رونق مراکز داده در نوادا همزمان فرصت شغلی میسازد، اما اتوماسیون مشاغل خدماتی را تهدید می‌کند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، ایالت نوادا در آمریکا به یکی از میدان‌های اصلی آزمون پیامدهای اقتصادی هوش مصنوعی تبدیل شده است؛ جایی که توسعه مراکز داده و سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فناوری، فرصت‌های شغلی تازه‌ای ایجاد می‌کند، اما همزمان گسترش اتوماسیون و خدمات مبتنی بر هوش مصنوعی، مشاغل سنتی در بخش‌هایی مانند گردشگری، حمل‌ونقل و خدمات مشتری را با خطر مواجه کرده است.
این وضعیت، چالش دشواری را پیش روی اتحادیه‌های کارگری و سیاستمداران نوادا قرار داده است. از یک سو، ساخت مراکز داده سرمایه‌گذاری و مشاغل پردرآمدتری را به بخش‌هایی از این ایالت آورده و از سوی دیگر، کارکنان صنایع گردشگری نگران‌اند که گسترش فناوری به‌تدریج فرصت‌های شغلی و منابع درآمدی آن‌ها را از بین ببرد.
مسئله اصلی برای نوادا، صرفاً پذیرش یا مخالفت با توسعه هوش مصنوعی نیست، بلکه چگونگی بهره‌مندی از سرمایه‌گذاری‌های فناوری بدون کنار گذاشتن نیروی کار فعلی است؛ موضوعی که با نزدیک شدن به انتخابات سوم نوامبر این ایالت، اهمیت سیاسی بیشتری پیدا کرده است.
مواجهه اتحادیه‌های کارگری نوادا با اولویت‌های متضاد
اتحادیه تیمسترز نوادا، یکی از شبکه‌های سیاسی بانفوذ این ایالت که حدود 30 هزار کارگر در بخش‌های ساخت‌وساز، حمل‌ونقل و مهمان‌نوازی را نمایندگی می‌کند، با پیامدهای متفاوت گسترش هوش مصنوعی روبه‌رو شده است.
بخشی از اعضای این اتحادیه از رونق ساخت‌وساز و فرصت‌های شغلی حاصل از آن بهره می‌برند و خواهان ادامه توسعه هستند، اما گروهی دیگر نگران‌اند که سیستم‌های هوش مصنوعی و وسایل نقلیه خودران، فرصت‌های اشتغال در صنایعی را که نسل‌های مختلف خانواده‌های نوادایی به آن وابسته بوده‌اند، کاهش دهند.
این اتحادیه در آستانه انتخابات، مواضع بیش از 180 نامزد سیاسی از هر دو حزب را بررسی کرده است. راس کینسون، مدیر سیاسی اتحادیه، بر ضرورت حمایت از کارگران، بدون نادیده گرفتن فرصت‌های اقتصادی ناشی از ساخت مراکز داده، تأکید دارد.
موضع این اتحادیه بازتاب‌دهنده بحث گسترده‌تری در سراسر آمریکاست؛ بحثی درباره اینکه دولت‌ها باید توسعه هوش مصنوعی را محدود کنند، حمایت‌های بیشتری برای کارگران در نظر بگیرند یا به شرکت‌ها اجازه دهند فناوری‌های جدید را با محدودیت کمتری به کار بگیرند.
این موضوع برای سیاستمداران نیز پیچیدگی‌های خاصی دارد، زیرا کارگرانی که از ساخت زیرساخت‌های هوش مصنوعی سود می‌برند، لزوماً همان افرادی نیستند که در معرض از دست دادن شغل خود بر اثر گسترش این فناوری قرار دارند.
اهمیت سیاسی تجربه نوادا نیز به انتخابات پیش‌رو محدود نمی‌شود. جایگاه این ایالت در ابتدای تقویم انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای انتخابات ریاست‌جمهوری سال 2028 می‌تواند تجربه آن را به بخشی از بحث‌های ملی درباره فناوری، اشتغال و امنیت اقتصادی تبدیل کند.
نگرانی کارکنان لاس‌وگاس از گسترش اتوماسیون
برای بسیاری از کارکنان لاس‌وگاس، اتوماسیون دیگر تهدیدی مربوط به آینده دور نیست، بلکه هم‌اکنون خدماتی را که پایه اقتصاد گردشگری این شهر به شمار می‌روند، تغییر داده است.
وسایل نقلیه خودران شرکت‌های ویمو و زوکس با خدمات حمل‌ونقل انسانی رقابت می‌کنند و ربات‌های پیش‌خدمت و سامانه‌های دیجیتال پذیرش هتل‌ها نیز رواج بیشتری یافته‌اند. در همین حال، مراکز تماس امکان تفریحی به‌تدریج از پلتفرم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی استفاده می‌کنند؛ سامانه‌هایی که می‌توانند بخش زیادی از ارتباط با مشتریان را بدون نیاز به دخالت مستقیم کارکنان مدیریت کنند.
به گفته راس کینسون، شرکت MGM Resorts در سال گذشته حدود 200 نفر از کارکنان مرکز تماس خود را اخراج کرده است. جاناتان هالکیارد، مدیر ارشد مالی این شرکت، نیز در یک تماس با سرمایه‌گذاران اعلام کرده است که اکنون نزدیک به 80 درصد تعاملات با مهمانان از طریق هوش مصنوعی یا پلتفرم‌های دیجیتال انجام می‌شود.
برآوردها از ابعاد گسترده‌تر این تحول حکایت دارد. بر اساس تحلیل مؤسسه RCG Economics، هوش مصنوعی و اتوماسیون ممکن است تا سال 2035 حدود 92 هزار شغل در بخش مهمان‌نوازی جنوب نوادا را در معرض خطر قرار دهند؛ رقمی که تقریباً معادل یک‌سوم نیروی کار این بخش است.
نگرانی کارکنان باسابقه این صنعت تنها به احتمال اخراج‌های فوری محدود نمی‌شود. بسیاری از آن‌ها چندین دهه برای ساختن آینده شغلی خود در صنعتی تلاش کرده‌اند که بر ارائه خدمات شخصی، ارتباط انسانی و شناخت مشتریان استوار است.
لری گلدفینگر، از اعضای باسابقه اتحادیه تیمسترز در لاس‌وگاس، نگران است که کاهش فرصت‌های شغلی سنتی در بخش مهمان‌نوازی، مسیر دستیابی نسل جوان‌تر به یک زندگی باثبات را دشوار کند. او همچنین معتقد است اتوماسیون بیش از اندازه می‌تواند کیفیت خدمات شخصی را که گردشگران را به لاس‌وگاس جذب می‌کند، کاهش دهد.
با این حال، نگرانی کارگران به معنای مخالفت با پیشرفت فناوری نیست. آن‌ها خواهان مشارکت در تصمیم‌گیری شرکت‌ها درباره نحوه استفاده از اتوماسیون هستند و می‌خواهند بدانند با کارکنانی که شغل خود را از دست می‌دهند چه برخوردی خواهد شد و آیا فرصت‌های شغلی جایگزین برای آن‌ها فراهم می‌شود یا خیر.
از این منظر، نحوه اجرای فرایند گذار اهمیت زیادی دارد. اطلاع‌رسانی قبلی به کارکنان، آموزش مجدد، تعیین ترتیبات مناسب برای تعدیل نیرو و فراهم کردن فرصت‌های شغلی جایگزین می‌تواند پیامدهای اجتماعی متفاوتی نسبت به رویکردی داشته باشد که تنها با هدف کاهش سریع هزینه‌ها دنبال می‌شود.
رونق مراکز داده در شمال نوادا و ایجاد فرصت‌های شغلی
شرایط در شمال نوادا تا حد زیادی با وضعیت لاس‌وگاس تفاوت دارد. در این منطقه، ساخت مراکز داده به ایجاد اشتغال کمک کرده و زمینه شکل‌گیری اقتصادی متنوع‌تر را فراهم آورده است.
در مرکز صنعتی تاهو-رینو واقع در شهرستان استوری، پروژه‌های توسعه‌ای بزرگی با مشارکت شرکت‌هایی مانند گوگل، سوئیچ و ترکت در حال اجراست که جایگاه این منطقه را در اقتصاد دیجیتال تقویت می‌کنند.
این پروژه‌ها برای افرادی که پیش‌تر در یافتن شغلی باثبات با مشکل مواجه بودند، فرصت کسب درآمد بیشتر و برخورداری از ساعات کاری طولانی‌تر را فراهم کرده‌اند.
کریستوفر ویلیامز، جوان 20 ساله‌ای که از شمال کالیفرنیا به رینو نقل مکان کرده است، پیش از این به‌عنوان آشپز در یک رستوران با دستمزد ساعتی 18 دلار و 50 سنت کار می‌کرد، اما اغلب ساعات کاری کافی در اختیار نداشت. او اکنون در یک مرکز داده مشغول به کار است و ساعتی بیش از 22 دلار درآمد دارد.
ساعات کاری هفتگی او نیز به 45 تا 60 ساعت می‌رسد.
تجربه ویلیامز نشان می‌دهد چرا برخی کارگران با درخواست‌ها برای توقف توسعه مراکز داده موافق نیستند. حتی افرادی که درباره پیامدهای گسترده‌تر این مراکز نگرانی دارند، ممکن است برای تأمین هزینه‌های زندگی خود به درآمد و فرصت‌های شغلی حاصل از فعالیت آن‌ها وابسته باشند.
مقامات محلی نیز مراکز داده را فرصتی برای کاهش وابستگی اقتصاد نوادا به صنعت گردشگری می‌دانند. کلی میچل، از اعضای شورای شهرستان، معتقد است این مراکز می‌توانند ضمن ایجاد فرصت‌های شغلی برای جوانان و کمک به ماندگاری آن‌ها در منطقه، ثبات بیشتری به اقتصاد محلی ببخشند.
اتحادیه بین‌المللی کارگران برق گزارش داده است که مرکز صنعتی تاهو-رینو در سال 2026 به‌طور میانگین ماهانه حدود 850 هزار ساعت کار ایجاد کرده است؛ رقمی که با مجموع ساعات کاری این منطقه در تمام سال 2022 برابری می‌کند. این مقایسه، ابعاد گسترده فعالیت‌های عمرانی و توسعه‌ای در منطقه را نشان می‌دهد.
با این حال، نباید فرصت‌های شغلی دوران ساخت‌وساز را معادل اشتغال پایدار در نظر گرفت. احداث مراکز داده به نیروی کار زیادی نیاز دارد، اما پس از پایان ساخت، اداره و بهره‌برداری از این مراکز ممکن است به تعداد کمتری نیروی انسانی و مهارت‌های متفاوتی نیاز داشته باشد.
بنابراین، تأثیر بلندمدت این پروژه‌ها بر اشتغال به نوع مشاغل ایجادشده، مهارت‌های مورد نیاز و توانایی کارگران برای تطبیق با تغییرات مراحل مختلف فعالیت این مراکز بستگی دارد.
رقابت سیاسی بر سر مقررات هوش مصنوعی
تفاوت پیامدهای هوش مصنوعی در بخش‌های مختلف اقتصاد نوادا، به یکی از موضوعات مهم رقابت انتخاباتی برای تصدی فرمانداری این ایالت تبدیل شده است. آرون فورد، دادستان کل دموکرات، و جو لومباردو، فرماندار جمهوری‌خواه فعلی، دیدگاه‌های متفاوتی درباره نحوه حمایت از توسعه مراکز داده و پیامدهای آن دارند.
فورد پیشنهاد کرده است که اعطای معافیت‌های مالیاتی جدید به مراکز داده متوقف شود. او همچنین خواستار آن است که توسعه‌دهندگان این مراکز از ساکنان در برابر افزایش هزینه‌های انرژی محافظت کنند و مقررات سخت‌گیرانه‌تری برای حمایت از مشاغل در برابر پیامدهای هوش مصنوعی در نظر گرفته شود.
برنامه او در پی حفظ مزایای اقتصادی سرمایه‌گذاری، همزمان با افزایش تعهدات توسعه‌دهندگان و کارفرمایان است.
در مقابل، لومباردو مراکز داده را فرصتی بزرگ برای اقتصاد نوادا معرفی کرده و از این صنعت به‌عنوان یک تب طلای جدید یاد کرده است. با این حال، او در ماه سپتامبر محدودیت‌های تازه‌ای برای برخی مشوق‌های مالیاتی در نظر گرفت که پیش‌تر به جذب سرمایه‌گذاری در این بخش کمک کرده بودند.
این اختلاف دیدگاه، چالش گسترده‌تری را پیش روی سیاستمداران قرار می‌دهد: چگونه می‌توان سرمایه‌گذاری بخش خصوصی را جذب کرد، بدون آنکه هزینه‌های توسعه این صنعت به‌طور نامتناسب بر دوش کارگران، خانوارها و جوامع محلی قرار گیرد؟
مراکز داده برای فعالیت به حجم قابل توجهی برق و زیرساخت نیاز دارند. در صورتی که توسعه این مراکز فشار بر منابع انرژی را افزایش دهد یا هزینه‌های مصرف‌کنندگان را بالا ببرد، حمایت عمومی از آن‌ها ممکن است کاهش یابد؛ حتی اگر این پروژه‌ها فرصت‌های شغلی جدیدی ایجاد کنند.
از سوی دیگر، توقف ناگهانی ساخت‌وساز نیز می‌تواند سرمایه‌گذاری‌ها را تضعیف کند و فرصت‌های شغلی کارگران این بخش را از بین ببرد.
اتحادیه تیمسترز نیز برای حفظ موضعی که از منافع گروه‌های مختلف اعضای خود حمایت کند، با دشواری روبه‌روست. به همین دلیل، این اتحادیه تلاش می‌کند میان ادامه توسعه مراکز داده و تقویت حمایت‌های شغلی تعادل برقرار کند.
نفوذ سیاسی این اتحادیه می‌تواند در انتخابات اهمیت داشته باشد. بر اساس گزارش اداره آمار کار آمریکا، در سال 2025 حدود 13 درصد از نیروی کار حقوق‌بگیر نوادا عضو اتحادیه‌های کارگری بودند؛ در حالی که این رقم در سطح ملی نزدیک به 10 درصد بود.
بحث ملی درباره رشد اقتصادی و حذف مشاغل
چالش نوادا بخشی از بحث گسترده‌تر در آمریکا درباره پیامدهای اقتصادی توسعه زیرساخت‌های هوش مصنوعی است. نمونه‌ای از این اختلاف دیدگاه را می‌توان در ایالت کانزاس مشاهده کرد؛ جایی که تای مسترسون، نامزد جمهوری‌خواه فرمانداری، پس از آنکه سیندی هولشر، رقیب دموکرات او، خواستار توقف توسعه مراکز داده شد، از حمایت سازمان‌های بزرگ کارگری برخوردار شد.
این تصمیم نشان داد نگرانی درباره اشتغال و سرمایه‌گذاری چگونه می‌تواند ائتلاف‌های سیاسی سنتی را تغییر دهد.
شان مک‌گاروی، رئیس اتحادیه‌های صنفی ساختمان‌سازی آمریکای شمالی، معتقد است ممنوعیت ساخت مراکز داده جدید، فرصت بزرگی را برای احیای ظرفیت صنعتی آمریکا از بین می‌برد. این موضع با منافع صنعت ساخت‌وساز همخوانی دارد؛ صنعتی که پروژه‌های بزرگ مراکز داده می‌توانند تقاضای قابل توجهی برای نیروی کار ماهر در آن ایجاد کنند.
با این حال، منافع کارگران ساختمانی لزوماً با منافع افرادی که ممکن است بر اثر گسترش اتوماسیون شغل خود را از دست بدهند، یکسان نیست. به همین دلیل، سیاست‌گذاری در حوزه هوش مصنوعی را نمی‌توان صرفاً اختلافی معمول میان نیروی کار و صاحبان کسب‌وکار دانست؛ چراکه یک فناوری واحد می‌تواند در بخشی از اقتصاد اشتغال ایجاد کند و در بخش دیگر فرصت‌های شغلی را کاهش دهد.
از این رو، دولت‌ها باید علاوه بر تعداد پروژه‌های اعلام‌شده و حجم سرمایه‌گذاری‌های جذب‌شده، به پایداری مشاغل، نحوه توزیع منافع اقتصادی، هزینه تأمین برق و حمایت‌های در نظر گرفته‌شده برای کارگرانی که شغل خود را از دست می‌دهند نیز توجه کنند.
آیا نوادا می‌تواند میان توسعه فناوری و حمایت از کارگران تعادل برقرار کند؟
تجربه نوادا نشان می‌دهد که نه واگذاری کامل فرایند به اتوماسیون و نه توقف ساخت مراکز داده، به‌تنهایی راه‌حل ساده‌ای برای چالش‌های پیش‌روی این ایالت نیست.
سیاست‌گذاران می‌توانند با تقویت الزام شرکت‌ها به اطلاع‌رسانی قبلی، اجرای برنامه‌های بازآموزی، ارائه کمک‌های انتقالی و تدوین حمایت‌های قانونی قابل اجرا، شرایط بهتری برای کارکنانی فراهم کنند که از گسترش هوش مصنوعی تأثیر می‌پذیرند. همچنین لازم است بررسی شود که آیا مشوق‌های اعطاشده به مراکز داده منافع اقتصادی پایدار ایجاد می‌کنند و توسعه‌دهندگان نیز سهم منصفانه‌ای در تأمین زیرساخت‌های مورد نیاز پروژه‌های خود دارند یا خیر.
از سوی دیگر، مشارکت دادن زودهنگام کارگران در تصمیم‌های مربوط به اتوماسیون می‌تواند از مقاومت در برابر تغییرات بکاهد و فرصت‌هایی برای استفاده از هوش مصنوعی در جهت کمک به کارکنان، به‌جای جایگزینی آن‌ها، ایجاد کند. اتحادیه‌های کارگری نیز با این چالش روبه‌رو هستند که حمایت‌های مورد مذاکره آن‌ها باید هم کارگران سازنده زیرساخت‌های هوش مصنوعی و هم کارکنانی را که مشاغلشان در معرض تغییر قرار دارد، در بر بگیرد.
پرسش اصلی این است که آیا منافع اقتصادی حاصل از هوش مصنوعی به اندازه‌ای گسترده توزیع می‌شود که پیامدهای منفی و اختلال‌های ناشی از آن را جبران کند؟ افزایش بهره‌وری و جذب سرمایه‌گذاری جدید لزوماً به معنای افزایش امنیت شغلی برای همه کارگران نیست.
با نزدیک شدن نوادا به انتخابات ماه نوامبر، اتحادیه‌ها و رهبران سیاسی این ایالت با مسئله‌ای روبه‌رو هستند که اهمیت آن در سراسر آمریکا رو به افزایش است. موفقیت اقتصاد مبتنی بر هوش مصنوعی تنها به سرعت پیشرفت فناوری بستگی ندارد، بلکه به این موضوع نیز وابسته است که آیا کارگران می‌توانند بدون تحمل تمام هزینه‌های توسعه این فناوری، از مزایای اقتصادی آن بهره‌مند شوند یا خیر.
