خودآزاری پنهان والدین!

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، بسیاری از ما تحت تاثیر رسانه و اغراق سوپرمام‌ها تصور می‌کنیم اگر هیچ خطایی از ما سر نزند، هیچ‌وقت خسته نشویم و در کمال خونسردی و بدون کوچک‌ترین نقص رفتار کنیم، بهترین لطف را در حق فرزندمان کرده‌ایم. اما واقعیتِ روان‌شناسی بالینی درست برعکس است.

والدین بی‌نقص، نه‌تنها بستر پرورش فرزندان «بهتر» نیستند، بلکه ناخواسته زمینه‌سازِ اضطراب، شکنندگی و افسردگی در نسل بعد می‌شوند. در این گزارش، با همراهی فائزه اللهیاری، روان‌درمانگر و کارشناس ارشد روان‌شناسی، به بررسی این «پارادوکسِ والد بی‌نقص» و راهکارهای رسیدن به یک والدگریِ انسانی و تاب‌آور می‌پردازیم.

۳ آسیب که آن را نمی‌بینید! فائزه الله یاری معتقد است تلاش والدین برای کامل و عاری از عیب به‌نظررسیدن، در ناخودآگاه کودک سه پیامد آسیب‌زا به همراه دارد: ۱.

تحمیل استانداردهای غیرانسانی: وقتی کودکی هرگز عصبانیت، خستگی، اشتباه یا نابلدی پدر و مادرش را نبیند، به این نتیجه می‌رسد که: «آدم‌ها هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنند. پس اگر من ناراحت می‌شوم یا کنترلم را از دست می‌دهم، من مشکل دارم و سالم نیستم.»

این کودکان، معیارهای سرسختانه و شرمِ درونی‌شده را از والدین خود جذب می‌کنند. الله یاری تأکید می‌کند: «این دسته از کودکان در بزرگسالی، با کوچک‌ترین شکست، خود را با خشمِ شدیدی تنبیه می‌کنند و در گرداب اضطراب مزمن یا افسردگی فرومی‌روند، چرا که از دید آن‌ها، نقص داشتن مساوی با بی‌ارزشی است.»

غذا سوخت؟! فدای سرتان!

۲. آموزش «خودشفقتی»؛ نه با سخنرانی، بلکه با مشاهده کودکان با سخنرانی‌های ما مهربانی با خود را یاد نمی‌گیرند؛ آن‌ها «نگاه می‌کنند» که ما در لحظات خطا چطور با خودمان برخورد می‌کنیم.

تصور کنید مادری غذایش می‌سوزد یا از کوره در می‌رود. اگر او به جای خودخوری و فریاد، با لحنی پر از پذیرش بگوید: «امروز سوتی دادم، اما اشکالی ندارد؛ من هم یک انسانم و پیش می‌آید.

الان درستش می‌کنم» یا «خیلی خسته‌ام و نیاز به حمایت دارم»، درس بزرگی به کودک داده است. اللهیاری می‌گوید: «دیدن والدینی که کاستی‌های خود را کتمان نمی‌کنند، بلکه آن‌ها را با شفقت در آغوش می‌کشند، به کودک مجوزی درونی می‌دهد: من هم حق دارم یک انسانِ ناقص و در عین حال دوست‌داشتنی باشم.»

اندازه ترمیم کردن، شجاع هستید؟! ۳.

پرورش تاب‌آوری از دل «ناکامی بهینه» دنیای واقعی بیرون از خانه، پر از آدم‌های ناقص و محیط‌های پیش‌بینی‌ناپذیر است. کودکی که در فضایی استریل و بدون چالش بزرگ شده باشد، با اولین ناملایمات در مدرسه یا اجتماع فرو می‌ریزد.

این روان‌درمانگر بر اهمیت «مسئولیت‌پذیری والد» تأکید دارد: «وقتی فرزندتان می‌بیند که پدر و مادر گاهی کم می‌آورند، با هم اختلاف پیدا می‌کنند و بعد با شجاعت مسئولیت اشتباهشان را می‌پذیرند و رابطه را ترمیم می‌کنند، درسِ زندگی می‌آموزد. او یاد می‌گیرد که زندگی ممکن است به هم بریزد، اما قابلِ ترمیم است.»

نقص‌هایتان هم مال شماست! فائزه اللهیاری در جمع‌بندی این بحث می‌گوید: «بزرگ‌ترین هدیه‌ای که می‌توانید به روان فرزندتان بدهید، یک والدِ بی‌نقص نیست؛ بلکه یک والد "انسان" است که شجاعتِ پذیرش نقص‌هایش را دارد.

وقتی خودتان را با تمام خستگی‌ها و نابلدی‌هایتان با مهربانی در آغوش می‌گیرید، به فرزندتان یاد می‌دهید که در دنیایی پر از نقص، چطور خودش را بی‌قیدوشرط دوست داشته باشد.» اجازه بدهید فرزندتان «اشتباه کردن» را در خانه ببیند و بیاموزد که چگونه پس از هر خطا، با شفقت و مسئولیت‌پذیری به مسیر بازگردد.

بمنظور دسترسی پایدار به اخبار و مطالب ما، آخرین نسخه اپلیکیشن را می‌توانید از اینجا و در فروشگاه‌های « کافه بازار » و « مایکت » دانلود و نصب کنید.