واکنش امام خمینی(ره) به طرح فهد برای رابطه با اسرائیل شدید الحن و قاطعانه بود.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، وقتی 6 ماه پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن 1357، خبر پیمان کمپ دیوید منتشر شد تعجب جامعه جهانی را برانگیخت و واکنش‌های تندی از طرف مسلمانان به مصر نشان داده شد.
پیمان کمپ دیوید بعد از 12 روز به قول خودشان مذاکره، میان آمریکا، اسرائیل و مصر در ایالات متحده بسته شد و انور سادات که از کشور مصر با آن عقبه با شکوه آمده بود، چنان تحقیر آمیز در کنار مناخیم بگین نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی قرار گرفت که حتی در مقابل دوربین هم بی‌ادبی بگین نسبت به او مشهود بود.
کشورهای عربی که از غیرت بی‌بهره بودند ابتدا برای خالی نبودن عریضه عضویت مصر را در اتحادیه عرب به حالت «تعلیق» درآورد و تمام کمک‌های اقتصادی به آن را قطع کرد. هم‌چنین مقر مرکزی اتحادیه عرب از قاهره به تونس منتقل شد اما به ده سال نرسید و درست 9 سال بعد وقتی انگار آب‌ها از آسیاب افتاب و خیالشان راحت شد آنقدرها هم که فکر می‌کردند این معاهده ننگین برایشان بد نشده، مجدد مصر را به عضوبت اتحادیه عرب درآوردند.
همینطور سازمان کنفرانس اسلامی هم رأی به «تعلیق عضویت مصر» داد، اما این سازمان نیز در اقدامی منفعلانه تر از اتحادیه عرب سال 1984، یعنی 6 سال بعد، از مصرِ اسلامی! بدون قراردادن هیچ پیش‌شرطی، دعوت کرد تا دوباره به عوضیت سازمان دربیاید.
اینکه تکلیف فلسطین به عنوان یک کشور مسلمان و عرب چه خواهد شد، چیزی بود که از عقل سران عرب بزرگتر بود و فهمی درست از آنچه می‌کردند نداشتند.
اما ملک فهد پادشاه وقت عربستان 3 سال بعد از پیمان کمپ دیوید تصمیم گرفت او هم خودی نشان دهد و در ابراز خاکساری برای اسرائیلی‌ها و آمریکایی‌ها از انور سادات عقب نماند. این شد که طرحی ارائه کرد که بعدها به نام «طرح فهد» یا «ابتکار فاس» (چون این طرح در جلسه اتحادیه عرب در شهر فاس مراکش برگزار شد، طرح به این نام نیز شهرت یافت.)
طرح 8 ماده‌ای فهد می‌گفت: اسرائیل باید از تمام سرزمین‌های عربی اشغال‌شده در سال 1967 از جمله بیت‌المقدس عربی عقب‌نشینی کند، شهرک‌های اسرائیلی ساخته‌شده بر سرزمین‌های عربی پس از سال 1967 از جمله شهرک‌های بیت‌المقدس عربی باید برچیده شوند، تضمین آزادی عبادت برای پیروان همه ادیان در اماکن مقدس، تأیید حق مردم عرب فلسطین برای بازگشت به خانه‌هایشان و پرداخت غرامت به کسانی که نمی‌خواهند بازگردند، کرانه باختری و نوار غزه باید دوره‌ای انتقالی زیر نظر سازمان ملل متحد به مدتی که از چند ماه بیشتر نباشد سپری کنند، یک دولت مستقل فلسطینی با پایتختی اورشلیم تأسیس شود، همه کشورهای منطقه باید بتوانند در صلح در منطقه زندگی کنند، سازمان ملل متحد یا کشورهای عضو آن اجرای این مفاد را تضمین کنند.
آوردن عنوان همه کشورها رندانه‌ای بود که فهد در این طرح به خرج داد تا اسرائیل را به این ترتیب به رسمیت بشناسد اما سوریه و عراق و لیبی و نمایندگان سازمان آزادی بخش فلسطین دقیقا به همین دلیل طرح را قاطعانه رد کردند.
اما تنها کسی که در جهان محکم و شدید الحن این طرح را شجاعانه رد و توطئه‌اش را برملا کرد کسی نبود جز رهبر کبیر انقلاب اسلامی یعنی امام خمینی(ره). ایشان در 6 آبان سال 60 یعنی چند ماه بعد از پیشنهاد فهد، در واکنش به این طرح طی سخنانی فرمودند: «بر ما و هر مسلمانی واجب است طرح‌هایی از قبیل طرح سادات و فهد را رد کند.
بر ما واجب است که این گونه طرح‌ها را که به نفع مستضعفین نیست محکوم نماییم. امروز از خطرناک‌ترین امور، طرح کمپ دیوید و طرح فهد است که اسرائیل و جنایات او را تحکیم می‌کند.
این طرح‌ها موجب اختلاف شد و راه را برای اسرائیل باز کرد.»
به این ترتیب بود که پادشاه سعودی نتوانست طرح خود را به کرسی بنشاند. هر چند سران عرب که اتفاقا تغییر هم کردند اما مواضعشان نسبت به فلسطین و اشغالگران صهیونیست، همانی بود که هست.
رگ عربی‌شان برای فلسطینیانی که عرب هستند از بین رفته و طوری رفتار می‌کنند که انگار اسرائیلی‌ها عرب و مسلمانند!
در آستانه پنجاه و سومین سالگرد آزادسازی سینا، وزیر دارایی اسرائیل مصر را به نابودی این منطقه تهدید کرد. این اظهارات، خشم رسانهایها، نمایندگان و چهرههای تأثیرگذار مصری را برانگیخت و پاسخ آتشین آنها را در پی داشت.
وقتی انور سادات در جریان رژهٔ نظامی ارتش مصر ترور شد، خبر این حادثه خیلی زود به رسانههای جهان رسید. اما برای رسانههای غربی، او رهبر کشوری بود که با اسرائیل صلح کرده و به یکی از نزدیکترین متحدان آمریکا در غرب آسیا تبدیل شده بود. این جایگاه، در روایت رسانهای از ترور او هم خود را نشان داد.
یکی از اهداف روایت پرچم دروغین درباره فلای دبی، بازگشت اسرائیل به نقش قربانی بعد از رسوایی در جنگ غزه است.
تداوم روابط دیپلماتیک، اقتصادی و امنیتی دولتهای عربی با رژیم صهیونیستی در بحبوحه جنگ غزه و افزایش خشم افکار عمومی به «قماری خطرناک» تبدیل شده؛ قماری که شکاف میان دولتهای عرب و ملتهایشان را عمیقتر کرده و میتواند نارضایتیهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی موجود در منطقه را تشدید کند.
