قیمت لحظهایهمه قیمتها
«۱۲ سالمه و سه تا جنگ رو پشت سر گذاشتم»
از کنار بعضی مناسبت‌ها روی تقویم نباید به‌سادگی رد شد. مثلاً همین ۹ مهر. «روز همبستگی با کودکان و نوجوانان فلسطینی». یادآوری کودکانی که سهمشان از کودکی، بازی و مدرسه، زیر سایه جنگ گم شده است.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، چند خط کودکانه روی کاغذ، از جایی دور آمد؛ از کودکی که خودش میان جنگ و اردوگاه بزرگ شده، اما هنوز برای آن‌سوی این همه ویرانی، برایش مهم است کودکی دیگر چه حالی را دارد تجربه می‌کند. وقتی جنگ تحمیلی ایران شروع شد، از آفریقا برای بچه‌های میناب پیام آمد.
نقاشی کشیدند، انشا نوشتند و برای کودکان ایران پیام فرستادند: «صبور باشید که پیروزی با شماست.» زمانی که شهرهای ایران سیل می‌آمد بچه‌هایی که خودشان سال‌هاست زیر سایه سنگین جنگ‌اند، فیلم گرفتند و همدردی کردند.
فاطمه خطیب، معلم و فعال حوزه کودکان جنگ، سال‌هاست با کودکان فلسطینی و دیگر مناطق درگیر بحران در ارتباط است. از او که درباره نوجوانان غزه می‌پرسیم، میان همه تصویرهایی که از زندگی آنها دارد، به یک واژه مدام بر‌می‌گردد: «امید» تقریباً هیچ مدرسه‌ای در غزه باقی نمانده؛ حدود ۹۷ درصد مدارس غزه تخریب شدند.
حدود سه هفته پیش، بیش از ۷۰۰ هزار دانش‌آموز در شرایطی دوباره پای درس نشسته‌اند که بخش زیادی از خانه‌ها و مدرسه‌هایشان دیگر وجود ندارد. او از بیش از ۲۰ هزار دانش‌آموزی می‌گوید که در این جنگ شهید شدند؛ کودکانی که قرار بود پشت همان نیمکت‌هایی بنشینند که حالا بسیاری از آنها زیر آوار مانده است.
مدرسه‌ای که در ویرانی مشق «امید» می‌کند در غزه، مدرسه دیگر ساختمان و نیمکت و حیاط ندارد. گاهی چادر است و مدرسه اردوگاهی است، گاهی اتاقی در ساختمانی نیمه سالم که چند خانواده در آن زندگی می‌کنند.
گاهی بچه‌های چندپایه کنار هم می‌نشینند و کلاس‌ها در چند شیفت برگزار می‌شوند؛ فقط برای اینکه بچه‌ها دوباره بتوانند درس بخوانند. خطیب از مادری می‌گوید که در اوج جنگ، وقتی یک دبستان راه افتاده بود، سراغ مسئولان مدرسه رفت و پرسید: «دبیرستان هم راه می‌اندازید؟»
می‌خواست بچه دیگرش را هم ثبت‌نام کند. در شرایطی که حتی بازگشت یک کودک از مدرسه قطعی نیست، این سؤال شاید عجیب به نظر برسد.
اما برای کودکی که در بحران زندگی می‌کند، مدرسه فقط محل درس‌خواندن نیست. خطیب می‌گوید: «مدرسه برایش یعنی امید، یعنی زندگی»؛ ریسمانی برای اینکه نوجوان فلسطینی هنوز راهی به سمت آینده داشته باشد.
خودش این را در مناطق محروم ایران هم تجربه کرده؛ مدرسه‌ای در گرمای حدود ۵۰ درجه که آب و برق هم نداشت، اما بچه‌ها از روستاهای مختلف برای کلاس می‌آمدند. همان جا فهمیده بود وقتی کودک چیز دیگری در زندگی ندارد، مدرسه می‌تواند همه دنیایش باشد.
«۱۲ سالمه و سه تا جنگ رو پشت سر گذاشتم» احمد ناجی یکی از نوجوان‌هایی است که خطیب می‌شناسد. زمانی که ۱۲ساله بود، فیلمی برای آنها فرستاد و خودش را معرفی کرد: «۱۲ سالمه و تا حالا سه تا جنگ رو پشت سر گذاشتم.»
سه جنگ خونین اما احمد بعد از آن، از آینده‌اش حرف زد؛ گفت می‌خواهد پزشک شود. خطیب می‌گوید این فقط داستان احمد نیست.
نوجوانانی را دیده که با وجود موشک‌باران‌ها و ازدست‌دادن عزیزانشان یا گاهی نقص‌عضو، هنوز آینده‌ای برای خودشان تصور می‌کنند؛ هنوز می‌خواهند مفید باشند و فقط تماشاگر اتفاقات نباشند. شب‌هایی که کنار آتش می‌گذرد روزهای کودکان غزه شکل دیگری دارد.
