آرزوهای کودکان میناب زیر آوار ماند

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، پدر شهید میکائیل میردورقی، از شهدای دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه میناب، در چهل‌وسومین یادواره شهدای مدرسه شهید پیروز بهبهان، با بیان خاطراتی از فرزندش، از داغ فقدان کودکی گفت که فرصت تحقق آرزوهایش را نیافت.

پدر این شهید دانش‌آموز با مرور لحظه‌های زندگی مشترک با فرزندش، از دلبستگی‌ها و محبت‌هایی یاد کرد که اکنون به خاطراتی ماندگار و آمیخته با دلتنگی تبدیل شده‌اند؛ خاطراتی ساده اما ارزشمند که یادآور حضور پسری هستند که برای آینده خود رؤیاهای بسیاری داشت.

وی با اشاره به ویژگی‌های شخصیتی میکائیل و علاقه او به خانواده، از روزهایی سخن گفت که بودن در کنار پدر و مادر برای این کودک شیرین بود. اکنون همان لحظه‌های معمولی زندگی، برای خانواده شهید به یادگارهایی گران‌بها تبدیل شده‌اند که در کنار شیرینی خاطرات، جای خالی فرزندشان را نیز یادآوری می‌کنند.

پدر شهید میردورقی در بخشی از روایت خود، به خاطره تبریک روز پدر از سوی میکائیل اشاره کرد؛ لحظه‌ای که پس از شهادت فرزندش، معنایی متفاوت یافته است. گاهی یک تماس کوتاه، جمله‌ای ساده یا ابراز محبت کودکانه، پس از فقدان عزیزان به خاطره‌ای فراموش‌نشدنی تبدیل می‌شود؛ خاطره‌ای که هم مایه دلگرمی است و هم داغ دوری را تازه می‌کند.

وی همچنین از روزهای پراضطراب پس از حادثه مدرسه میناب و تلاش برای یافتن فرزندش گفت؛ روزهایی که امید به بازگشت میکائیل با نگرانی و اندوه همراه شده بود. جست‌وجوی پدری که در میان آوار مدرسه به دنبال فرزند خود می‌گشت، بخشی از رنج خانواده‌هایی را روایت می‌کند که در پی این حادثه، ناگهان با فقدان عزیزترین اعضای خانواده و پایان آرزوهای آنان روبه‌رو شدند.

پدر شهید میکائیل میردورقی با یادآوری شهدای دانش‌آموز میناب در کنار شهدای مدرسه شهید پیروز بهبهان، به اهمیت حفظ نام و خاطره دانش‌آموزان و معلمان شهید پرداخت. این حوادث بار دیگر یادآور آن است که مدرسه باید محیطی امن برای تحصیل، رشد و ساختن آینده کودکان باشد؛ کودکانی که زندگی و آرزوهایشان در پی حمله به مراکز آموزشی ناتمام ماند.

روایت پدر شهید میکائیل میردورقی، تنها بازگویی داغ یک خانواده نیست، بلکه بیانگر رنج پدران و مادرانی است که پس از فقدان فرزندانشان با خاطرات آنان زندگی می‌کنند. پشت نام هر دانش‌آموز شهید، مجموعه‌ای از امیدها، رؤیاها و فرصت‌هایی قرار دارد که دیگر مجال تحقق نیافتند.

ثبت حقیقت این حوادث، زنده نگه‌داشتن یاد شهدای دانش‌آموز و معلمان و توجه به ضرورت حفظ امنیت مدارس، از مسئولیت‌هایی است که نباید در گذر زمان به فراموشی سپرده شود.