بود: به‌عنوان نویسنده، تصویرگر و مربی، زندگی ما وقف محافظت، الهام‌بخشی و توانمندسازی کودکان در همه جا شده است. ما از کشته شدن بیش از 20 هزار کودک در غزه، هزاران کودک دیگر که زخمی و یتیم شده‌اند، و این واقعیت که کسانی که زنده مانده‌اند از گرسنگی رنج می‌برند، وحشت‌زده‌ایم، ما احساس می‌کنیم که باید در دفاع از آنها صحبت کنیم.

این بیانیه توسط بیش از 600 نویسنده، تصویرگر و مربی کودک، از جمله بسیاری از شناخته‌شده‌ترین نویسندگان و هنرمندان کودک بریتانیا، امضا شده است.

در این بیانیه به موج بایکوت نویسندگان حامی فلسطین نیز اشاره شده بود؛ موضوعی که در ماه‌های اخیر شدت بیشتری گرفته است، سیاستی که امضاکنندگان این بیانیه آن را این‌طور توصیف کرده‌اند: اگر نتوانیم آزادانه در مورد نسل‌کشی فلسطینیان صحبت کنیم، اگر نتوانیم کسانی را که آن را ممکن می‌سازند محکوم کنیم و از کسانی که در برابر آن مقاومت می‌کنند حمایت کنیم، حق آزادی بیان هیچ معنایی ندارد.

در حالی که بریتانیا خود را مدافع آزادی بیان معرفی می‌کند، بازداشت افرادی چون هاتون که سر و کاری با جنگ و سیاست ندارند و تنها از سر همدردی و انسانیت پای غزه ایستاده‌اند، تناقضی است که شهروندان غربی را شوکه کرده است و نشان می‌دهد که آزادی بیان تا جایی جایز است که به سیاست‌های استعماری روباه پیر کاری نداشته باشد.