انقلاب اسلامی، تجدید بیعت با امام هدایت و رویارویی با طاغوت است؛ هرگونه غفلت از این اصل، انحراف از مسیر اصیل انقلاب محسوب میشود.
خط تاریخ، از سرآغاز خلقت تاکنون، همواره شاهد جدالی آشکار میان حق و باطل بوده است. این دوگانگی بنیادین، انسانها را در قالب امتهای گوناگون، به دو گروه هدایتیافته و گمراه تقسیم کرده است؛ گروهی پیرو انبیاء الهی و کلام حق، و گروهی در مسیر طغیان و انحراف. این نبرد همیشگی، تاریخ را از یک مقطع زمانی به فلسفهای اجتماعی بدل ساخته و اصل این اختلاف را از نسلی به نسل دیگر منتقل کرده است. در چنین فضایی، هر نسل در هر امتی با این انتخاب بنیادین روبرو است: با امام کدام امت بیعت خواهند کرد؟ یا به بیانی دیگر، جان و ایمان خود را در برابر کدام ارزشها معامله خواهند نمود؟
قرآن کریم در آیه شریفه “إِنَّ ٱللَّهَ ٱشْتَرَىٰ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِینَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَٰلَهُم بِأَنَّ لَهُمُ ٱلْجَنَّةَ…” (توبه، ۱۱۱) خداوند را مستقیماً به عنوان طرف بیعت مؤمنان معرفی میکند؛ کسانی که جان و مال خود را در راه خدا معامله کرده و بهشت را پاداش میگیرند. این پیمان الهی، که ریشه در تورات، انجیل و قرآن دارد، تضمینکننده وفای پروردگار است. چنین است که بیعت با امام امت توحیدی، یعنی انبیاء و جانشینان برحق ایشان، محقق میشود.
در مقابل، جامعهای که از بیعت با پروردگار سرباز میزند، ناگزیر است با طاغوت عهد بندد؛ همان طاغوتی که همواره در نقطه مقابل مسیر حق شکل گرفته است.
واقعه عاشورا و امتناع حضرت سیدالشهدا (ع) از بیعت با یزید، اوج این تقابل و ابتلاء دو امت را به نمایش میگذارد؛ جایی که امام حق در برابر امام باطل قرار گرفت. امام حسین (ع) در بیان مخالفت خود با یزید فرمودند: «یزید مردی فاسق، شرابخوار، قاتل، و آشکارکننده فسق است، و کسی چون من با کسی چون او بیعت نمیکند…» (تسلية المجالس و زينة المجالس، ج ۲، ص ۱۵۰). بدین سان، سیدالشهدا (ع) با تبیین صفات امام طاغوت و مقایسهی آن با خویش، عدم امکان جمع میان دو جریان تاریخی حق و باطل را آشکار ساختند؛ تقابلی که بدون شک جدی و لاینحل است. از این روست که حادثه عاشورا، نقطه انفجار تاریکی پلیدیها و تجلی خیرهکننده نورانیت حق گردید و الگویی تاریخی برای اعصار پس از خود شد.
قائد عظیمالشأن انقلاب اسلامی، از دوران مبارزات انقلابی در دوران پهلوی تا طلوع فجر پیروزی انقلاب و پس از آن در فراز و نشیبهای گوناگون، همواره این الگوی تاریخی را در پیشبرد جامعه مسلمان به کار بست. اساس انقلاب اسلامی، خود بیعتی با امام امت توحیدی و حرکتی در تقابل با طواغیت بود و هرگونه غفلت از این اصل، به معنای خروج از ریل اصلی انقلاب است. رهبر شهید انقلاب اسلامی، در جایگاه پاسدار اصلی انقلاب، با عدم بیعت با طاغوتها و یزیدیان زمانه خویش، خط تاریخی حرکت امت توحیدی در بیعت با انبیاء را حفظ کرد و در پیمودن این مسیر، به سرنوشت اسوه خود، حضرت سیدالشهدا (ع) دست یافت.
