طلبهی تلاشگر “راویان عهد” در حرکتی خودجوش، سفرهای زیارتی خود را نذر سلامتی رهبر انقلاب کرد و در نهایت با مشتی گره کرده به سوی حماسهای دیگر رهسپار شد.
در دل پویش خودجوش “راویان عهد” که به مناسبت وداع با یار دیرین رهبر انقلاب برگزار میشود، دلنوشتهی صدیقه صادقی، طلبهی سطح سه حوزه، نقشی پررنگ یافت. او بر دیوار اتاقش، تصاویر گوناگونی از بزرگان جهاد و مقاومت را، از شهید زینالدین و شهید رئیسی گرفته تا یار و مرادش، امام خامنهای، آویز کرده بود.
این بانوی مومنه، هر سفری را که به قصد زیارت عتبات عالیات، چون مشهد مقدس یا عتبات عالیات، آغاز میکرد، آن را نذر سلامتی رهبر عزیزش مینمود. با قلبی سرشار از ارادت، از خداوند متعال میخواست تا در مسیر عمل به فرامین ولی امر مسلمین، لحظهای کوتاهی نکند.
او در این میان، خود را به آب و آتش میزد تا عشق و دلدادگی خود را به نمایش بگذارد؛ چنانکه یکی از سفرهای مشهد او، مصادف با سالروز میلاد رهبر انقلاب بود و او این سفر را همچون کادویی معنوی تقدیم به آستان مقدسشان کرد و امید داشت که نورانیت این هدیه به قلب رهبرش بنشیند.
آری، سفرهای او رنگ و بوی ولایت داشت. او، با یاد مراد خویش، به سوی مشهد عازم بود، اما این بار، تصویری از مشت گره کردهی رهبر و آن جملهی پرصلابت «باید برخاست» را بر کولهاش چسبانده بود. قلبی پر از اشک داشت و دلش در گرو راهی بود که مسافران آن، در راه ولایت، به سوی حماسهی حسینیِ خامنهای رهسپار شده بودند.
