مرحوم حجتالاسلام ابوترابیفرد با تکیه بر فقهی فعال و اجتهادی پویا، در دوران اسارت، الگویی بینظیر از مدیریت بحران و حفظ ارزشهای اسلامی ارائه کرد.
اسارت، آزمونی سخت و چندوجهی است که فراتر از رنج و محنت جسمی، روح و روان انسان را نیز درگیر میکند. در این میان، مرحوم حجتالاسلام والمسلمین سید علیاکبر ابوترابیفرد، اسوهای بیبدیل از استقامت و مجاهدت در دوران اسارت رژیم بعث عراق بود.
آنچه زندگی این عالم مجاهد را برجسته میکند، پیوند عمیق میان «فقه» و «واقعیتهای تلخ اسارت» است. او که در خانوادهای اصیل و اهل علم پرورش یافته بود و در حوزههای علمیه قم، مشهد و نجف تحصیل کرده بود، در سختترین شرایط، فقه را به عرصهای برای رهایی و نجات تبدیل کرد.
عملکرد ایشان نشان داد که چگونه میتوان در اسارت، امنیت روانی، کرامت نفس، اخلاق و ارزشهای دینی را حفظ کرد و نیازهای مادی و معنوی خود و دیگر اسرا را مدیریت نمود. او با اولویتبندی احکام، تدبیر در شرایط اضطرار و ارائه راهکارهای فقهی، الگویی از «فقه زندگی در اسارت» را به نمایش گذاشت.
مرحوم ابوترابیفرد، با اجتهادی پویا و خلاقانه، ثابت کرد که فقه شیعه، توانایی پاسخگویی به پیچیدهترین مسائل را دارد و میتواند در هر شرایطی، حافظ دین، نفس و عزت مسلمانان باشد. او با ارائه فقهی زنده و راهگشا، نشان داد که علمای دین، همواره در خدمت نجات و رهایی انسانها هستند.
